Joey zegt

Joey zegt: Verhuisd!

2011-04-20T23:43:00.003+02:00

Joey zegt is verhuisd! Het is nu al een aantal weken geleden gebeurd, maar voor iedereen die het nog niet wist, vanaf heden ben ik te bereiken op www.joeyzegt.com. Geen gedoe meer, maar gewoon een echte domeinnaam en een stuk beter uiterlijk.

Hopelijk hoor ik daar van je! Hoooooooooooooooi!

Zout

2011-03-23T21:59:00.004+01:00

De smaak van zout. Bij velen wordt gelijk de link gelegd met een heerlijk eitje op een doodgewone zondagochtend. Bij mij niet. Bij mij is staat zo'n klein simpel potje zout voor iets anders. Stop je vinger maar eens in dat potje en stop daarna je vinger in je mond. Wat je nu proeft, dat, mijn beste, is de smaak die het verhaal vertelt van mijn leven.

Dat, dat is de smaak van de steun die ik verloor. De steun die ik had toen ik de ware smaak van mijn leven nog niet wist. De steun die mij door alles heen sleepte. Die steun die ik nodig had, ook al wist ik het nog niet. Juist die steun viel weg. Stop daarom je vinger nog maar eens in het potje en daarna in je mond. Wat je nu proeft, dat, mijn beste, is de smaak van de steun die ik een hele tijd geleden verloor.

Dat, dat is de smaak van de kou. De kou van de eenzaamheid die ik eigenlijk over mezelf afriep. Ik wist dat ik er niet tegen kon, maar ik bedroog mezelf door te zeggen van wel. Die eenzaamheid sleepte me door een dal. Een diep dal. Altijd geliefd, maar toch alleen. Die kou, ja die kou zou ik voelen, maar ook proeven. Stop je vinger nog maar eens in het potje en daarna in je mond. Wat je nu proeft, dat, mijn beste, is de smaak van de kou die ontstond door die eenzaamheid.

Dat, dat is de smaak van de nacht. De nacht waarin ik word geconfronteerd met mijn gedachten. Mijn gedachten die ik niet in bedwang heb. Ik heb geprobeerd mezelf te temmen, maar er is geen houden aan. In die donkere nacht word ik geconfronteerd met mijn angsten. Mijn ware gevoelens. Ik verlang naar een tijd, waar ik tegelijkertijd bang voor ben. Een tijd die ik niet ken. Een tijd van geluk. Die gedachten komen met de nacht. Stop je vinger nog maar eens in dat potje en daarna in je mond. Wat je nu proeft, dat, mijn beste, is de smaak van de nacht waarin ik werd geconfronteerd met die gedachten.

Dat, dat is de smaak van mijn leven. De smaak die ik verafschuw, maar tegelijkertijd omarm. Dat is de smaak van "ik wil niet meer". Dat is de smaak van "ik kan er niet meer tegen". De smaak die iedereen kent, maar bij iedereen toch weer anders is. De smaak die iedereen het liefste niet wil kennen. Stop je vinger nog maar in dat potje en daarna in je mond. Wat je nu proeft, dat, mijn beste...

is de smaak van mijn tranen...

Tigerblood Internship

2011-03-22T19:25:00.004+01:00

Het is voor mensen die mij goed volgen geen verrassing meer. Ik ben nog altijd in de race om Charlie Sheen's social media-stagiaire te worden. Ondertussen bevinden we ons al in ronde 3 en er zijn, zeer waarschijnlijk, al vele tienduizenden afgevallen en dat betekend dat het langzamerhand serieus begint te worden.

In ronde 3 moet elke deelnemer een Youtube-filmpje maken over één van de gegeven onderwerpen. Dit moet een serieus filmpje zijn waarin je laat blijken dat je je representatief kan kleden, maar tegelijkertijd ook inhoud heb en verstand van social media. Hoewel ik verwacht dat dit geen probleem voor mij hoeft te zijn, weet ik natuurlijk niet wat de eisen zijn en kan ik niet meer doen dan mijn best. Er kon gekozen worden uit de volgende 3 vragen:

If you were the Social Media Director for a major humanitarian aid organization, how would you create awareness and raise money via social media in the aftermath of a global disaster?
In your opinion, what is the best company using social media today and why?
How would you advise a candidate running for public office to leverage social media in his or her campaign for election?

Ik ben er nog niet helemaal uit, dus ik bewaar nog even op welke vraag ik in zal gaan. Morgen (woensdag) zal ik mijn filmpje opnemen, maar ik wil jullie toch alvast een klein voorproefje geven. Daarom kunnen jullie hier klikken, om te genieten van de eerste fractie van het filmpje.

Mijn bed

2011-03-17T23:09:00.006+01:00

Je warme omhelzing is het eerste wat ik voel als ik wakker word. De zachte aanraking doet me, terwijl ik mijn ogen nog dicht heb, zachtjes kreunen. Terwijl de klanken van mijn wekker door merg en been gaan, bedenk ik me dat ik nooit meer bij je wil vertrekken. Hier voel ik me thuis, veilig bij jou. En hoewel ik je in de zomer soms niet kan uitstaan, bescherm je me in de winter tegen de kou. Nog even wil ik blijven liggen, dus geef ik een verwoestende klap op de snooze-knop. Heerlijk, die rust. Eindelijk zijn we weer even samen, dit gevoel heb ik al uren niet gevoeld. Terwijl ik mijn ogen nog even extra dichtknijp trekt mijn hele lichaam samen. En de houding die ik aanneem verraadt dat ik me voel als een ongeboren kind, zo fijn.

Ik beland in een roes. Slaap is het niet te noemen, want onbewust maak ik alles om me heen mee. In een halve droom bedenk ik me dat jij de beste bent. Anderen kunnen denken van niet, maar ik weet beter. Het gevoel dat jij me keer op keer weer weet te geven zorgt ervoor dat ik hier telkens terugkom. Het leven gaat soms aan me voorbij, maar bij jou heb ik mijn beste ideeën en kom ik het meest tot rust. Niemand die daar aan kan tippen. Jij bent mijn ware liefde. Jij staat altijd voor me klaar en nooit zul je mij bedriegen. Je bent de vriend die ik altijd heb willen hebben en tegelijkertijd te weinig krediet geef.

Negen minuten later weer die verschrikkelijke klanken. Het betekend dat het nu echt tijd is om op te staan. Er is altijd iemand die ons geluk samen in de weg staat. De wekker wil ons niet samen laten zijn tot in de eeuwigheid. Nog één keer duik ik met mijn kop onder de dekens en geniet ik van de warmte die je uitstraalt. Ik wil niet, maar ik moet. Ik wil je echt niet verlaten. Ik beloof je dat ik zodra ik thuis ben weer bij je kom liggen, maar terwijl ik dat zeg weet ik dat ik dit nooit doe. Dit geweldige gevoel verdwijnt naarmate de dag vordert en mijn liefde voor jou is binnen een paar uur weer compleet verdwenen. Terwijl ik je 's middags aanstaar en weet dat ik weer tegen je heb gelogen, denk ik bij mezelf: "Waarom blijf je me toch geloven?" Nooit zal ik het leren. Tot de volgende ochtend de wekker weer gaat en jouw omhelzing het eerste is wat ik voel als ik wakker word....

20 redenen die bewijzen dat mijn godcomplex terecht is - Deel 1

2011-03-08T19:39:00.008+01:00

Net iets meer dan een jaar geleden had ik al een mooie opsomming van twintig redenen, maar nu heb ik besloten dit fenomeen nogmaals terug te laten keren. Ik krijg namelijk bijzonder vaak commentaar over hoe gaaf ik mezelf vind. Deze kritiek vind ik onterecht. Natuurlijk zijn er ook mensen die mijn buitengewone klasse waarderen en hier ook eerlijk voor uitkomen, maar het gros maakt zichzelf wijs dat ik maar een arrogante kwal ben, wat niet waar is.

Daarom nu, om voor eens en voor altijd alle walgelijke geruchten dat ik mezelf onterecht fantastisch zou vinden de wereld uit te helpen een lijst van 20 argumenten/dingen die ik doe welke bewijzen dat mijn gigantische godcomplex toch echt wel terecht is. Ja echt waar. Echt!

--------------

20. Als zelfs je moeder tegen mensen zegt dat ze je geen complimenten moeten geven, omdat je dat allemaal al zo goed weet. Dan weet je dat wat je denkt ook de waarheid is. Wat het dus geen arrogantie meer maakt.

19. Ik neem altijd souvenirs mee als ik een avontuur heb beleefd. Van lepeltjes, complete lampen, Belgische speelkaarten enzovoorts. Dit bezorgt me een bijzonder gave collectie van herinneringen aan allemaal bijzondere avonturen die ik hierdoor nooit meer zal vergeten.

18. Ik houd niet van chocoladesaus, behalve als het over een mooie vrouw gegoten wordt.

17. Koffie drinken (om wakker te worden) is een waardeloze mythe die in stand wordt gehouden door het schaapachtige gedrag van het overgrote deel van de samenleving. Appelsap. Daar word je pas wakker van.

16. Het beste van twee werelden. De nerd en de sociale/gezellige jongen tegelijk. Kent het internet als zijn broekzak, maar staat in het weekend met een glimlach op de bar uit zijn plaat te gaan. Ideale situatie: Als het Pokémon-theme gedraaid wordt tijdens het uitgaan (true story).

15. Kritisch zijn met wie je omgaat. Feit: veel mensen falen. Aan mij de taak om voor mijzelf te bepalen wie ik niet vind falen en daar mee om te gaan. Ga nooit uit van het beste in mensen, maar altijd van het slechtste. Mensen moeten zich bewijzen voor ze de moeite, van het met ze omgaan, waard zijn. Neem je die moeite niet? Heb je een hoop zogenaamde vrienden en weinig vijanden. Neem je die moeite wel? Dan heb je een klein groepje fantastische vrienden en een hoop vijanden. In je achterhoofd houdend dat geliefd willen zijn bij de menigte kansloos is, wat heb je dan liever?

14. Schaamte is voor lutsers. Doe wat in je opkomt en gedraag je als een malloot wanneer jij wil. Dan zul je de mensen aantrekken die dat kunnen waarderen aan waar jij de meeste lol mee kunt hebben. Dit is altijd de beste situatie. Wil jij dus met roze voetbalsokken, strikje en felgroene haarband gaan waterfietsen? Dan doe je dat. Verwarde blikken jouw kant op zijn de hoofdprijs. Touchdown. Jij wint.

13. Ik own in Singstar, Lips, Band Hero, noem het maar op. Toonhoogtes zijn mijn bitch. Ik neem toonhoogtes schaamteloos van achter waar iedereen bijstaat, omdat ik dat kan. Zelfs zonder stem nog scores rond de 95%, omdat de microfoon zelfs zonder geluid de pure klasse, die geboren wordt in mijn strot, herkent.

12. Denk in hokjes, maar maak dit niet je standaard. Pas als je in hokjes denkt weet je hoe je buiten deze hokjes kan treden en het meeste uit elke situatie kan halen. Dit is wat je wil. Bekijk alles anders dan anderen en maak zo jezelf speciaal. Het met mensen eens zijn is niet altijd de beste optie, veel mensen komen de hokjes niet meer uit.

11. Verwijder de rem. Leven met een rem is de grootste belemmering die je kan hebben. Ga altijd tot het gaatje. Zo maak je dingen mee die je anders nooit mee zou maken en je leven kunnen verrijken. De schade van de volgende ochtend is geen excuus om de rem er weer op te gooien. Het is achteraf altijd de moeite waard geweest. Drink tot je niet meer kan en probeer alles. Dan pas weet je dat je niets gemist hebt.

--------------

Tot zover de eerste 10 redenen. De overige 10 staan op de planning voor volgende week. Ik weet dat het jammer is, maar ook ik moet af en toe even met mijn benen in de lucht een welverdiende pauze nemen van alle hectiek. Kortom...

Joey out!

ps. Je neemt het toch niet te serieus hè? Alvast een voorproefje voor volgende week: niet doen.

Ubisoft: "Seks verkoopt!"

2011-02-25T22:46:00.005+01:00

Ja, ik ben op de hoogte dat het de laatste dagen weer lekker veel van het goede is, maar hier moet ik ook even mijn mening over kwijt, want ik heb toch zojuist de trailer gezien van de game die misschien wel de meeste speeluren tot nu toe gaat krijgen hier in huis. Zelfs als je niet van games houdt moet je dit zien.

Mijn Wii staat de laatste tijd flink stof te happen. Donkey Kong Country Returns bracht hier nog even verandering in, maar nu is het maar liefst ontwikkelaar Ubisoft, die nog bar weinig interessants naar de Wii wist te brengen die toch doet waar iedereen vanaf dag één al aan dacht.

Het zou bijna een reden zijn om weer te beginnen met drinken, want eerlijk is eerlijk. Zonder drank in het spel krijg je zeer waarschijnlijk een duf avondje, maar is iedereen in hogere sferen lijkt deze game je toch te kunnen helpen naar vele legendarische avonden.

De game straalt seks uit. De game verkoopt seks. De game laat de deelnemers strippen, spanken en veel dichter bij elkaar komen dan je uit jezelf zou doen. Eigenlijk moet ik gewoon mijn mond houden en jullie de onderstaande trailer, die vooral interessant wordt nadat je een code kan kiezen, laten kijken. Eén ding kan ik alvast vertellen. Zodra 'We Dare' in de winkel verschijnt staat hij bij mij op de plank! Laat maar kommen!

Hoe nu verder?

2011-02-25T19:29:00.013+01:00

Hoe leuk ik het ook vind om veel, en vaak onzin, te schrijven ook ik wil soms iets nieuws. Ik wil nieuwe dingen proberen en kijken of de reacties net zo positief zijn als over mijn simpele stukjes tekst die vaak nergens over gaan.

Nu zal alles hier niet ineens een stuk meer inhoud krijgen, want zo zit ik helemaal niet in elkaar. Dus ik begon met denken, hoe kan ik mijn weblog naar een nieuw niveau tillen. De nerd in mij werd diep van binnen eigenlijk al enthousiast toen het idee door mijn hoofd schoot om naast normale stukjes tekst te tikken ook Video Weblog's (ook wel Vlogs) te maken.

De impulsieve knul in mij begon gelijk met introducties voor deze items, maar dit vroege enthousiasme werd snel gesust toen ik me bedacht dat een Vlog eigenlijk alleen leuk is als er ook mensen zijn die er naar kijken en het leuk vinden. Anders is het ook niet leuk om te doen en ga ik er ook geen tijd in steken, vandaar nu alvast de vraag: "Zou jij naar een Joey Zegt: Video Weblog kijken?" Laat het me weten via Twitter of via elke andere weg dat je me kan bereiken. Ik ben reuze enthousiast, maar ik moet natuurlijk niet de enige zijn.

Hieronder alvast een klein voorproefje. Wat je daar ziet is de afsluiting van al mijn nieuwe video's (die sowieso gaan komen op mijn vernieuwe YouTube-account) de vraag is alleen of ik er ook een hoofdrol in zal gaan spelen.

Nogmaals, laat het me weten!

ps. Alles is beschikbaar in Full HD. Dus ook dit hieronder, is wel zo leuk.

Ochtendadem en seks - Deel 1

2011-02-23T08:00:00.006+01:00

Het is, naast een trio met een mooie tweeling, bijna de heilige graal van het hele seks hebben en misschien wel de allerbeste manier om een dag te beginnen: seks na het wakker worden. Of dit voor beide geslachten zo is weet ik niet, maar daar ga ik voor het gemak maar even van uit, want, eerlijk is eerlijk, wat is er nou fijner dan genieten van je partner, niet-partner, buurvrouw, huisdier, docent, baas, het zusje van je beste vriend of je rechterhand nadat je hier net over gedroomd hebt? Juist, helemaal niets. Stel je maar eens voor...

Het is zondagochtend. Eigenlijk is het al zondagmiddag, maar voor jouw gevoel is het nog zondagochtend. Gisterennacht hebben jij en de vreemde naast je het blijkbaar laat en te gek gemaakt, want het feestje, wat zich ondertussen verplaatst heeft naar jouw hoofd, gaat nog altijd door. Met een diepe zucht leg je jouw armen achter je hoofd en staar je naar het plafond terwijl je voelt dat je tong en lippen hetzelfde aanvoelen als die kartonnen doos pizza die de vloer siert.

Je hoort een zachte kreun naast je en dus draai je automatisch je hoofd in die richting. "Goedemorgen" fluistert een zachte, maar tegelijkertijd zwoele stem jouw kant op. Uit beleefdheid geef je jouw bedpartner een kus op het hoofd, terwijl de overweldigende geuren die gepaard gingen met de vriendelijke begroeting ondertussen hun impact maken. Direct draai je jouw hoofd de andere kant weer op en mompel je iets vriendelijks terug.

Even blijft het stil, maar doet de overweldigende aroma zijn werk en zorgt deze ervoor dat al het geld wat je gisteren zo vakkundig op gedronken hebt een reis terug krijgt aangeboden. Dan gebeurt het. Je voelt beweging ontstaan in bed en kan dat stiekem maar één ding betekenen. Precies, hij/zij komt deze kant op! Voordat je het weet is het te laat en ligt er een warm lichaam tegen je aan te kroelen die zachtjes vraagt of vannacht nog een keer over gedaan kan worden.

Terwijl jij nog altijd moeite doet om de halve drankvoorraad van de plaatstelijke kroeg binnen te houden draai je jouw bonkende hoofd en kijk je in een paar slaperige ogen waar niet één, niet twee, maar drie opgedroogde tranen te vinden zijn. Ergens tussen de hardwerkende bouwvakkers in je hoofd klinkt nog een zachte stem die je bevestigd dat dit niet het meest opwindende plaatje is, maar toch heb je, voordat je het weet, een tong achterin je keel en kan je die duivelachtige odeur nu niet alleen ruiken, maar ook proeven.

Omdat je weet dat er geen houden meer aan is, en dus weet waar dit naartoe gaat, bedenk je een plan. "Als het niet te ontwijken is, dan maar zo snel mogelijk" vertelt hetzelfde zachte stemmetje van zojuist. Je duikt bovenop en begraafd je gezicht in de nek van de (on)gelukkige. Zo, twee vliegen in één klap, zowel jouw reukorgaan als orale seksorgaan is uitgeschakeld dus jij zit veilig. Nu is het zaak om dit zo snel mogelijk af te ronden en vervolgens naar 'die ontzettend belangrijke afspraak te gaan'.

To be continued...

Challenge accepted!

2011-02-22T17:11:00.004+01:00

Nu had iedereen het natuurlijk al gelezen, want jullie zijn natuurlijk allemaal hartstikke geïnteresseerd in mijn leven en dus geven jullie om de zoveel minuten allemaal een verschrikkelijke oplawaai aan de F5-toets op jullie toetsenbord als jullie mijn alom geroemde Twitter-account bezoeken.

Welnu. In januari probeerde @Troetelbiertje en @jongde1 (beter bekend als Boudewijn Vermolen en Dennis de Jong) het al en wisten deze twee hun uitdaging niet te voltooien na twee weken lang gestreden te hebben tot ze er bij neervielen. Toch, ga ik het nu wel proberen. Waarom? Omdat de dagen dat ik echt fit ben geweest in 2011 tot op heden op één hand te tellen zijn (door uiteenlopende reden van brak, ziek of geblesseerd zijn) en ik deze keer als een baas wil herstellen van mijn gescheurde kruisband. Dus, waar draait het allemaal om? Juist, fit blijven!

"Maar wat is nou precies de bedoeling?" hoor ik de prutsers, die nog geen Twitter hebben aangemaakt en mij dus niet volgen, denken. Dat zal ik ook jullie vertellen, mijn sociaal buitengesloten vrinden. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik vanaf gister (ja, dat staat er echt) tot en met de laatste dag van maart dit jaar geen druppel alcohol meer aan zal raken. Gelukkig zijn er ook momenten dat ik heel gezellig ben als ik niet drink, bijvoorbeeld als ik drugs gebruik.

Nou, het was me weer een genoegen. Wees niet bang! Ik zal, in mijn afkickprogramma (want dat is het stiekem wel een beetje) geen rare dingen doen, zoals mijn haar laten knippen zoals Fryslânse Erik, maar gewoon doorzetten al is het het laatste wat ik doe! Ik heet tenslotte geen uuhhh... Boudewijn.

Hoi!

2011-02-20T12:45:00.005+01:00

Allereerst wil ik mij verontschuldigen. Waarvoor? Voor mijn lange afwezigheid. Het is in mijn leven op het moment weer ongelofelijk hectisch en ik heb nauwelijks tijd om de vele ideeën die er zijn toe te passen. Als ik die tijd dan wel heb, dan heb ik simpelweg de energie niet. Zonde, ik weet het.

Toch wil ik het vanaf nu weer een beetje op gaan pakken, omdat ik het simpelweg veel te leuk vind om te schrijven. Om deze reden heeft het weblog ook even een nieuw likje verf gekregen. We gaan weer verder waar we waren gebleven. Binnenkort zal het eerste echte avontuur van Kees dan eindelijk verschijnen, maar heb ik ook nog andere ideeën.

Eén van die ideeën is hieronder te bewonderen. Voor de onwetende onder ons zal het een zwart-wit vierkant zijn wat iedereen vast wel eens ergens is tegen gekomen, maar voor de wat grotere nerds onder ons is dit toch wel bekend als de sterk populairder wordende QR-code. En hoewel deze code al sinds 1994 bestaat, slaat het sinds de komst van een breed scala smartphones pas echt aan bij het grote publiek. Onderstaande code is dan ook de code die je met één simpele druk op de knop naar dit weblog brengt. Geloof je het niet? Download dan snel die QR-code reader voor jouw telefoon en probeer het zelf uit. Waarom? Gewoon, omdat het kan. Doe jij dat, dan laat ik het snel op een t-shirt drukken. Waarom? Juist, omdat het kan.

Avonturen van Kees - Wie is Kees?

2011-01-14T12:38:00.012+01:00

Hallo, ik ben Kees en ik ben een blanke jongeman tussen de 13 en 20 jaar oud. Ik woon in één van de grote steden van Nederland en ben trots dat ik hier vandaan kom. Om deze reden verafschuw ik iedereen die uit één van de andere grote steden van het land komt. Ik zit op het (V)MBO, maar snap eigenlijk niet zo goed waarom ik de moeite neem me nog op school in te schrijven, omdat ik nooit aanwezig ben.

In mijn vrije tijd ben ik buiten met mijn vrienden. Op deze manier kan ik het beste genieten van de grote stad waarin ik woon. Om deze reden hangen we vaak in groepen (variërend in grootte) op bankjes die verspreid staan in mijn directe omgeving. Soms komen er echter momenten dat we deze bankjes zat zijn, dan springen wij op onze opgevoerde scooter en rijden we naar de plaatselijke supermarkt om daar, geheel in stijl, voor de deur te hangen en om de 30 minuten even een rondje te lopen en een nieuwe lading Smirnoff Ice en/of Red Bull(wel de goedkope versie) te halen.

Van het fenomeen oordopjes hebben ik en mijn vrienden nog nooit gehoord. We draaien onze muziek altijd vanuit onze telefoonspeaker zodat iedereen in de tram/bus/metro, of een andere openbare plek, ervan kan genieten. Dit doen wij omdat wij er van overtuigd zijn dat iedereen graag luistert naar rijmpjes van een willekeurige ghetto-neger die op zijn manier aan de wereld meedeelt hoe zwaar zijn leven is en dat dit zielige leven draait om 'die money' en 'die bitches'. Zijn alle accu's van onze telefoons echter leeg, geen paniek, zelfs dan zorgen wij ervoor dat we hinderlijk aanwezig zijn door luidruchtig door elkaar te gaan schreeuwen alsof we zojuist ontsnapt zijn uit Blijdorp.

Ik ben een groot voorstander van de multiculturele samenleving. Dit is ook goed te zien als je kijkt naar mijn vriendengroep. Wij zijn een hechte groep die bestaat uit vele verschillende nationaliteiten. We hebben er van elke nationaliteit meerdere, behalve van de mijne. Ik ben de enige in mijn groep die ook echt in Nederland geboren is, maar dat vind ik niet erg. Het leukste aan mijn vrienden vind ik hun kledingstijl en daarom probeer ik deze ook zoveel mogelijk te imiteren. Dit lukt goed en daarom heb ik het gevoel dat ik echt bij de groep pas.

Spreekt deze beschrijving je aan en heb je zin om een keer met mij en mijn vrienden de beest uit te hangen op één van die super gave housefeesten, die iedereen eigenlijk wel een beetje spuugzat is? Spreek me dan gewoon een keer aan als je me ziet lopen in één van de grote steden! Ik ben te herkennen aan mijn veel te hard rijdende scooter, mijn glinsterende oorbellen, mijn 13 in een dozijn kapsel, mijn te strakke Nike-petje en natuurlijk mijn glimmende Nickelson-jas, compleet met bontkraag. Tot mijn eerste avontuur!

Kees is een fictief personage dat gebruikt wordt voor een nieuwe/korte reeks van blogs over een jongen in Nederland. Overeenkomsten met mensen en/of groepen mensen zijn puur toeval. Het is nooit mijn intentie geweest om bepaalde stereotypen te beschrijven en misschien eventueel een klein beetje op de kast te jagen.

Of misschien toch?

Fijne jaarwisseling

2010-12-31T19:42:00.002+01:00

Dit was het. Ook voor mij. 2010 was een verschrikkelijk jaar voor mij. Ik heb onwijs veel dingen meegemaakt die ik niet mee wilde maken. Alweer, maar 2011 biedt nieuw perspectief. Ik wens iedereen een goed uiteinde en een fantastisch 2011, omdat het kan en omdat het stiekem ook een klein beetje moet. Dat er in 2011 net zo veel gedronken mag worden als in 2010 en dat iedereen zich net zo losbandig mag gedragen zoals ik dat zou graag zie. Ik mag dan wel niet altijd even aardig zijn, maar dat is hoe ik rol, ik wens iedereen het beste en we spreken elkaar in 2011 weer!

Nu ga ik ook weer terug aan de zuup! De garoeten en tot in Zutphen!

Jaaroverzicht 2010 - Seal of awesomeness 2010

2010-12-31T19:23:00.004+01:00

Toen ik aan het begin van deze maand met deze reeks begon had ik een belofte gemaakt. Een belofte dat ik aan het einde van de maand en dus aan het einde van het jaar af zo sluiten door de enige echte seal of awesomeness uit te delen. Dit was ik stiekem eigenlijk vergeten en ik ben ondertussen toch al best wel een beetje aan de maat dus vergeef mij als ik hier en daar een spelfoutje maak.

Mensen die dicht bij me staan weten dat 2010 voor mij een heel vreemd jaar was. Aan de ene kant was het een jaar waar ik heel veel geweldige en awesome dingen heb meegemaakt, maar aan de andere kant heb ik heel veel verloren wat me heel lief was. Nu ben ik van mezelf al iemand die vrij fucked up is. Ik zit vrij snel boven in die boom, maar dat maakt verder niet uit, want zoals vaak gezegd wordt, waar deuren sluiten, daar gaan nieuwe deuren open. En dat bleek wel in de afgelopen maanden.

Terwijl ik voor mijn gevoel nog nooit zo slecht in het vel gezeten had waren daar een paar jonge mannen die mij in lieten zien hoe awesome het leven eigenlijk is en, misschien nog wel beter, hoe awesome ik eigenlijk ben. We hadden met elkaar de zomer van ons leven en, waarschijnlijk beseffen ze zich dit zelf niet maar, gaven ze mij de zomer van mijn leven die ervoor zorgde dat ik overal weer bovenop kwam. Ver voor de zomer merkte ik al dat het met sommige 'strikkers' ernstig goed klikte, maar pas tijdens 'Gisteren' werd dit bizar goed duidelijk...

Toen Boudewijn en ik onbewust 'Gisteren' inleidde met een geïmproviseerd strandgroepje wisten we allebei nog niet wat we de weken daarop allemaal mee zouden maken, maar ik denk dat we voor ons allebei (en daarbij de hele groep) kunnen spreken dat we van geen moment spijt hebben. Zeker voor mij was Gisteren een hele mooie tijd, die niet alleen uitmondde in avonturen en bijzondere verhalen maar ook in nieuwe deuren en vriendschappen die alles wat ik verloren had opvulde op een manier die ik niet voor mogelijk had gehouden. Mede hierdoor heb ik toch stiekem wel vertrouwen in het jaar 2011, dat het voor het eerst in jaren geen klote jaar mag worden, maar een jaar vol awesome avonturen en wederom nieuwe contacten. Strikje mag dan wel vergaan zijn afgelopen jaar, maar Gisteren stroomt door al onze aderen.

Alleen om deze reden wil ik de seal of awesomeness 2010 uitreiken aan Gisteren en in het bijzonder naar Boudewijn, want eerlijk is eerlijk... Ik heb achteraf spijt van elk moment dat ik niet met je omgegaan ben sinds de E2. Held die je bent!

Joey out!

Jaaroverzicht 2010 - De grootste win van 2010

2010-12-31T10:49:00.003+01:00

Het jaar zit er bijna op, maar er moeten nog een paar blogjes geschreven worden. Daarom begin ik vandaag, na eergisteren de grootste faal te hebben geschreven, met de grootste win van 2010. Hier kan ik heel kort en simpel zijn. De grootste win van 2010 bestaat eigenlijk al veel langer en ik kende het ook al veel langer, maar eigenlijk heb ik er dit jaar pas echt goed kennis mee gemaakt. Dit resulteerde in grote hoeveelheden awesomeness die voor de normale mens moeilijk te bevatten zijn. Ik heb het natuurlijk over... de awesome-mobiel.

In deze automobiel werden in de hoge temperaturen van afgelopen zomer geweldige tripjes beleefd en werd er meegezongen met de klanken van 'The Proclaimers' tot we moesten snakken naar adem. Dit was helaas echter van korte duur. Na 3 mooie dagen in onze beste vriend op vier wielen te hebben beleefd ging de awesome-mobiel kapot...

We waren op het strand geweest en wilde daarna wel een lekker hapje gaan eten bij de McDonald's, maar we wilden eigenlijk ook wel weer een stuk rijden. Dus gingen we vanzelfsprekend niet naar de McDonald's die op de weg terug lag. Nee, we reden naar de McDonald's langs de snelweg in Delft. Gewoon een leuk ritje en nadat we staand onze bestellingen hadden doorgegeven genoten we van ons voer op één of ander afgelegen industrieterrein. Toen Roy op de weg naar het ijssalon een afslag mistte kwamen we in Zoetermeer en werd de trip onbedoeld steeds langer en gaver.

Boudewijn had ondertussen al 'spirte' van zijn frisdrankkeuze en terwijl ik Roy naar Rijswijk-zuid stuurde, kwamen we na een half uur over de snelweg gereden te hebben(en 2 bijna-dood-ervaringen te hebben gehad) weer uit bij de McDonald's in Delft. Toen we besloten naar Sander te gaan(die daar in de buurt woont) kwamen we Charissa en haar zusje, die nog niet zo lang haar rijbewijs had, tegen. Reden genoeg om die te achtervolgen en op te jagen door Delft. Dit lukte zo goed dat ze een paar keer afsloeg en door nervositeit de weg naar haar vriendje niet eens meer wist. Mission accomplished en dus snel naar huis, maar eerst een ijsje halen.

Hier was het voor ons veel te druk en na een kwartier op de parkeerplek naar de rij die niet bewoog te hebben gekeken besloten we om te keren en naar Boudewijn zijn huis te gaan. Hier hebben we nog even gezellig onderuit gehangen, maar het echte onrecht gebeurde pas toen ik samen met Roy naar huis reed en de awesome-mobiel midden op de weg afsloeg, zomaar. Ik dacht dat mijn hart het begaf toen mijn nieuwe grote liefde zijn laatste adem uitblies, maar gelukkig voor ons kon hij ons nog wel thuisbrengen. Voor het laatst, want daarna waren we de awesome-mobiel 3/4 weken kwijt aan de garagemeneer.

Een paar weken later ging ik mee met Roy om onze gezamelijke lover op te halen bij de autoboer. Daarna gelijk naar Boudewijn om ook hem mee te laten genieten van de terugkeer van de beste auto in geschiedenis van auto's. De roadtrip/het verhaal wat hierop volgde kennen de meeste mensen als 'the chronicles of Antwerpen', maar is eigenlijk te gaaf om hier nog even snel bij te proppen.

Dit was vanzelfsprekend slechts één klein avontuur uit het leven van de awesome-mobiel. Ik kijk vanzelfsprekend uit naar de zomer van '11 waar we weer zonder dak kunnen cruisen tot we schoor zijn. Voor nu is het genoeg om te weten dat de awesome-mobiel de grootste win van 2010 is. Dus.

Joey out!

Jaaroverzicht 2010 - De grootste faal van 2010

2010-12-29T19:18:00.007+01:00

Het is weer een tijd stil geweest, dus omdat het me spijt dat ik het doorzettingsvermogen van een appelboom heb kom ik nu terug één van de twee blogjes van het jaaroverzicht waar ik om jullie mening heb gevraagd: de grootste faal van 2010. Er kwamen meer verzoeken binnen dan ik had verwacht. De OV-chipkaart, een kater, nadorst, Roy met Greetje en natuurlijk de verloren WK-finale, maar de aller-aller-allergrootste faal van het afgelopen jaar vind ik toch wel Justin Bieber.

Het gloednieuwe tieneridool welke als een donderslag op heldere hemel niet meer van de beeldbuis af te slaan was en hit na hit scoorde met middelmatige zeikmuziek die niemand met een IQ boven de 60 op zijn iPod hoort te hebben. Dat gebeurde helaas toch en met zijn 12-jarige looks veroverde hij de harten van vele tienermeisjes die soppend voor de tv lagen bij het horen van de zwoele klanken van het verschrikkelijke 'Baby'.

Iedereen weet natuurlijk dat bij dergelijke nieuwe artiesten er maar één ding is wat je kan en hoort te doen; negeren. Dat gebeurde dus niet. Overal werd aandacht gegeven aan de knaap met vlugge voetjes en hoe irritant en uitermate niet komisch (Theaumus is bij deze trouwens na J.B. een goede nummer 2 in de categorie 'faal') sommige parodieën waren, jongeman Bieber werd steeds populairder en populairder.

Maar, waar mensen populair worden, groeit onder het oppervlak misschien nog wel meer haat dan daarvoor. Dit zorgde ervoor dat er na een tijdje iets gebeurde waar het ijsblokjes incident van Lange Frans helemaal niets bij is. Justin Bieber werd tijdens een optreden bekogeld met een waterfles. Ha! Ha! In your face! Hilarisch in mijn ogen. Over het paard getilde knul krijgt volle waterfles tegen zijn knar. Gniffel gniffel. Hi! Hi!

Helaas was er na dit kleine lichtpuntje verder weinig positiefs te bekennen. Justin Bieber werd op het internet een grote inspiratie voor spot, maar daar hield het feestje ook eigenlijk wel op. Nog altijd is deze meneer razend populair en zelfs Twitter wordt(lees: is) overgenomen door zogenaamden 'Beliebers' (Bieber+Believers=...), wat er voor gezorgd heeft dat zijn fans bij elk kleine nieuwsfeitje zorgen dat Twitter overhoop ligt door faal en aids.

Goed, de wereld heeft gefaald. Justin Bieber is nog altijd populair en zal dat helaas ook nog wel een tijdje blijven. Toch wil ik wel dat we allemaal een minuut stil zijn voor het feit dat een kleine ongetalenteerde knul als eerdergenoemde de halve wereld op zijn kop kan zetten door inspiratieloze boehoe-muziek te maken. Veel dieper kunnen we als westerse beschaving eigenlijk niet meer zinken. Gelukkig hebben we het internet. Blijft het tenminste nog een klein beetje grappig. Gniffel gniffel.

Joey out!

Jaaroverzicht 2010 - De grootste correctie van 2010

2010-12-16T19:07:00.003+01:00

Allereerst moet ik even mijn excuses aanbieden, omdat ik in de afgelopen tijd heb verzuimd met jaaroverzicht bij te houden. Ik heb echter 1 goed excuus en 1 minder goed excuus. Te beginnen met het minder goede excuus. Ik had computer problemen, dus kon ik een paar dagen niets tikken, maar dat was vanzelfsprekend niet het enige wat mijn schrijfkunsten in de weg zat. Nee, ik kon simpelweg ook geen stukjes tikken, omdat ik druk was met de Skihut. Dit snapt natuurlijk iedereen. Wat is er nou belangrijker? Skihut of al het andere? Skihut dus. Zodoende. Goed. En nu? Nu gaan we verder, maar niet voordat ik iets heb rechtgezet. Weet iedereen het blogje over de slechtste dronkenlap van 2010 nog? Zo niet, klik daar. Zo wel, lees verder.

Vorige week deelde ik die titel nog doodleuk uit aan mijn kleine broertje, Rick. Er van uitgaand dat er niemand meer zou zijn die een slechtere dronkenlap is dan die kleine rat. Fout, toch wel. Dus dat gaan we bij deze even recht zetten, want, even terugkijkend, weten we allemaal nog wat Rick allemaal kwijt was? Juist, tanden. Boudewijn was dus nog meer kwijt...

Het was een normale zondagavond. Ik was niet mee naar de Skihut, want ik was nog niet bijgekomen van de avond daarvoor. Met mijn splinternieuwe Skihut-shirt kreeg ik voor dat ik ging slapen al tientallen sms'jes van Boudewijn en Dennis (die samen naar de Hut waren) over hoe gezellig het wel niet was. Ik ging slapen, maar de sms'jes en mms'jes bleven komen. Eerst een foto van 2 meter bier. 2 meter bier? Met z'n tweeën? Ja. Dat dacht ik ook. Goed bezig jongens, ook wetend dat die 26 bier niet het enige was wat de twee gingen nuttigen. Ik zag het ergens al aankomen...

Het werd later en later... Toen ging mijn telefoon. Ik kreeg een foto, alweer. Hoewel het bij Dennis en mij die avond daarvoor zo (klik) gezellig was, was het bij het nu zo (klik) gezellig. Ja, Boudewijn zat er doorheen. Na gekotst te hebben in de Skihut en geen stap zelf meer kunnen zetten zonder te vallen gingen de twee naar huis. Boudewijn had als enige nog geld, maar moest dat wil pinnen. Dat ging dus niet meer. Geen geld voor de taxi. Gelukkig hebben wij allemaal goede connecties met Ab Taxiheld, dus die wilde ze wel gratis ophalen. Na eerst nog even over de vangrail gevallen te zijn werd Boudewijn thuis afgezet. Daar aangekomen kwam er echter niet veel meer uit dan willekeurige cijfers. Terwijl hij door Freek (z'n pappie) naar bed werd gebracht konden wij allemaal weer slapen. Ja, ik ook, want ik ben zelfs nog gebeld door Freek terwijl ik mijn schoonheidsslaapje aan het doen was. Waarom? Geen idee, maar ik weet wel dat Boudewijn pas ging slapen na een 'sokkengevecht' te hebben gehad met z'n paps.

De volgende dag besloten Dennis en ik samen langs te gaan om te kijken hoe het met onze held was. Ondertussen was het 3 uur 's middags en belde we aan. Hij werd wakker van de deurbel dus we waren echt geen moment te vroeg. Ik had me voorbereid op iets, maar op wat wist ik niet zo goed. Toen ik had zag wist ik het wel en barstte ik in het lachen uit. Bouk miste een stuk van z'n tand, zijn andere tand zat los, een schaafwond waar je U tegen zegt naast zijn oog en, als kers op de taart, een bovenlip zo groot, daar is zelfs Angelina Jolie jaloers op. Ja, Boudewijn was er lekker aan toe, maar eigenlijk was er maar één ding waar ik op dat moment aan kon denken.

"Damn.... Ik moet mijn blog veranderen..."

Jaaroverzicht 2010 - Mijn weblog-hoogtepunt van 2010

2010-12-10T19:57:00.003+01:00

Iedereen die mij goed kent weet het van mij. Ik ben Marco Borsato verslaafd aan het liefste vertel ik dat aan zoveel mogelijk mensen of laat ik in ieder geval tot vervelendst toe merken dat ik het alles wat deze man aanraakt geniaal vind. Tot nu toe niets nieuws, dagelijkse kost voor mij, maar aan het begin van dit jaar zorgde mijn weblog dat ik een soort waardering ontving van mijn grootste idool. Waar ik op dat moment eigenlijk niet van durfde dromen.

Een groot deel van 2009 was Borsato sterk vertegenwoordigd op Twitter, sommige noemde hem verslaafd, maar fans als ik vonden het werkelijk heerlijk. Dit is ook de reden dat hij begin 2010 uitgeroepen werd tot Twitteraar van het jaar. Maar wat heeft deze verslaving van mijn grootste held nou te maken met mijn verslaving? Dat zal ik nu eens haarfijn uitleggen.

Ik was nog niet gek lang bezig met dit weblog, ik had het misschien een paar maanden en ik besloot op een dag maar eens een stukje te tikken over Borsato. Zijn muziek heeft immers zoveel invloed op alles gehad wat ik door mijn leven heen heb gedaan en gevoeld, dat het een kwestie van tijd was dat ik hierover een, in mijn ogen niet eens zo bijzonder goed, verhaal ging schrijven. Dat gebeurde en met deze simpele tweet verkondigde ik dat dit nieuwe verhaal op mijn weblog te lezen was.

Tot mijn verbazing kreeg ik de dagen die daar op volgde veel nieuwe volgers en kreeg ik ook bijzonder veel reacties (via Twitter) van onbekenden. Allemaal leuk natuurlijk, het is immers altijd leuk om te horen dat mensen het leuk vinden wat je schrijft. Tot ik eens even ging neuzen op de Twitter van mr. Borsato. Hier scrolde ik even naar beneden en plots zag ik mijn eigen naam voorbij komen. Toch een beetje geschrokken wreef ik in mijn ogen. "Staat dat daar nou echt!?". Ja, het stond er echt(afbeelding hierrrrrrr)!

Blij als een kind schreeuwde ik het bijna uit van vreugde. Want hoe gaaf het ook is dat je veel complimenten van onbekenden krijgt, niets verslaat toch het gevoel dat jouw grootste held, waar je het stuk over geschreven heeft, jouw blogje blijkbaar gelezen heeft en nog de moeite waard vond om te delen ook met 30.000 andere fans en volgers. Een groter compliment kan je als fan eigenlijk bijna niet krijgen. Zelfs nu, maanden later, als ik terugdenk aan het moment dat ik die retweet zag staan, krijg ik een gevoel van vreugde wat door heel m'n lichaam loopt. Ik wist toen al dat dit moeilijk te overtreffen was. En inderdaad. Ik heb veel leuke reacties gehad op mijn weblog, maar dit was toch wel mijn hoogtepunt van het jaar, met ook een klein beetje dank aan Twitter natuurlijk.

Jaaroverzicht 2010 - Het drama van 2010

2010-12-07T19:04:00.002+01:00

Het verhaal wat nu gaat komen is vers, heel vers, maar is groot genoeg om het drama van 2010 genoemd te worden. Dit raakte niet alleen mij, dit raakte ook velen van mijn vrienden. Het gebeurde gisteren, 6 december 2010. Iets wat wij allemaal niet verwachtte, gebeurde toch. Als een donderslag bij heldere hemel konden wij allemaal ineens niet meer op Strikje (uitleg na de klik). Onze rots in de branding, onze persoonlijke klaagbaak en bovenal de meest besproken foto op het sociale netwerk Hyves was van het één op het andere moment verdwenen uit al onze levens.

Het was 23:01 toen Boudewijn nog onwetend het allerlaatste bericht plaatste. "Remco, hoe zit het met het overnachten in de Rugby-kantine?" Dat was het dan, enkele minuten later probeerde ikzelf Strikje op te komen en brak de paniek uit, niet alleen bij mij. Niet alleen de telefoon stond roodgloeiend, maar ook Twitter en MSN waren ineens niet meer te houden. Strikje was onbruikbaar geworden en nergens meer te vinden. De paniek was groot, de onmacht nog groter. Er kon maar één ding volgen, een spoedoverleg op Skype.

Voor de zoveelste keer was het jammer dat Strikje gevestigd was op de Hyves van Roy. Hij was de enige die ons allemaal in kon lichten over wat er gebeurd was, maar zelfs toen dat eindelijk gebeurde schoten we geen steek op. Langzaam kwam het besef. Iets wat op 12 januari 2009 begon als een iets kleins en uit groeide tot iets gigantisch, en daarmee velen positieve gevolgen had voor ons allemaal, was weg. Verdwenen van de aardbodem.

In een laatste stuiptrekking werd er nog gepoogd ons kindje met meer dan 50000 reacties te redden, maar het lijkt er helaas op dat dit niet gaat gebeuren. De oprichter van Hyves is gekrabbeld, er zijn bug-formulieren ingevuld en er is volgens mij ook nog gemaild, maar hoe erg we allemaal ook hopen dat binnen nu en een aantal dagen onze persoonlijke groepschat (waar al onze afspraken werden gemaakt) terugkomt, ziet niemand het eigenlijk gebeuren. Iedereen weet dat dit het was en dat we opnieuw moeten beginnen, want we kunnen niet zonder...

Toen ik vanmorgen wakker werd (na serieus gedroomd te hebben dat Strikje weer terug was) begon direct de zoektocht naar een alternatief, maar wel een alternatief in de lijn van Strikje. Dat alternatief lijkt na een dag gevonden: Gisteren. Hoewel dit niet hetzelfde is en ook nooit gaat worden gaan we door waar we met Strikje gebleven waren. Terug naar de top, waar we horen. Terug naar onze roots, beter en vernieuwd, maar nooit vergetend waar we vandaan kwamen, want eerlijk is eerlijk... 12 januari 2011 vieren wij gewoon nog ons 2 jarig jubileum als echt Strikkers... Of Strikje er nou is, of niet.

~~We strikken!~~ Tot Gisteren!

R.I.P. Strikje •• 12/01/09 - 06/12/10

Jaaroverzicht 2010 - De grootste "Oeps!!" van 2010

2010-12-06T19:02:00.001+01:00

Het is ondertussen al bijna een jaar geleden en het was ook nog heel vroeg in het jaar 2010, maar de toon voor het gehele jaar werd binnen een uur na het overweldigende "gelukkig Nieuwjaar!!" gelijk goed gezet. De gehele dag was ik al druk in de weer met gezellige ditjes en datjes zoals lekkere alcoholische versnaperingen en zo verder. Dit afgewisseld met een beetje Fifa10 en een handjevol gezellige mensen en ik kwam de laatste dag van het jaar 2009 wel door...

De dag vorderde en steeds meer mensen kwamen mijn huisje binnen rollen, mijn broertje had namelijk een gezellige bijeenkomst, die overigens eindigde in een groot fiasco, maar dat is een ander verhaal. Rond een uur of 8 kwam ook mijn toenmalige vriendin even langswippen. Toch gezellig zo. Helaas voor mij (want ik had het thuis eigenlijk goed naar m'n zin en de alcohol hakte er toch ook wel aardig in) wilde ze toch om 12 uur bij d'r ouders zijn en ging ik, sociaal als ik ben, toch ook maar even mee. Na een aantal woorden gehad te hebben, want blijkbaar was goed aan m'n gezicht te zien dat ik liever gewoon thuis een bakkie had gedronken, volgde dan toch eindelijk het verlossende "gelukkig Nieuwjaar!" en gingen we naar buiten en ook ik kreeg, terwijl ik het niet gekocht had, illegaal vuurwerk in mijn handen gedrukt.

Dat was toch wel weer lachen, zeker voor zo'n groot kind als ikzelf. Met een niet nader te noemen illegaal kaboem-goedje ging ik aan de slag. Beetje de grens opzoeken en toch steeds minder ver weg gooien, in vuurtjes gooien en meer van dat soort ongein had ik het toch prima naar m'n zin. Maar toen gebeurde er iets wat ik niet verwachte. Zoals ik daarvoor toch al tientallen keren had gedaan gooide ik het minuscule bommetje wederom weg, aangestoken en wel. Dit keer gewoon normaal, midden op een brede weg. Niets aan het handje dus, maar toen er ineens een paars licht scheen en er geen knal klonk, maar het levensgevaarlijke dingetje ineens met een rotgang ging tollen ontstond toch lichtelijk paniek.

Gelukkig was dit snel voorbij. Zoef!! Binnen no time was het knalvuurwerk buiten bereik van mensen getold en dus was dit zonder gevaar afgelopen, maar wacht even, tolde het niet een heg in iemand zijn voortuin in? Ik hield mijn adem in, voorlopig gebeurde er nog niets. Toch was ik zachtjes in mezelf aan het bidden: "niet die voortuin in de hens, niet die voortuin in de hens..." Toch gebeurde het. Na een kleine 10 seconden gewacht te hebben begon het te branden en de paniek keerde razendsnel terug...

Snel greep het vuur om zich heen en eigenlijk was er binnen no time nog weinig van de heg over. Er was dus ook al heel snel duidelijk dat er gezorgd moest worden dat het vuur niet oversloeg op de schutting en de rest van de tuin, dan was het probleem namelijk groter geweest. Gelukkig (voor mij en die mensen die er in het huis wonen) gebeurde dat en bleef de schade alleen bij het grootste deel van de heg... Niet echt leuk voor die mensen, die op dat moment niet thuis waren, maar ook wel weer een leuke verrassing als je net thuis komt van een lekker avondje oud en nieuw vieren, of niet? Ach, wat moet ik er verder nog van zeggen. Ik kan er niet meer van zeggen als dat ik toen op het moment zelf verkondigde...

"Oepsie... Nou ja, pech... Heg weg!"

Beelden zijn niet door mij gemaakt. Logischerwijs.

Jaaroverzicht 2010 - De slechtste dronkenlap van 2010

2010-12-06T13:57:00.004+01:00

Het was Pinksteren in het jaar 2010. Hoewel ik mijn rentree op de korfbalvelden nog niet gemaakt had, was ik toch bij het Pinkstertoernooi van DES aanwezig. Spelen deed ik niet, maar feesten en drinken deed ik wel. Gelukkig voor mij is dat de intentie van het toernooi en is de korfbal slechts bijzaak, dus viel ik alles behalve buiten de boot. De eerste avond had ik helaas aan me voorbij moeten laten gaan omdat ik de dag erop moest werken, maar zaterdagavond en zondagavond was ik er gewoon bij. Samen met mijn broertje...

Na het werk konden wij eigenlijk allebei al niet meer wachten om te gaan. Eenmaal thuis gekomen was het ook een kwestie van secondes voordat het eten wat net bij de turk vandaan kwam naar binnen gewerkt was. Tijd om feestmuziek op te zetten en ons om te kleden voor een topweekend! Zo gezegd, zo gedaan. Een groot uurtje later stapte we samen op de fiets en gingen we richting de Delftse korfbalvelden. Daar aangekomen stond daar al een drankje op me te wachten, zoals het hoort.

Iedereen was zich langzaam een klein beetje aan het klaarmaken voor de feesten. Ik had van Boudewijn net de, ondertussen legendarische, roze sokken (en natuurlijk de rest van het tenue) in mijn handen gedrukt gekregen dus ook ik kon de laatste aanpassingen maken. Een paar uur later ging de muziek in de tent aan en terwijl we met ons hoofd ondertussen al aardig in een andere wereld zaten gingen we naar de tent. Ook mijn kleine broertje.

Hoewel het feestje heel gezellig was merkte ik gedurende de avond al op dat ik Rickje verdomd vaak nergens zag. "Ach" dacht ik nog, "hij zal het wel naar zijn zin hebben!" Dat was zo. Aan het einde van een mooie avond kwam ik hem stomdronken tegen en hoewel we eigenlijk allebei zouden blijven, wilde hij naar huis om te slapen. Bezorgd en wantrouwig als ik ben zag ik dat al helemaal mis gaan, dus drukte ik hem nog op het hart even te laten weten als hij thuis was (aangezien onze ouders in het buitenland zaten).

Hij ging weg en ik ging in de verschrikkelijke kou nog buiten een drankje doen. Een minuut of 10 later wilde ik even weten hoe het ging, dus belde ik hem op. "Ja tuurlijk gaat alles goed, maar ik moet nu ophangen, want ik ben Linda aan het versieren. Later!" hoorde ik aan de andere kant van de lijn. Glimlachend hing ik de telefoon op met de gedachte dat het misschien toch wel goed zou komen. Tot 5 minuten later de telefoon weer over ging...

Ik had dezelfde jongen aan de lijn. Alleen nu huilend. Graag had ik op dat moment "ik zei het toch" wilde zeggen, toch deed ik dat niet. Ik stelde de arme ziel gerust en vroeg wat er gebeurd was. Het enige wat ik echter uit zijn gebrabbel kon verstaan was dat hij voorover gevallen was, dus vroeg ik of ik even iemand anders aan de lijn kon krijgen. Kelly kon mij namelijk wel vertellen wat er gebeurd was. Rick was gevallen, maar niet zomaar gevallen. Hij was gevallen, over zijn stuur gevlogen en op z'n gezicht terecht gekomen. Au, precies ja, maar daar hield het niet op. Ze waren al minuten aan het zoeken... "Aan het zoeken?" Vroeg ik verbaasd. "Ja, want zijn voortanden zijn voor het grootste gedeelte afgebroken" kon Kelly mij verder inlichten.

Na een lange stilte was er maar één ding wat ik kon uitkramen... "JEZUSSSSSSSSSSSSS! IK HAD HET NOG ZO GEZEGD!" Hoewel ik eigenlijk boos, maar tegelijkertijd toch ook wel heel bezorgd was regelde ik nog even dat hij in ieder geval wel bij Kelly mocht slapen die avond, want anders moest hij alleen thuis slapen na dit drama en dat is ook zo wat. Toch heb je het verdiend Rick. Je bent de enige die ik ken die zijn voortanden heeft afgebroken door simpelweg te dronken te zijn! Doe wat leuks met je titel, want jij bent de slechtste dronkenlap van het jaar!

Jaaroverzicht 2010 - Het beste cadeau van 2010

2010-12-04T11:13:00.007+01:00

Hoewel mijn grote vriend Boudewijn me tot nu toe verraste door zonder veel moeite van te voren alle onderwerpen van mijn blogs te raden, weet ik zeker dat hij hier niet eens moeite voor hoeft te doen. Het gaat hier namelijk niet over een cadeau wat ik gekregen heb, maar om een cadeau wat ik gegeven heb. Toch wat kudos voor mezelf. Gewoon, omdat dat moet kunnen op een witte zaterdagochtend.

23 september 2010 was het feest en bij feest horen cadeautjes. Nu ben ik zelf niet echt iemand die doorgaans veels moeite doet voor cadeautjes kuchwelwaarkuch, maar voor Boudewijn was dat anders, de kleine man met het grote voorhoofd wilde ik iets geven wat hij voorlopig niet zou vergeten. Met deze instelling begon ik al weken van tevoren met zoeken. Talloze lijstjes werden gemaakt en langzaam raakte ik er van overtuigd dat ik, welke van alle cadeaus op het lijstje het ook zou worden, ik het meest awesome cadeau van 2010 zou geven.

Toen ging er iets mis, tum dum dum! Het lijstje was ondertussen teruggebracht naar een top 3 van gave cadeaus, maar ik kreeg serieuze concurrentie, omdat, de altijd goed gemutste, Vincent ook uitgenodigd werd om op deze heugelijke avond naar Boudewijn zijn verjaardag te komen en mee te gaan naar de skihut. Met het angstzweet op mijn voorhoofd maakte ik met veel pijn en moeite een beslissing. Tijd voor stap 2. Zoals de echte Hollander die ik ben had ik geen zin om dat alleen te betalen, dus belde ik Roy. Meneer is namelijk de meest inspiratieloze cadeaugever en grijpt dus elke kans aan om gewoon geld neer te leggen en ergens van mee te profiteren.

Zo gezegd, zo gedaan. Roy betaalde mee en binnen een paar dagen lag mijn cadeau op de mat. Bijna kwijlend over de doos wilde ik het eigenlijk niet meer weggeven, zelf wil ik er namelijk ook wel zo één. Toch ging ik 23 september met de doos onder mijn arm richting Boudewijn. Daar aangekomen kwam ik tot de ontdekking dat ik moest wachten tot Roy er was om mijn cadeau te geven, wat dus betekende dat ik als laatste moest, wat mij prima uitkwam. Vincent kwam eerst met zijn volle meter bier. De reactie van Boudewijn maakte me enigszins onzeker. "DIT IS HET BESTE CADEAU OOIT!" Ik wist dat er een grote kans was dat ik erover heen zou gaan en ook Boudewijn wist eigenlijk stiekem al dat ik hem niet teleur zou stellen, of in ieder geval, ik ga er van uit dat hij dat wist. Toen Roy kwam sprong Boudewijn nog net niet op de nog onuitgepakte doos om deze vervolgens te ontdoen van zijn verpakking. De woorden die volgde waren een pak van mijn hart...

"EEN PAINTBALLGUN!? DAT IS HET MEEST AWESOME CADEAU OOIT!!!!! IK WIL OP IETS SCHIETEN!!!"

Het verhaal wat hierop volgde, bewaren we voor een andere keer... #omdathetkan

Jaaroverzicht 2010 - De grootste ergernis van 2010

2010-12-03T10:55:00.004+01:00

Het is geen geheim dat ik van Twitter houd. Hoewel mijn Twitter-account al veel langer bestond ben ik het dit jaar pas echt gaan gebruiken. En hoe! Eigenlijk is het zelfs een understatement als je zegt dat ik verslaafd ben, want met (in de laatste maanden) tussen de 70 - 100 tweets per dag meldt zelfs Twittercounter.com dat ik moet oppassen dat ik niet "overshare". Ach, het maakt mij niet zo veel uit. Ik vind het leuk en ik deel graag mijn leven met anderen, dat is toch de intentie van Twitter: jezelf delen met de wereld...

Nu snap ik dat de meeste mensen behoefte hebben aan een soort van privacy. Dit vind ik ook niet raar, vooral bij sociale netwerken als Facebook en Hyves niet. Aangezien daar toch regelmatig foto's op verschijnen die je niet per se met onbekenden wil delen(lees: vakantiefoto's). Toch vind ik het regelrecht vreemd te noemen dat je bij een netwerk als Twitter je account privé maakt. Dit heeft tot gevolg dat mensen die jij geen toestemming hebt gegeven jou niet kunnen volgen en dus geen tweet van jou kunnen lezen. Nog vervelender is het voor de mensen waar je wel toegang aan verleend hebt. Tweet je dan eindelijk iets wat de moeite waard is om te delen met de wereld, dan zijn jouw tweets met deze instelling namelijk niet via de reguliere weg te retweeten(gelukkig zijn er meerdere wegen die naar Rome leiden), maar in simpelste vorm neemt een privé Twitter-account al het nut van Twitter weg.

Je deelt je nog wel, maar met de mensen waarmee jij je wilt delen. Dat kan, maar daarvoor ga je maar lekker op Facebook zitten. Twitter is bedoeld om je mening te delen over algemene zaken, die iedereen aangaan, en niet alleen het simpele "Wat ben ik aan het doen?" Neem je die eerste functie weg dan sluit jij je bij een grote groep die Twitter helaas niet gebruiken waar het voor bedoeld is en in mijn ogen eigenlijk gewoon weg moeten blijven van dit gigantische netwerk. Je zorgt ervoor dat mensen die Twitter wel gebruiken waarvoor het bedoelt is hun ding niet kunnen doen. Is er een discussie aan de gang? Dan kunnen wij maar één kant lezen. Alsof je een interessante discussie volgt die iemand anders heeft aan de telefoon. Je hoort maar één kant en dat is frustrerend. Natuurlijk kan je achteraf vragen waarover het precies ging, maar de kracht van een discussie live volgen is de optie om je er in te kunnen mengen.

In het begin van dit jaar viel dit nog wel mee. Toen was Twitter nog niet zo populair, maar nu de berichtenservice aan populariteit wint en dus ook de mensen die er eerst sceptisch tegenover stonden beginnen aan één van de grootste uitvindingen van de afgelopen jaren stroomt Twitter gedurende 2010 vol met deze internetziekte. Bijna alle nieuwe accounts die aangemaakt worden zijn privé en de kracht van Twitter als berichtenservice, krachtig nieuw medium en marketinginstrument valt langzaam weg. Daarom een oproep aan alle nieuwe Twitteraars van 2011 en privacy-monsters die zich al op Twitter bevinden: Stop met het verpesten van Twitter en gebruik het op de manier waar het voor bedoeld is, anders donder je maar gewoon op. Een Twitter-account hoort simpelweg niet op privé.

Jaaroverzicht 2010 - De beste aankoop van 2010

2010-12-02T18:11:00.005+01:00

Het afgelopen jaar was een mooi jaar. Ook op het gebied van nieuwe aankopen. Van veel nieuwe games, kleding en sieraden tot aparte/geniale dingen als een Marleen-pen, gewoon omdat ik dan dezelfde pen had als mevrouw, terwijl zij zo trots was op die van haar. Ja, ik heb genoten van veel van deze aankopen, maar er is er voor mij eigenlijk maar één die deze titel verdient. Het was geen dure aankoop en er moest nog wel eens wat aan geknutseld worden, maar het nut en de awesomeness die het uitstraalt zijn genoeg om ieder mens jaloers te maken...

Iedereen kent het wel. Je gaat naar het strand en je hebt daar afgesproken met wat kennissen en/of vrienden. Daar eenmaal aangekomen kijk je om je heen in een zee van mensen. "Hoe ga ik ze in godsnaam vinden!?" denk je bij jezelf als je wanhopig je slippers uit trapt(want dat loopt natuurlijk niet fijn op het strand) en op pad gaat door het bloedhete zand. Mensen die er afgelopen zomer bij zijn geweest weten dat ik en mijn kornuiten dit probleem niet hadden door deze aankoop. Dit simpele maar effectieve stukje 'speelgoed' zorgde ervoor dat het beschamende verschijnsel wat je elke dag op het strand weer om je heen ziet(namelijk het opstaan en zwaaien van "hier zitten we!") bij ons niet plaatsvond. Wij waren herkenbaar. Eerst met één, later met drie... Omdat het kan.

Daar hield de handigheid echter niet op. Nee, zelfs toen de bloedhete Nederlandse zomer al lang en breed voorbij was kwam mijn stukje luxe goed nog prima van pas. Op 19 september 2010 was het namelijk International Talk Like A Pirate-Day. Ja, dat is wat jij denkt dat het is... Toeval wilde dat deze heugelijke dag op een prachtige zondag viel en ik mijn sporttas dus kon verfraaien met dit geniale stukje stof. Trots als een pauw slaakte ik kreten als "YAR HAARRRR!" en "SHIVER ME TIMBERS!" met deze aanwinst aan mijn zijde.

Zo. Genoeg gekletst, iedereen weet nu ondertussen natuurlijk wel wat mijn beste aankoop van het jaar eigenlijk is. Gekocht bij de strandjutter op Kijkduin voor een enkele euro, maar voor het tienvoudige had ik het ook gedaan. Mijn prachtige piratenvlag!

Voor de mensen die zich afvragen: "En de kuikens dan?" Tja, wat kan ik daar van maken. De kuikens hebben een goede tweede plek verdiend, maar hadden meer potentie dan wij er achteraf uit hebben gekregen. Helaas, maar het is niet anders. Niet iedereen kan de beste zijn.

Jaaroverzicht 2010 - De beste uitspraak van 2010

2010-12-01T14:13:00.005+01:00

Gelijk na de introductie vindt de aftrap van mijn jaaroverzicht plaats. We beginnen met de beste uitspraak van 2010. Jippie! Nu ben ik zelf wel een man met vaste uitspraken en one-liners. Denk hierbij aan het provocerende "dat bepaal ik godverdomme lekker zelf wel" of het altijd gezellige "daar doe ik helemaal niet moeilijk over". Hier blijft het echter niet bij. De heerlijke klanken van "duurt lang, gebeurt niets!" zijn ook vaak uit mijn gouden keeltje te horen. Zo zijn er nog talloze verschillende dingen op te noemen die ik regelmatig uitkraam. Toch ga ik niet één van mijn vaste uitspraken kiezen voor uitspraak van het jaar. Nee, ik ga zelfs een uitspraak kiezen die niet eens van een bekende van mij komt(sorry Esther, maar jouw "Thank god for all the Bacardi in the world" is het niet geworden), maar toch een grote indruk heeft achtergelaten in het dagelijkse leven van alles wat zich voortbeweegt in ons kikkerlandje.

Eigenlijk is het een uitspraak die niemand op het moment van maken verwachtte. En als ik niemand zeg, dan bedoel ik ook echt niemand. Toch werd deze uitspraak al snel razend populair. Nadat deze uitspraak tienduizenden keren was bekeken op Youtube doken ook her en der T-shirts op waar deze gouden uitspraak op te vinden was. Daar hield de in gang gezette verandering echter niet op. Ook in het nachtleven veranderde er iets. Jongens waren niet onzeker meer en wisten met deze geweldige one-liner meisje na meisje mee naar huis te nemen. Openingszinnen als "ken ik jou niet ergens van", "kom je hier vaker" en het voor mij veel succesvolle "sta ik hier mijn tijd te verdoen" werden zonder pardon de laan uit geslingerd en moesten plaats maken voor deze nieuwe legende.

Deze, voor de mannen, positieve ontwikkeling bracht echter een golf van negatieve gevolgen met zich mee. Juist doordat alle Nederlandse mannen avond op avond een ander schatje mee naar huis namen zorgde deze gouden mix van woorden ervoor dat de zwangerschappen onder tieners met 400% toegenomen zijn en nog steeds aan het stijgen is. Oh, oh, oh! Onze gebrilde vriend sloeg van verbazing zijn veelbesproken glazen van zijn gezicht toen hij zag wat zijn uitspraak allemaal in gang had gezet. Een paar kleine woorden die het verschil maakte tussen een avond alleen in bed of elke avond met een ander. Het verschil tussen een oude en nieuwerwetse openingszinnen. Het verschil tussen een zorgeloze jeugd en tienerzwangerschap. Maar bovenal het verschil tussen minister-president van Nederland en een kansloze brilsmurf zonder invloed. Jan peter! Je hebt het verdiend! Die verdomde Mariëlle Tweebeeke ook! Waarom kijkt u dan ook zo lievvv!

Jaaroverzicht 2010 - Introductie

2010-12-01T11:49:00.008+01:00

December is elk jaar weer de maand van de lijstjes. Beste 200 dit, beste 1000 dat, slechtste 20 zus en tot slot natuurlijk de rijkste 500 zo. Nu lag ik laatst in bed en toen dacht ik bij mezelf: "Goh! Dat moet ik ook kunnen, maar dan leuk en gezellig!" Met dat idee in mijn achterhoofd ben ik in de afgelopen weken al heel stiekem het internet afgestruind op zoek naar inspiratie en onderwerpen en ik heb het sinds een paar dagen voor mezelf uitgedokterd.

Deze hele laatste maand van het jaar zal ik meerdere keren in de week een nieuwe verhaaltje plaatsen dat past in mijn jaaroverzicht van 2010. Dit gebeurt natuurlijk wel compleet op de manier hoe jullie van mij gewend zijn, lekker flauw en overdreven. Wat voor lijstjes ik bijvoorbeeld bedoel? Denk aan:

De beste aankoop van 2010
De grootste teleurstelling van 2010
Het beste idee van 2010
Het mooiste avontuur van 2010
Het smerigste drankje van 2010
De mooiste vergeten herinnering van 2010
Het beste cadeau van 2010
De persoon die mij het meest verraste in 2010
De grootste huilie van 2010
De grootste faal van 2010
De grootste win van 2010
enz. enz.

Ik zeg niet dat ik al deze onderwerpen ook echt ga halen, ik bedoel, ik heb ook een leven, maar ik ga het in ieder geval proberen. Eén ding staat in ieder geval wel vast. Op 31 december sluit ik af met het weblog: "Seal of Awesomeness 2010" waar ik deze seal uitdeel aan wat en/of wie in mijn ogen het meest awesome was van het hele afgelopen jaar. Spannend hè? Dat dacht ik ook. Leuke of flauwe suggesties zijn altijd welkom en kunnen achtergelaten worden op Twitter en/of Facebook (zie menu) of gewoon hieronder.

Laten we schuddebuikend het jaar uit gaan. Hoezee!

Feestje in de awesomemobiel!

2010-11-23T22:25:00.005+01:00

Ik moet dit delen. Gewoon, daarom. Zit eigenlijk geen verhaal aan, dus dat ga ik niet maken. Misschien een kleine terugblik naar afgelopen zomer. Met een kleine knipoog naar de reis naar Antwerpen in de awesomemobiel (waar Dusty alleen niet bij was), maar eigenlijk is het gewoon een redelijk betrouwbaar beeld van hoe het er echt aan toe ging in de awesomemobiel. Daarnaast vind ik het grappig. Héél grappig, maar waarschijnlijk is het dat alleen als je er bij bent geweest afgelopen zomer. Voor nu houdt het hier op. Ik zal beloven snel weer iets te schrijven, maar voorlopig is het alleen even dit:

Awesomeness³

Talent? Daar word je mee geboren!

2010-10-25T17:47:00.006+02:00

Daar achter in de klas, aan het tafeltje bij het raam. Daar zit die jongen, een normale knul. Op het eerste gezicht geen hoogvlieger, nee, gewoon een doorsnee knul met een ongeïnteresseerde houding. Spuwt continu zijn gal over iedereen en schopt tegen alles waar hij het niet mee eens is. Hij ziet er gekwetst uit. Bijna depressief, maar het lijkt hem niet uit te maken. Langzaam kijkt hij op en grijnst hij mijn kant op. Opgevolgd door een nonchalante knipoog. Ja, zo'n knul is het wel. Iemand die denkt dat hij alles kan maken, maar eigenlijk een zooitje van zijn hele leven maakt.

Terwijl er in mijn hoofd nog duizenden beschrijvingen over de jongeman voorbij schieten kijkt hij alweer naar buiten. Dat doet hij nu al zo'n 70 minuten. Zou hij het niet willen leren? Hij kan nog geen woord gehoord hebben. "Ach, waar maak ik me ook druk om. Waarom zou ik me druk maken over zo'n simpele ziel?" Denk ik bij mezelf. Precies op dat moment roept de docent mijn naam. "Zou jij eens willen laten horen wat je hebt?" In mijn ooghoek zie ik dat ook de snel afgeleide vlegel er eens goed voor gaat zitten. Met een arrogante grijns op mijn gezicht begin ik met lezen. De ene prachtige woordspeling na de andere verlaat mijn mond. Van het gezicht van de docent kan ik aflezen dat hij geniet. Geniet van mijn woorden en geniet van mijn creaties.

Nadat ik mijn blaadje met een voldaan gevoel neerleg wacht ik op de lovende woorden van mijn docent. Daar kan ik echt van genieten. "Prachtig! Heerlijk! Geniaal! Maar wel een tikkeltje overdreven. Je laat te graag zien dat je goed kan schrijven, maar alsnog echt goed gedaan!" Met een zelfvoldane blik draai ik me om en kijk ik naar de hoek. Hoofdschuddend kijkt de jongen me aan en draait hij vervolgens zijn hoofd weg. Ik draai me weer om en ben tevreden. "Hij weet gewoon dat ik de beste schrijver hier ben en dat hij helemaal niets kan. Zijn eigen schuld. De mislukkeling."

Een paar weken later moet alles ingeleverd worden. Een hele map vol met briljante stukken van mijn hand, maar eerst wordt het besproken. Ik heb niets om me druk over te maken dus ik ga rustig zitten. Terwijl een paar tafels achter me de ongeïnteresseerde knul ook plaats neemt. Glimlachend denk ik aan de geïrriteerde blik op zijn gezicht als ik een zooi veren in mijn hol geschoven krijg. Een paar minuten later sta ik op. Voldaan en zelfverzekerd. De docent vond het geweldig, zoals verwacht. Ik sta op en blijf expres nog even wachten. Ik wil graag zien hoe dat monster met de grond gelijk gemaakt wordt.

Dan gaat hij zitten. De lach die langzaam op mijn gewaad verschijnt is moeilijk te onderdrukken. Laat de woorden die hem met de grond gelijk maken maar komen. "Geweldig! Dit is het beste wat ik in tijden heb gelezen heb. Je hebt een fantastisch talent! Hier moet je echt iets me doen!" Ik kan mijn oren niet geloven. Dit moet haast wel een nachtmerrie zijn, maar het gaat maar door! "Ik zou als ik jou was van opleiding wisselen. Het is zonde als je dit niet gebruikt." Nadat de jongen zijn map terug krijgt en opstaat loopt hij langzaam naar me toe en gooit hij weer zo'n nonchalante knipoog mijn kant op. "Talent? Daar word je me geboren... Daar kan ik ook niets aan doen" zegt hij, op de meest arrogante manier die ik me voor kan stellen, tegen me. Verslagen moet ik me vasthouden aan een tafeltje anders val ik om van verbazing. Het enige wat ik in mijn verslagen staat nog met moeite uit mijn mond krijg is...

"Fuck off, Joey!"

The Dynamic Uno

2010-10-06T18:27:00.005+02:00

Het einde van een tijdperk. Meer is het niet, maar minder ook niet. Een tijdperk wat me gevormd heeft. Een tijdperk dat me gemaakt heeft tot hoe ik nu ben. En een tijdperk wat ik, tot een uur geleden, nog liefhad als niets anders. Nu niet meer. Nu is het einde aangebroken, het einde van The Dynamic Duo.

Het onafscheidelijke duo. Het duo dat altijd op één lijn zat. Het duo dat elkaar beter kenden dan zichzelf. Het duo dat altijd samen was en zo niet, dan toch spraken mensen het tijdelijke uno nog aan in meervoud. Het duo wat samen de verschrikkelijkste dingen meemaakte, maar het meemaakte met een lach. Het duo wat tijdelijk gescheiden was, maar uiteindelijk weer samen kwam. Juist omdat het The Dynamic Duo was.

Het duo met de afspraken, waar we eigenlijk nooit over spraken. Het duo met de leugens, die we anderen lieten geloven. Het duo met de geheimen, die ook echt geheimen bleven. Het duo dat hetzelfde sprak, maar toch op een eigen manier. Het duo dat elkaar kon gallen, maar toch met een glimlach uit elkaar ging. Het duo wat kon lachen om grappen, waar niemand anders om kon lachen. Het duo wat eerder donkere tijden kende, maar wist dat The Dynamic Duo toen nog sterk genoeg was daar uit te komen.

Het duo wat wist als er iets niet goed was en het dan beter probeerde te maken. Het duo dat misschien niet altijd alles goed uitsprak, maar tegelijkertijd het beste kon praten. Het duo dat er altijd was voor elkaar, zelfs al was dat helemaal niet nodig. Toen gebeurde het. Toen kwam dat donkere monster voorbij. Klein van gestalte, maar groot in haar daden. Dat verschrikkelijke mens, dat ik op de dag van vandaag meer verafschuw dan ooit. Door haar en alleen door haar, ben ik één van de belangrijkste personen in mijn leven kwijt.

Door haar deed jij niet meer voor mij, wat ik een aantal maanden daarvoor voor jou gedaan heb toen jij rock bottom had bereikt. Toen ik je in plaats van elke dag, nog maar één keer in de maand sprak. Toen ik je naast het weinige spreken, ineens nog minder zag. Toen ik je nodig had, maar je er niet was. Toen ik met alles wat ik in mijn kop boven water heb moeten houden en jij daar geen woorden aan vuil heb gemaakt. Toen ik me precies hetzelfde voelde als jij een tijd eerder, verwachtte ik dat je het in ieder geval zou proberen, zoals ik het bij jou probeerde. Dat je met me had gepraat, zoals ik dat met jou deed en me gezelschap had gehouden, gewoon omdat ik dat net zo hard nodig had als jij.

Ja, daar veranderde The Dynamic Duo langzaam in twee Uno's. Daar veranderde LeJo in Lennaert en Joey. Daar veranderde de broeders van andere moeders in twee van elkaar ontvreemde en uit elkaar gegroeide personen, die niets meer gemeen hebben dan een gemeenschappelijk verleden. En waarom? Omdat dat kleine monster, dat verschrikkelijke verwende en kleine monster, mij niet moet, maar niet uit kan leggen waarom. Mij geen blik waardig gunt, maar niet uit kan leggen waarom. Geen kennis wilt maken met mij, maar niet uit kan leggen waarom. Jou met alles wat ze in haar mars heeft weg houdt bij mij, maar niet uit kan leggen waarom.

Maar nee. Je hebt gelijk... Ik ben degene die jou als vriend in de steek gelaten heeft. Tot nooit meer oude vriend, ik zal met pijn in mijn hart de belangrijkste persoon in mijn leven uitzwaaien en je missen tot in de eeuwigheid. Je bent niet meer 'mijn' Lennaert. Je bent slechts een schim van de gast die ik ooit als beste vriend had. Je hebt me teleurgesteld op alle vlakken en je hebt me pijn bezorgd die tot in het kelders van m'n hart voelbaar is....

Meer is het niet, maar ook niet minder....

[MEISJE A] & [LEUKE JONGEN A]

2010-10-04T21:12:00.005+02:00

Onderstaande column is een opdracht voor school. Dus mocht de docent het googlen! Hoi, het is toch echt wel van mij! Daarnaast is dit hele verhaal natuurlijk grotendeels fantasie, want ik heb helemaal geen vriendin. Wat ben ik toch een gekkie. Nou, veel leesplezier hè!

Daar zit ik dan weer. Meegesleurd door mijn vriendin naar de zoveelste vrouwenfilm. Ondertussen heb ik haar al 40 keer verteld dat ik al weet hoe het verhaal zich nu weer af gaat spelen. Stiekem geniet ik toch wel een beetje van die blik van afgunst mijn kant op. Heerlijk. Deze blik wordt erger als ik vraag of ze, na al die jaren, nog steeds opkijkt van de verrassende veranderingen in het plot van de film. Ja, daar kan ik echt van genieten. Iets wat stopt als het licht uitgaat en de gordijnen, die op een voor mij perfecte manier nog tussen mij en het scherm hingen, opengaan. Dan begint er wederom zo’n verschrikkelijke vrouwenfilm.

Het eerste opvallende verschijnsel valt mij altijd direct op. Als je bij een goede en spannende film zit hoor je zowel links als rechts nog een minuut of 20 vrouwen smoezen of zelfs gewoon luidruchtig kletsen, maar zit je bij zo’n verschrikkelijke cliché vrouwenfilm dan is het bij de reclames al stil. Niet helemaal natuurlijk, want als er een gespierde mannenborst in beeld verschijnt dan hoor je het onrustig worden. Je hoeft niet eens om te kijken om te weten dat, precies op dat moment, 90 procent van alle vrouwen in de zaal elkaar aantikken en zeggen: ‘Daar kan ik wel een trucje op!’ Toch moet je, als man zijnde, dit proberen naast je neer te leggen. Hoe moeilijk het ook is om dit ordinaire gedrag, van vaak je eigen vriendin of vrouw, te accepteren. Als je namelijk nu al gillend gek word van ergernis, ga je de komende 90 minuten nooit halen.

Oké, de reclames zijn nu ook voorbij. Daar gaan we dan! In de eerste 10 minuten zijn eigenlijk alle belangrijke personages al aan bod gekomen. In mijn hoofd probeer ik deze allemaal te plaatsen. Zodat ik ook in mijn hoofd alvast het hele verloop van de film vast heb staan. Dan word ik in ieder geval niet verrast. Waarom ik dit zo belangrijk vind weet ik eigenlijk niet, maar toch doe ik het elke keer weer. Dan, na maximaal 2 minuten, heb ik het script in mijn hoofd af en gaat dit als volgt:

‘[Meisje A] ziet [Leuke Jongen A] omringt door zijn vriendengroep, bestaande uit [Leuke Jongen B] en [Leuke Jongen C], staan bij [Willekeurige Locatie A]. [Leuke Jongen A] ziet [Meisje A] ook en laat zijn interesse duidelijk merken. Na een hoop gedoe vinden [Meisje A] en [Leuke Jongen A] elkaar en lijkt alles af te stormen op een gelukkig einde. Dan komt [Vervelend Wijf A] samen met haar beste vriendin [Vervelend Wijf B] om de hoek kijken. [Vervelend Wijf A] ziet ook wel iets in [Leuke Jongen A] en pakt deze in. Dit is vanzelfsprekend succesvol. [Meisje A] is in tranen en wil [Leuke Jongen A] nooit meer zien. Toch wil hij er wel voor vechten en doet hij zijn stinkende best om het goed te laten komen. Dit gebeurt en [Meisje A] en [Leuke Jongen A] leven nog lang en gelukkig.’

Terwijl ik zachtjes in mezelf lach bedenk ik me tegelijkertijd dat dit eigenlijk het script is voor elke vrouwenfilm. Dat wist ik natuurlijk al van tevoren. Omdat ik toch een beetje baldadig over wil komen tik ik mijn vriendin aan. ‘Hé! Wedden dat hij straks iets met haar krijgt en dat het dan misgaat, maar toch weer goed komt?’ De enige reactie die ik krijg is een diepe zucht die mij een gevoel van voldoening geeft. Verrassend genoeg heb ik nu toch wel een goed gevoel bij deze film, al heb ik eigenlijk nog geen moment gezien. Met een grote grijns op mijn gezicht zak ik onderuit en zit ik rustig de rest van de film uit.

Een minuut of 70 later is het einde van de film aangebroken. Mijn vriendin staat een beetje boos op en loopt de zaal uit. Snel hobbel ik achter haar aan om te vragen waarom ze nou zo geïrriteerd overkomt. Ik heb ten slotte helemaal niets verkeerd gedaan. ‘Je moet gewoon niet zo vervelend doen! Echt niet elke film die ik wil zien is zo cliché als de films die jij continu beschrijft!’ Terwijl ze nog altijd boos, en haast sprintend, voor me uit loopt heb ik de hoop opgegeven om haar nog in te halen. Als we dan eindelijk bij de auto zijn pak ik haar handen vast en kijk ik recht in de grote bruine ogen. ‘Maar liefje, wat had je dan verwacht? Ik kan toch van tevoren ook niet weten waar een film met één of andere Anne Frank in de hoofdrol over gaat!?’

Helden

2010-08-30T01:04:00.003+02:00

Gewoon, omdat het gezegd moet worden. Omdat we het verdienen. Omdat ik me verveelde. Omdat we vet zijn. Omdat we niet vaak genoeg kunnen horen dat we awesome zijn. Omdat de zon, voorlopig, nog niet stopt met branden. Omdat strikjes vet zijn. Omdat het een natuurwet is. Omdat we houden van blikken van jaloezie. Omdat Loesje een mooi blouseje heeft. Omdat blouseje een fucking raar woord is om te spellen. Omdat we allemaal gaaf als tweede naam hebben. Omdat ik het zeg. Omdat het zo is. Omdat the force strong is bij ons. Omdat wij echt niet meer in onze broek plassen, zelfs als we denken van wel. Omdat de cirkel een onmogelijk, maar daarom niet minder vette, doelstelling is. Omdat koffie drinken overrated is. Omdat wij laten zien dat muziek uit de speakers van je telefoon draaien in het openbaar helemaal niet neger hoeft te zijn. Omdat bijna-doodervaringen je echte bro's maken. En omdat we de lat elke keer weer hoger leggen...

Daarom, ~~ja echt waar~~, zijn wij dus helden. Whaddup!?

Een y'tje hoort er bij?

2010-08-27T14:54:00.005+02:00

Één van de grootste ergernissen die ik op dit moment op het internet tegenkom is het taalgebruik van de volgende, en een paar mannekes die achterlopen, generatie. Niet zozeer het taalgebruik, maar meer het gebruik van de verkeerde letters op de verkeerde momenten, terwijl er donders goed wordt geweten hoe het wel moet. Begrijp me niet verkeerd, ik ben helemaal pro afkortingen in sms'jes en over het hele internet, maar het moet dan ook wel echt nuttig en korter zijn.

Op Twitter uitte ik nog niet zo lang geleden al mijn afgunst naar mensen die een 'ij' vervangen door een 'y'. Nu weet ik dat het inderdaad korter is, maar kom op. Het is een compleet andere letter en je spreekt het compleet anders uit. Dat je in groep 3/4 van de basisschool af en toe een 'y' neerzet op de plek van een 'ij', oké, maar naast dat de vorm ongeveer hetzelfde is, hebben de letters niets gemeen. Vinden deze mensen zichzelf dan niet onwijs onintelligent over komen? Of schamen ze zich niet dat ze te lui zijn om 1 toets meer in te drukken en dus maar een compleet Nederlands woord verpesten. Ik vind het werkelyk een schande.

Minstens zo erg zijn de figuren die echt hele woorden verpesten door de laatste twee letters van bijna alle werkwoorden verplaatsen door 'uh'. Want tja, zo spreek je dat toch uit. Nee, zo spreek je dat niet uit, zo spreek je dat uit als je zwakzinnig bent. Vanzelfsprekend weet ik niet of dat overal in Nederland zo is, maar hier in Den Haag en omstreken wordt het tussen de 12 - 15 jarige blijkbaar gaaf gevonden als je alles in werk stelt om je eigen moedertaal te verpestûh! Kankâh vet swa! Je weet het!

Er zijn natuurlijk nog wel minstens 20, zo niet 30, van dit soort vreemde gewoontes op te noemen, maar ik wil er graag een einde aan breien. Is het niet veel gaver om je eigen taal zo goed te kennen dat je slechts af en toe, per ongeluk, een spelfoutje maakt? Waarom moet de taal die gesproken wordt op het internet zo anders zijn dan het ABN wat vele mensen, waaronder ik, verheerlijken en misschien zelfs aanbidden. Ik snap het niet, misschien ben ik wereldvreemd, maar weet jij het wel? Leg het mij dan alsjeblieft allemaal uit. Toch denk ik dat ik, zelfs met kraakheldere uitleg, lekker bij mijn standpunt blijf:

"Nederlands is de mooiste taal van de wereld, mits je het goed beheerst."

Being awesome for dummies

2010-08-17T00:03:00.018+02:00

Sommige noemen het de bijbel, anderen vinden het maar niets - Gothics en andere alternatievelingen bijvoorbeeld - , maar eigenlijk wil iedereen zijn zoals Joey. Daarom, en ook echt alleen om die reden, ligt vrijdag het volgende boek in de winkel! Hier vast een klein voorproefje:

klikken voor grote versie

------------------------------------------------

STEP ONE - Ga naar Joey's Hyves, Facebook en/of Twitter-account en bestudeer het natuurlijke gedrag van deze levende legende.

STEP TWO - Realiseer je dat Joey evenaren, laat staan voorbij streven, nooit zal lukken en leg je neer bij de gedachte dat je enkel kan proberen zo dicht mogelijk bij zijn god-status in de buurt te komen.*

STEP THREE - Download "The Proclaimers - I'm Gonna Be (500 Miles)" en maak dit nummer je ringtone, wekker en deurbel.

STEP FOUR - Zet het bovenstaande nummer op en leer het refrein en, enkel en alleen, het eerste couplet uit je hoofd. Meer dan één couplet uit je hoofd kennen is niet awesome meer.

STEP FIVE - Koop een Suzuki Awesome en/of zorg dat je een bro in de buurt hebt die er één heeft.** Laat alles in deze auto hoe het origineel bedoeld is. Elke verandering kost je 60 awesome-punten en dat is niet de bedoeling van dit boek.

STEP SIX - Ontwikkel een sympathie voor het nummer 56. Omdat het moet.

STEP SEVEN - Heb je spontane en impulsieve ideeën? Goed! Die heb je nodig! Schiet er één door je hoofd? Aarzel niet en voer deze uit. Enkele voorbeelden:

1. Koop kuikens
2. Ga op een dinsdagavond naar Antwerpen met je bro's
3. Ga op een woensdagavond terug naar huis met je bro's
4. Neem een watervaste stift mee als je gaat stappen
5. Koop lolly's - jammie! -
6. Doe je shirt uit en plak Flügel-stickers op je rechter tepel.

Dit zijn vanzelfsprekend slechts een paar voorbeelden. Niets is gek genoeg. Sterker nog! Hoe gekker, hoe beter.

STEP EIGHT - Vind je iets/iemand/jezelf awesome? Zorg er dan voor dat deze gedachte automatisch gevolgd wordt door één van de volgende uitspraken***:

1. What up!?
2. Whaaaddduuuppp!?
3. What in the fucking world is up!?
4. What...... wait for it..... UP!?
5. What *neem een slokje van je bier* up!?

Wordt dit succesvol uitgevoerd dan zal dit altijd opgevolgd worden door een high-five. Wordt deze niet gegeven? Dan zal je jouw hand net zo lang richting de sterren richten tot één van je bro's, of iemand anders die toevallig in de buurt loopt, je het respect geeft wat je verdient.

STEP NINE - Koop "The Bro Code". Dit is vanaf nu jouw bijbel en dit zijn jouw 150 geboden. Overtreding van deze regels betekend een levenslang ballingschap uit de orde van awesome bro's.

------------------------------------------------

Dit is natuurlijk slechts een begin en na deze 9 stappen ben je er nog lang niet. Wat je hier gelezen hebt is slechts een kleine basis voor wat er komen gaat in de overige 1328 stappen. Kan je niet wachten? Dat is klote, want vrijdag ligt dit heerlijke stukje literatuur in de schappen. Pure awesomeness is nog maar een paar dagen van je verwijderd.

* Ja, op de kaft van het boek staat "Become just like Joey", maar laten we eerlijk wezen... Had je dat echt verwacht? Dat dacht ik al...
** Laatstgenoemde wordt aangeraden, want je laten vervoeren in een awesome auto is nog awesommer dan rijden in een awesome auto. Like duh...
*** Om de 5 uitspraken te vervangen, voor als je bijvoorbeeld in een discotheek of andere luidruchtige aangelegenheid bent, bestaan er ook handgebaren om deze woorden uit te beelden. Deze staan uitgebreid uitgelegd op de DVD die bijgevoegd is bij de special edition van het boek.

Return of the Romo

2010-08-11T23:17:00.002+02:00

Lieve Roy,

Ik heb speciaal voor jou een video gemaakt, maar dan ook alleen speciaal voor jou. Dit om jou in te laten zien dat het veel leuker is om mensen te fucken als je daar ook echt moeite in steekt. Ik bedoel, je hebt het deze vakantie mij al meerdere keren geprobeerd "in de maling" te nemen, maar elke keer mislukt het.

1. Het formulier op Boudewijn zijn website. Waar je duidelijk faalde in de details.

2. Afgelopen maandagnacht toen je mij om 1 uur 's nachts wilde wijsmaken dat je nog bij Frank zat, terwijl ik allang op de hoogte was dat jij niet ging en dat Frank gewoon bijtijds zijn bedje in ging.

3. Afgelopen nacht toen je een semi-leuke opmerking maakte dat je langs de snelweg stond met de awesomemobiel om ons op te halen uit de skihut.

Die 3 simpele punten in combinatie met de klap die jij mij gegeven hebt, omdat ik jouw wederom succesvol aan het fucken was in de skihut, en het feit dat ik van Malou haar niet meer bij onze pesterijtjes richting jou mag betrekken (wat ik ergens wel kan begrijpen, maar wel heel jammer vind) hebben tot het volgende resultaat geleid...

In mijn volgende strikje-post, op mijn weblog, op mijn twitter en op facebook komt straks een filmpje te staan waar een heuze replica te vinden is van de Star Wars intro's, maar niet zomaar de Star Wars intro's. Nee Nee, dat zou niet leuk zijn. Het is het intro van de film "Roy Wars Episode XXVI - Return of the Romo". Jawel! Ik zal niet meer verklappen, omdat dat zowel voor mij als voor iedereen die dit kleine meesterwerk gaat bewonderen de lol weg neemt.

Alle mensen die niet bijster op de hoogte zijn van de intro's van Star Wars en dus niet weten hoe deze gaan raad ik aan om eerst deze en vervolgens deze video eens te bekijken.

Vergeet niet Roy. Ik houd van je en ik ben blij dat we elkaar kunnen fucken zonder consequenties.

Peace out nigger

Luchtalarm 2.0

2010-08-02T12:50:00.005+02:00

Elke eerste maandag van de maand is het weer zo ver, het luchtalarm wordt getest. Normaal gesproken geen probleem, maar op dagen dat de gehele Nederlandse bevolking iets langer blijft liggen, zoals in de zomervakantie, de vervelendste wekker die een mens zich kan voorstellen. Zo werd ik vanmorgen ook gewekt en ben ik aan het denken geslagen terwijl mijn hoofd nog op mijn kussen rustte. Dat hele luchtalarm... Kan dat niet wat moderner?

"Sluit uw ramen en deuren en doe de televisie en radio aan en wacht op aanwijzingen van de aangewezen rampzenders." Klinkt allemaal leuk en aardig, maar kan tegenwoordig een stuk effectiever. Iedereen heeft tegenwoordig een mobiele telefoon op zak, waarvan een groot deel zelfs met mobiel internet en een scala aan sociale media. Waar hebben we de radio en televisie dan nog voor nodig? Beeld je in; Joey loopt in het nabijgelegen winkelcentrum, maar door de aanwezige muziek hoor ik de sirene niet. Wat gebeurt er nu!?

#1 - Mijn telefoon krijgt, via een cell broadcasting-systeem, de melding dat ik snel naar huis moet. Er is iets aan de hand.

#2 - Terwijl ik aanstalten maak me snel naar huis te begeven, ga ik naar de Twitter-applicatie op mijn telefoon. Vervolgens zie ik dat er in de afgelopen 1,5 minuut 30000 tweets zijn verstuurd over een natuurramp/nieuwe oorlog/et cetera.

#3 - Dit is serieus. Dus ik ga toch nog iets sneller naar huis. Terwijl ik een tandje harder ga fietsen ping ik mijn vrienden en familie of ze ook allemaal de noodmelding hebben ontvangen en al op weg zijn naar huis. Gewoon om zeker te weten dat iedereen veilig naar huis komt.

#4 - Eenmaal thuis aangekomen ontwaak ik mijn computer uit de slaapstand en ga ik uitgebreide informatie zoeken over wat er aan de hand is. De radio blijft uit, de televisie blijft uit. Ik wil graag alles weten en horen en niet afhankelijk zijn van de oude media.

#5 - Een minuut of dertig later ben ik helemaal bij en besef ik me dat de Duitsers pas in Limburg zitten. Ik gooi de achterdeur van mijn huis open, gooi nog even een flinke braadworst op de barbecue en ga met mijn gebruinde kop in de zon een biertje drinken. "Als de nazi's in de buurt komen, lees ik het wel op Twitter."

Een zomerse half 9

2010-07-22T21:12:00.002+02:00

Onderstaand stuk is een vervolg / parodie / reactie* op het originele half 9. Het is aan te raden, voor het lezen van de onderstaande berg letters, het origineel door te nemen.

Mijn telefoon -mijn iPod wekker is overleden- krijst een zomers, iets wat op Spaans lijkt, deuntje. Het is tijd om op te staan. Het is pas half 9, maar ben al een uur of 2 wakker. Het is te warm om nog normaal te kunnen slapen, maar ik heb mijn rust hard nodig. Terwijl ik me bedenk hoe de bloedhete zomer me genadeloos te grazen neemt, en ik met moeite loskom uit mijn bezwete en plakkerige bed, droom ik weg. Ik droom over een nachtrust die minstens duurt... Tot half 9.

Klaarwakker sta ik naast mijn nachtelijke onderkomen. Blij dat ik weer ben losgekomen aan de ravage die mijn zweterige rug heeft achtergelaten in mijn bed. Godsamme, wat is het heet. Dit is al de zoveelste keer dat ik niet normaal heb kunnen slapen. Stiekem verlang ik naar koelte. Waar je zonder moeite in foetushouding onder de dekens kan kruipen en keer op keer verlangt naar het langer blijven liggen. Nee, dat gaat nu niet op. Niet tijdens een zomerse half 9.

Tijdens de zomermaanden wordt ik gewekt door de hitte en het gerammel van de ventilator. Eenmaal naast mijn bed erger ik me aan de honden en kippen van de achterburen. Dat krijg je met een slechte nachtrust. Die verschrikkelijke beesten. Nadat ik mijn bezwete lichaam met moeite in, nu al, klamme kleren heb gehesen loop ik naar buiten. Mensen fietsen naar het strand en lachen vriendelijk naar elkaar. Chagrijnig kijk ik ze aan. "Flikker toch op, doe niet zo vrolijk, het is verdomme pas half 9..."

De kleren waarin ik me bevind zijn zelfs op dit tijdstip al te warm. Toch kan ik het niet helpen, ook op mijn werk moet ik normaal voor de dag komen en dat gaat niet in mijn zomerse kloffie. Nee, de lange broek nekt me. Aangekomen op mijn werk zonder airco spuit ik, tevergeefs, nog maar een keer wat extra deodorant onder mijn oksels / op mijn rug / in mijn ogen*, want alles zweet. "Gadverdamme!" Denk ik in mezelf terwijl de werkdag weer begint. Daar komen de eerste klanten al binnen wandelen. Zouden hun dan niet lekker uit willen slapen? In ieder geval tot die magische grens van half 9...

Tegen het einde van de middag is het stil in de zaak. Het is te warm om nog te winkelen dus ook alle klanten blijven weg. Mensen zitten op het strand of doen leuke dingen met hun familie en vrienden, maar gaan niet winkelen. Dit zorgt er alleen maar voor dat de tijd nog langzamer voorbij kruipt. Helaas, jij zit hier nog wel even vast. Jij wel, maar hun niet. Nee nee, hun niet. Hun zijn zich aan het voorbereiden voor hun zomerse maaltijden, die -anders dan in de winter- pas beginnen om half 9...

Dan is het tijd. Tijd om naar huis te gaan en een pizza in mijn oven te gooien. Ik heb geen zin en tijd in die zomerse onzin en het late eten. Ik heb gewoon gewerkt en verlang naar voedsel. Eerst zomerse kledij uit de kast graaien om vervolgens mijn zeiknatte broek en shirt in de wasmand te werpen. Als de pizza veilig ligt te dobberen in mijn maagzuur ga ik mijn avond plannen. Ik verveel me nu al, maar iedereen is nog aan het eten. Er is geen reet op tv. Herhalingen en vervelende films. Waarom is het dan ook pas half 9...

Als iedereen klaar is met eten kan het feest weer beginnen. Op zoek naar gezelschap bel ik wat mensen op en gaan we met zijn allen wat drinken. Het is nog steeds warm en heet, maar daar heb ik geen last meer van in mijn korte broek. De drank vloeit terwijl de zon al ruimschoots onder is. De klok passeert de 2 en een minuut of 60 later ook de 3. Het is nog gezellig en eigenlijk wil ik deze momenten, compleet met zomerse klanken en een hoop alcohol, nooit meer laten gaan. Toch moet ik gaan slapen, ik heb mijn rust hard nodig. Ik kan namelijk toch niet uitslapen tot...

Half 9

*doorhalen wat niet van toepassing is

Het kaboutertje

2010-07-12T18:02:00.005+02:00

Er was eens een kabouter en die woonde in een huisje. Dat huisje was niet zo groot, want laten we nou eerlijk zijn, het is een kabouter en hij heeft dus niet zo'n groot huisje nodig. In dat kleine huisje had hij ook een vaas, maar niet zomaar een vaas. Nee nee, een vaas die geheel in verhouding stond met het huisje, kortom een klein vaasje. Dat klinkt allemaal heel leuk, maar dat was helemaal niet zo leuk voor het kaboutertje, want het kaboutertje had één hele grote droom.

De kabouter wilde namelijk helemaal niet klein zijn, de kabouter wilde net zo groot zijn als alle normale mensen, dus niet zoals Roy, want dat is geen normaal mens. Maar hoe kreeg het kaboutertje dat voor elkaar? Hij wist het niet. Oh oh oh wat een dilemma. Toen kwam er ineens een heks. Die wist wel raad met de wens van het kaboutertje. De heks beloofde het kaboutertje dat, als hij haar 3 eekhoornstaarten, 8 beukennootschilfers en 1 koeientand zou brengen, ze hem dan groot zou maken als een normaal mens. Het kaboutertje ging dus op avontuur, op avontuur in de rimboe.

Het Kaboutertje ging vanzelfsprekend op stap in de rimboe, maar hij kwam in drijfzand terecht en ging toen dood.

Einde.

Een nieuwe generatie getekend voor het leven.

2010-07-12T17:16:00.007+02:00

Hallo! Daar ben ik weer. Na een radiostilte van ruim 2 maanden laat ik dan ook hier eindelijk weer een keer van me horen. Ironisch genoeg op de dag waarop mijn vorige blog tot in detail beschrijft hoe heel Nederland zich voelt na de verloren WK-finale van gisteren. Het land is in rouw, terwijl de haat jegens Duitsers afneemt en die tegenover Engelsen en Spanjaarden en gigantische sprong omhoog maakt.

Iedereen heeft het bijna een week lang moeten aanhoren. De gelijkenissen en de verschillen met ons elftal in vergelijking met '74 en '78. Waarom zou het nu wel lukken of waarom nou juist niet? Het geklaag, over de Duitse speelstijl, van de eerste wedstrijden was weg en zelfs de grootste pessimisten zagen de wereldbeker ineens wel heel dichtbij komen. Drie keer moest scheepsrecht zijn. Het ging nu gebeuren, want we zouden toch niet weer de beker aan onze neus voorbij laten gaan, zoals gebeurde toen onze vaders nog kleine dreumesen waren.

Toen was daar Spanje. Dat verschrikkelijke Spanje. We hadden al eens 80 jaar nodig om ze te verslaan en dat moest dan nu ineens gebeuren binnen 90 minuten. Goed te doen, dacht iedereen. Het vertrouwen in onze jongens was, net als de zenuwen die door ieders lichaam gierde, groot. Bij mij ook. Stilzitten was geen optie en ik heb er de hele dag als een oranje-imbeciel bijgelopen. De sfeer was top. Ik voelde me net een mooie vrouw, zo vaak werd ik na getoeterd op straat. Heerlijk.

Van genieten was na het eerste fluitsignaal al geen sprake meer. Het bier vloeide rijkelijk en mijn staat werd er daardoor niet beter op. Het spel was slecht en de Engelse scheidsrechter had duidelijk iets goed te maken met de Spanjaarden. Geen doelpunten bij rust. Geen doelpunten na 90 minuten. Geen doelpunten na 105 minuten en dan ineens, een kleine 5 minuten voor tijd een Spanjaard die er één intrapt uit een aanval die opbloeide uit een verschrikkelijke fout van de arbitrage.

Boos en gebroken liep ik al naar buiten. Ik heb de laatste minuten dan ook niet gezien. De droom was, ook voor mij, over. Aan stukken geslagen door een zooitje verwaande stierenvechters die voor de wedstrijd alvast naar het bankrekeningnummer van de Engelse scheidsrechter Webb hadden gevraagd. Er hebben tranen gevloeid. Ik wist niet dat het kon, maar Nederland was kapot. Overal zaten mensen op de grond met de handen in het haar. Allemaal verslagen door een vijand uit de oudheid. Uit woede heb ik al mijn oranje spullen uitgedaan en thuis mijn baard der overwinning afgeschoren. Het leven gaat verder. Al had ik graag nog even langer willen genieten van 'ons oranje'.

Ergens diep in mij schuilt een klein beetje hoop (want hé, over twee jaar worden we gewoon Europees kampioen!!!) voor de regen aan negativiteit die zich over het complete land heeft gestort. We hebben een "nieuwe" gezamenlijke vijand en er is weer genoeg haat en woede verzameld om de komende 30-40 jaar nog met z'n allen terug te denken aan het WK in Zuid-Afrika. Of het met een lach is of met een traan heb ik voor mezelf nog niet besloten, maar ik kan stiekem niet wachten om mijn kinderen dood te vervelen met verhalen over 2010.

De eeuwige nummer twee

2010-05-09T01:25:00.006+02:00

Het is ondertussen bijna half twee 's nachts. Uit mijn boxen klinkt Marco Borsato die zingt dat het al bijna kwart voor twee is. Ik heb helaas niet de tijd om zo lang te wachten tot het schrijven van dit blog. Dit moet nu gebeuren, anders gebeurt het nooit. Ik wil graag vertellen hoe het is om altijd de nummer twee te zijn. Altijd naast het gene grijpen wat je zo graag wilt.

Net als je denkt dat je de nummer één bent en dat je jezelf de winnaar kan noemen van de race word je met de neus op de feiten gedrukt. Nee, je bent niet de nummer één. Je grijpt er wederom net naast. Je kan je nog zo goed aanpassen naar de omstandigheden van de wedstrijd en je kan nog zo hard je best doen. Misschien, als je ooit doorgroeit, zal je ooit nog de nummer één worden. Het word ook nog tegen je gezegd en je hoopt dat het waar is, terwijl je het eigenlijk niet gelooft.

Toch blijf je je best doen, want het is je verteld. Je zal ooit de nummer één worden. Je traint, je verandert en je beaamt tegen beter weten in. Ergens weet je dat het nooit genoeg zal zijn. Je weet dat je nooit die gouden plak in de wacht zal slepen. Toch sta je bij je laatste kans weer bij de start. Klaar om de overwinning te grijpen. Om te grijpen wat rechtmatig al van jou was, maar wat jou nooit was gegund. Dit is jouw moment. Het moment waarop jij die eerste plek gaat veroveren.

De race begint. Je ligt op koers. Al die training die jij door de jaren heen hebt gehad lijkt eindelijk zijn vruchten af te werpen. Terwijl je de finish nadert schiet het perfecte scenario door je hoofd. Eindelijk ben jij de nummer één, de beste en de belangrijkste. Ben jij degene die er toe doet. Dan gebeurt het. Je struikelt en valt. Waardoor je tenslotte als tweede over de finish beland. Alweer....

Terwijl je uitbarst in tranen besef je het. Voor sommige mensen is het niet weggelegd de kampioen te zijn en belangrijk te zijn. Tweede is een goede prestatie, maar een goede prestatie is niet goed genoeg. De tweede plek is een plek die over een aantal jaren in de vergetelheid raakt. Niemand weet meer wie je was en niemand kan zich jouw ambities meer herinneren. Alleen jij... Op je oude dag pieker jij nog steeds... Jij hoorde het te zijn, de nummer één. Toch bleef je altijd de nummer twee. Het mocht niet zo zijn en het zal nooit zo worden...

Lijst 0 mensjes! Opletten nu!

2010-05-07T16:49:00.008+02:00

Zojuist heb ik op mijn Twitter al een aantal tweets verspild door in te gaan op het wanhopige gedrag van mevrouw Rita Verdonk. Het wordt langzamerhand wel heel erg sneu als je kijkt naar de manier waarop ze probeert stemmen te winnen. Ik begin zelfs een beetje plaatsvervangende schaamte te voelen. Ik vraag me af hoe ze kan slapen 's nachts.

Daarom bij deze een lesje voor Rita. Hoe kom je niet wanhopig over en hoe word je wel succesvol! Goed opletten, Riet. Ik zeg het maar één keer.

Les 1:
Val collega's niet persoonlijk aan en gedraag je professioneel. Job Cohen heeft het voorlopig beter voor elkaar dan jij. Niemand neemt je serieus als je jezelf verlaagt naar het niveau van een tweedejaars vmbo-student. Het enige wat mist zijn de woorden van de straat, maar die heb je denk ik laten vallen door het gebrek aan ruimte op Twitter (140 tekens)

Les 2:
Roep geen dingen die anderen al eerder geroepen hebben. Geert Wilders heeft ook al meer succes dan jij (wat gek hè?) en riep al eerder dat de gulden terug moest komen. Dan kan je inderdaad proberen hetzelfde te roepen in de hoop dat jij ook wat zeteltjes meepakt, maar ik denk dat geen weldenkend mens stemt op de grootste spuit elf in de Nederlandse politiek. Tenzij je dat kleine beetje geld wat TON nog heeft op die tokkies hebt gezet, zou ik van koers veranderen.

Les 3:
Wees eens eerlijk. Blijf niet doen alsof alles goed met TON, terwijl jullie de ondertussen veranderd zijn in het lachertje van de Nederlandse politiek. Eerlijkheid word gewaardeerd.

Les 4:
Denk zelfs eens na. Het is hartstikke slim hoor om dingen te roepen die niet haalbaar zijn. Geert komt er ook een heel stuk mee. Toch ga je het daarmee op de lange termijn niet halen. Dat is al bewezen toen TON helemaal wegzakte, maar je lijkt geen zin te hebben om van koers te veranderen. Kom op, Riet! Roep dingen die haalbaar zijn, maar tegelijkertijd ook goed voor het land. Zo moeilijk hoort dat niet te zijn.

Les 5:
Let op je woorden. "Filmopname gedaan voor Trots. Bekogeld met eieren en uitgemaakt voor kankerhoer en racist. Door Marokkaanse jongens natuurlijk." Natuurlijk? Perfecte woordkeus. Zo komt die zetel er nooit.

Dit lijkt mij voorlopig een goed begin. Neem het is door en denk er eens over na, Rita. Mocht het toch allemaal niets worden met je, dan zou ik gewoon lekker onder Geert gaan werken bij de PVV. Kan je tenminste nog een beetje proeven aan succes, voor zolang dat nog duurt tenminste.

Hebben ook al die mensen van het onwijze hoogstaande programma lijst 0 opgelet? Zo moet het dus niet, hè! Ook voor jullie! Kop op! Maak er wat van! Ik geloof in jullie! *proest giechel hoest HAAA!*

O ja, Riet! Succes hè.

Update: Het is bijna niet te geloven. Nog geen 5 uur na mijn zo goed bedoelde handleiding doet Rita het gewoon weer. Waarom doe je dat jezelf nou aan Rita, luister nou eens naar mensen die wel verstand hebben. Oh oh oh. Wat moeten we toch aan met die vrouw.

20 dingen die belangrijker zijn dan Griekenland

2010-05-03T17:22:00.011+02:00

Tenzij je de afgelopen maanden onder een steen geleefd hebt, en dus compleet wereldvreemd geworden bent, weet je precies waar de crisis rondom Griekenland over gaat. Het land der gyros heeft zich namelijk niet aan de regels van de Europese Unie gehouden en daarom moeten wij nu allemaal betalen. Er gaat in totaal 110 miljard euro, waarvan 5 miljard van Nederland, naar deze stoute Europeanen.

Natuurlijk is dit niet de juiste manier van zaken en hoort Griekenland per direct uit de EU gezet te worden. Dat doen we alleen niet, want we betalen ons liever blauw. Ik kan hier nu een heel verhaal houden over waarom heel de wereld Griekenland lekker moet laten vallen, maar dat ga ik niet doen. Wat ik wel ga doen is een top 20 geven. Ja, een top 20 met dingen waar we onze 5 miljard beter aan hadden kunnen besteden:

20. Gratis WK en vliegtickets voor iedereen die naar het Nederlands elftal wilt kijken in Zuid-Afrika.

19. 900.000.000 grote BigMac menu's met fritessaus.

18. Een complete make-over voor alle te lelijke mensen in Nederland.

17. Bij de paus 80 vrachtwagens met condooms laten bezorgen.

16. Een tweede koninklijke familie oprichten

15. Gratis internet voor iedereen!!!!!

14. Een cheque van 10m bij 10m laten drukken en het overige geld op die manier als huwelijkscadeau aan Yolanthe en Wesley geven.

13. Tiger Woods helpen van zijn seksverslaving af te komen.

12. Kernwapens maken en deze vervolgens aan Iran cadeau doen. Vanzelfsprekend met een briefje: "Doe er wat leuks mee!"

11. Er voor zorgen dat er één fatsoenlijk Nederlands tv-programma te zien is, welke niet gejat/gekocht is uit het buitenland.

10. Een gigantische & wereldwijde pro-Twitter campagne starten.

9. Een leger Tyrannosaurus Rex'en kweken en deze op het vliegtuig zetten naar Afghanistan.

8. De rode zee droogleggen en het land cadeau doen aan de schreeuwmoslims van Palestina.

7. Het Amerikaanse leger hierheen halen voor de beveiliging tijdens de bekerfinale tussen Ajax en Feyenoord.

6. Een levensgrote ark bouwen en daar alle diersoorten van de wereld instoppen (zowel mannetjes als vrouwtjes). Deze dan vervolgens op 1 april neerzetten in de zwartste wijk van Amsterdam.

5. Theo van Gogh en Pim Fortuyn weer tot leven weken en vervolgens een paar keer klonen om zo een voetbalelftal te kunnen creëren met Geert Wilders als aanvoerder.

4. Een hele grote kooi kopen en iedereen die zich gedraagt als een allochtoon, maar dat niet is, daarin stoppen en vervolgens de hele vaderlandse bevolking tomaten laten gooien op deze arme stakkers.

3. Elke week een compleet nieuwe garderobe voor onze 3 prinsesjes en vervolgens elke week naar Ethiopië vliegen en er daar mee showen.

2. Een onvindbare doping ontwikkelen en deze aan onze voetballers geven op het WK en op deze manier wereldkampioen worden.

1. Het ruilen voor een tros bananen.

Poesjes

2010-04-19T22:21:00.005+02:00

Onderstaand verhaal is ondertussen al een week oud en is oorspronkelijk als grap geplaatst op het forum van [N]-gamer. Omdat ik er daar bizar veel leuke reacties op kreeg plaats ik hem nu ook nog even hier. Er zijn kleine veranderingen doorgevoerd, want sommige zinnen liepen niet lekker in het origineel. Toch blijft de moraal van het verhaal hetzelfde. Enjoy!

In al onze levens zullen er vele poesjes komen en zullen er ook vele poesjes gaan. Hoe veel je stuk voor stuk van ze zult houden. Er komt bijna altijd een moment dat je een poesje vaarwel moet zeggen. Soms komt dit omgaat het poesje zelf vertrekt en gewoon niet terugkomt of soms moet je deze zelf een spuitje geven en komt dit helaas verkeerd aan.

Gelukkig is dit maar beter ook, want er zijn een hoop verschillende poezen. Zo heb je poezen met een volle haardos en kale poezen, maar heb je ook poezen met her en der een paar verdwaalde haren en een enge geur. Dit laatste is natuurlijk teken van een zieke poes. Het is hier dan ook logisch dat je niet de neiging hebt deze te aaien en lief te kozen. Het ziet er gewoon vies en zuur uit. Bah!

Als je dan eindelijk een poes gevonden hebt waar je de rest van je leven bij wilt blijven, begint het liefkozen. Aaien, aaien en aaien! Je kunt er niet van af blijven. Soms vind de poes het zelf niet eens leuk meer en begint deze zich af te sluiten voor de rest van de wereld, maar ervaring leert dat, als je maar blijft aaien, deze vroeg of laat vanzelf wel weer bovenop je springt. En dan zijn jullie allebei weer gelukkig.

Dit hierboven is een goed voorbeeld van hoe het hoort te gaan. Tegenwoordig zijn er helaas ook steeds meer zelfstandige poezen. Deze poezen willen geen baasje en gaan enkel alleen op pad. Deze zie je dan ook maar weinig thuis en zelfs als ze dan thuis zijn moeten ze snel slapen omdat hebben het te druk om even lekker geaaid te worden. Het is dan ook logisch dat alle baasjes de neiging hebben deze zelfstandige poezen in te laten slapen en een normale poes te nemen. Een normale poes die aandacht wilt en het baasje ook liefkoost. Het zelfstandige poesje wordt daarom vroeg of laat buitengesloten uit het leven van het baasje en komt, zelfs door het kattenluik, niet meer naar binnen.

Er zijn mooie poezen, vieze poezen, rare poezen, zelfstandige poezen maar de aller aller aller aller beste soort poezen zijn toch wel de poezen die goed luisteren naar het baasje en er altijd zijn om geaaid te worden. De moraal van dit verhaal? Het is niet raar om gehecht te raken aan je poesjes en het is best oké om daar af en toe een blog over te schrijven.

Geil: Zelda Wind Waker in 1080p

2010-04-19T15:02:00.005+02:00

Oh jee. Het lijkt wel feest vandaag. Dit is voor de niet-gamers onder ons een totaal oninteressant bericht, maar alle mensen die "The legend of Zelda: The Wind Waker" één van de prachtigste en misschien wel de beste game op de Gamecube vonden moeten dit toch echt even zien.

Ondertussen hebben zo veel mensen een Wii dat zelfs alle kids met eiwitbuikjes uit Afrika ze niet meer willen hebben. Toch knaagt het nog steeds bij veel mensen dat de Wii geen HD ondersteunt. Gelukkig bestaan er emulators die ons in ieder geval kunnen laten zien hoe onze prachtige Nintendo games van, in dit geval, een paar jaar geleden er nu uit hadden kunnen zien in prachtig 1080p-beeld. Het gebeurde al met Endless Ocean en ook met Mario Galaxy. Nu pakken ze echter mijn favoriete game ooit en toveren ze die om naar HD. Kijk alsjeblieft met me mee, want ik zet hem als ik dit bericht afsluit ook voor de derde keer aan. Wat een ongeëvenaarde schoonheid!

Vergeet niet de HD-knop te gebruiken, anders heb je er zo weinig aan. Geniet er van!

Moeders: "Joey, pleeg eens even fraude voor me"

2010-04-19T14:32:00.005+02:00

Het is altijd heel gezellig bij ons thuis. Toch keek ik raar op toen mijn moeder me vroeg om even fraude voor haar te plegen. Nee, het is niet zo ernstig als het klinkt, maar al met al geen goed voorbeeld voor je eigen vlees en bloed.

Laat ik beginnen met 2 definities van fraude:

*Fraude is een vorm van bedrog; de zaken worden anders voorgesteld dan ze zijn, door op papier of digitaal een onjuiste weergave te geven van de werkelijkheid. Men spreekt ook van oplichting, hoewel oplichting een breder begrip is: het kan ook op andere manieren geschieden.

*Het misleiden, bedriegen of schenden van vertrouwen met als doel een oneerlijk of onrechtvaardig voordeel of materialistische winst te verkrijgen.

Nou nou zeg! Dat is nogal wat. Je eigen zoon vragen om bewust iemand te misleiden/bedriegen door een onjuiste weergave te geven van de werkelijkheid om zo zelf materialistische winst te verkrijgen. Natuurlijk ben ik de beroerdste niet, dus doe ik dat al te graag voor mijn lieve moedertje. Toch is het een bijzonder grote troef die ze me geeft.

Gelukkig helpt mijn leeftijd flink mee aan het feit dat ik me niet heel veel meer hoef aan te trekken van de mening van mijn ouders, maar dat hoeft met dit verbale wapen al helemaal niet meer. Ben je het ergens niet mee eens moeders? Ik was het ook niet eens toen jij mij dwong om fraude te plegen op een online veilingsite. Vind je het onacceptabel? Moet jij eens weten wat ik allemaal onacceptabel vind!

Ik geniet er nu al van. Natuurlijk zet ik het allemaal wat overdreven neer, maar eigenlijk is het met meerdere accounts de prijs van een product omlaag drukken gewoon vieze, smerige, absurde, belachelijke, domme, dwaze, extravagante, gekke, idiote, kolderieke, nonsensicale, onbenullige, ongerijmde, zinneloze, zotte en bovenal verboden fraude. Zij noemt het handel, maar ik weet natuurlijk wel beter.

*zet zijn schijnheilige modus weer even uit*

Iran, voor al uw verkleedpartijtjes

2010-04-19T13:54:00.004+02:00

Het is weer eens zover. Iran is alweer in het nieuws. Ik zou het langzamerhand niet eens meer erg vinden als een compleet willekeurig land, kuchAmerikakuch, plotseling zou besluiten Iran van de wereldkaart te vagen. De verschrikkelijke arrogantie die vooral de president van het land uitstraalt komt ondertussen mijn strot uit.

Ik snap zelf ook wel dat mijn opmerking over het wegvagen van Iran niet helemaal realistisch en eerlijk is. Er zijn genoeg mensen in Iran die wel lief zijn en niet gevaarlijk voor de totale wereldvrede. Toch denk ik dat het hoogtijd is dat de complete westerse wereld even de handen in één slaat om die verschrikkelijke Mahmoud Ahmadinejad een kopje kleiner te maken. De man is simpelweg een gevaar voor ons prachtige planeet.

Waar gaat dit nou eigenlijk over? Mr. Ahmadinejad is vandaag in het nieuws komen door één simpele opmerking. "Iedereen is bang voor ons!" Wat? Ik vind het persoonlijk meer dan vreemd dat een president van een land zonder enkele reden zo'n opmerking zou maken. De iets te overdreven nationalistische en arrogante rot toon die terug te vinden is in die enkele zin bewijst op meerdere manieren dat meneer totaal niet geschikt is om iets te leiden, laat staan een compleet land.

Een president van een land, welke al geen beste internationale reputatie heeft, hoort zich in mijn ogen toch net iets meer bezig te houden met het verbeteren van de banden met het westen. Maar nee... Zelfs hier voelt Mahmoud zich te goed voor. "Buitenlandse bemoeienis in regionale zaken ligt aan de wortel van alle spanning en onzekerheid in de regio." Ha! Wat een grapjas hè? Die rare snuiters uit het oosten bedreigen onze geciviliseerde samenleving om de haverklap en doen keer op keer dingen waar iedereen vraagtekens bij zet (raketten testen anyone?), maar wat moeten we daar aan doen? We moeten ze gewoon met rust laten en er niet meer op letten! Nee, daar wordt de wereld vast een stuk veiliger van.

Nee, ik geloof er niet meer in en begin het langzamerhand wel een beetje angstig te vinden wat ze in Iran allemaal aan het doen zijn. Zeg Obama, liggen er in Iran niet ergens verboden kernwapens verstopt? Volgens mij wel hoor. Ik zou gewoon maar even met grof geschut gaan kijken. Wordt de wereld toch een stuk veiliger van! Tot slot nog wat plaatjes voor de mensen die vraagtekens zetten bij mijn titel. Feestje in Iran!

Strikje, een succesverhaal

2010-04-05T17:36:00.003+02:00

12 januari 2009 was het. Een stel onwetende jongens begonnen te reageren op een onschuldige foto. Nog niet wetend dat deze foto zou uitgroeien tot een fenomeen op het internet, onze persoonlijke chat en een groot deel van ons jonge leven.

Hier begon het bijna 1,5 jaar geleden. Ik was er zelf als één van de eerste bij en ben nog steeds een fervent "Strikker". Wat eerst begon als een melige foto met de nodige spamreacties en lompe gesprekken groeiden we binnen no-time uit naar de meest besproken foto op Hyves en deze titel houden wij nog altijd vast met op het moment 39740 reacties. Dit is een, met 7000 reacties, nog altijd groeiend verschil. Kortom, wij blijven nog wel even aan kop.

Toch wil ik jullie even meenemen naar 2 mooie momentjes uit het verleden van strikje. Allereerst het moment dat wij de meest besproken foto werden. Ik weet het nog heel goed. Ik liep de hele dag met een strikje om mijn nek en zelfs toen ik naar een verjaardag moest had ik vastberaden een strikje om mijn nek. In de sporthal waar mijn broertje een wedstrijd speelde om zich te kwalificeren voor het NK werden ik en mijn mede-Strikkers veelvuldig gefeliciteerd voor onze prestatie, want hoe vreemd het ook klinkt, ons succes werd erkend door iedereen.

Als tweede wil ik stilstaan bij het 1-jarig bestaan van Strikje. Op 11 januari begonnen we al met aftellen en om 12 uur barstte het feest los. Ook hier werden we weer belachelijk vaak gefeliciteerd en werden we uitgenodigd bij het huis van mr. Nunnikhoven om het daar eens even flink te vieren. Met poker, bier en een berg frikandellen & kaassoufflés hebben we tot diep in de nacht even flink doorgezakt en geproost op het tweede jaar van Strikje.

Dit is vanzelfsprekend slechts een greep uit de reeks legendarische gebeurtenissen die Strikje heeft voorgebracht. Zo waren er heuse fitties met concurrenten, zijn we in de steek gelaten door vaste Strikkers, maar zijn er ook Strikkers bijgekomen. Binnenkort zal ik nog een blog wijden aan onze persoonlijke internetlegende. Voor nu sluit ik af met een greep uit de Strikje tijdlijn.

12 jan 2009, 19:07, plaatste Roy strikje op heifs.
12 jan 2009, 19:19, mocht Boudewijn de eerste reactie plaatsen, niet wetende wat voor gevolgen het zou hebben.
12 jan 2009, 19:28, Roy doet zijn intrede.
12 jan 2009, 19:54, Robin verschijnt ten tonele.
12 jan 2009, 19:56, introduceerde Boudewijn het onderwerp bier op strikje
12 jan 2009, 19:57, begint Roy impliciet over geyle mannenneuqsecks.
12 jan 2009, 20:41, Roy begint de eerste mini Strikje fight, dat er nog vele mogen volgen.
12 jan 2009, 20:41, Joey betreedt het strijdveld en opent gelijk sterk.
12 jan 2009, 20:46, de potentie van Strikje wordt voor het eerst duidelijk. Het ontpopt zich als roddel communicatie middel.
12 jan 2009, 20:52, Boudewijn introduceert het kudogeven op Strikje.
12 jan 2009, 20:57, Joey voert als eerste het kudoklassement aan.
12 jan 2009, 20:59, De eerste onbekende droeftoeter komt respect geven. Ene SZTTE
12 jan 2009, 21:08, Joey post de eerste officiële Strikje feauteaufuck.
12 jan 2009, 21:37, Strikje bovenaan meest besproken op een dag.
12 jan 2009, 22:15, Joey faalt voor de derde keer op rij ons te rickrollen. Desalniettemin +1 voor het introduceren van de rickroll op Strikje.
12 jan 2009, 22:31, eerste jewtube embed door Joey.
12 jan 2009, 22:34, Dennis mengt zich in de discussie.
12 jan 2009, 23:17, Karim wil ook wat zeggen. De tijd leert dat hij echter geen blijvertje is.
12 jan 2009, 23:44, rond deze tijd begint de Leon saga
13 jan 2009, 00:09, Dennis begint over de Vengaboys!
13 jan 2009, 00:27, niet Dennis maar Boudewijn begint de eerste handmatige spamsessie. Deze was echter slechts kort vergeleken met de sessies die Dennis later zal houden.
14 jan 2009, 15:29, Joel z'n zangkunsten ter gehore gebracht
14 jan 2009, 16:16, Begin van de vele hoogtepunten in de Leon saga.
15 jan 2009, 14:19, de kaakkie saga begins.
16 jan 2009, 12:55, Pim meldt voor het eerst dat iemand zijn kut stinkt.
19 jan 2009, 13:29, Dusty has entered the building
19 jan 2009, 13:33, Boudewijn komt tot de ontdekking dat Strikje eerste staat in meest besproken deze maand.
19 jan 2009, 13:38, Boudewijn gaat binnenkort beginnen aan zijn rijlessen, wat hij nog niet weet is dat hij een jaar later nog geen rijbewijs heeft.
20 jan 2009, 15:53, Jordi laat zijn gezicht even zien, raar genoeg word zijn tere kinderzieltje deze keer redelijk gespaard.
20 jan 2009, 17:31, Ook op strikje word kort aandacht besteed aan de nieuwe Amerikaanse president Barrack Obama
21 jan 2009, 20:12, Rico heeft een mening over iets waar hij geen mening over mag hebben; Mannelijkheid
22 jan 2009, 09:04, Voor de eerste keer word er ook vanaf de mobiele hyves site gepost op strikje
22 jan 2009, 20:19, Frank laat voor de eerste keer zijn gezicht zien.
24 jan 2009, 20:50, Voor de eerste keer is het een dooie boel op strikje
27 jan 2009, 21:14, Bou faalt in het plaatsen van een Longcat bij strikje
28 jan 2009, 00:29, Het begin van de Manboobs saga
28 jan 2009, 17:18, De manboob-mannen claimen nooit van strikje te zullen verliezen, wat altijd al te hoog gegrepen is geweest

Tweeterdetweet

2010-03-20T23:37:00.006+01:00

2 stukken op 1 avond? Ja, het is feest! Nee. Eigenlijk niet, maar ik moet gewoon nog iets kwijt aan jullie. Zet je maar schrap. Ik moet nog even een verhaaltje typen over mensen die onwetend zijn en dus Twitter de grond maar in stampen.

Twitter is toch iets wat, zeker in Nederland, nog niet algemeen geaccepteerd is. Wat vreemd is, aangezien in Amerika nog net de huisdieren niet aan de Twitter zijn, zo populair is het. Normaal gesproken volgen alle tamme Hollanders de hamburger-vreters (klein stereotype tussendoor) op de voet, maar dat is nu totaal anders. Er is een grote groep mensen die weigert het nut en de lol van Twitter in te zien.

Grootste gemis bij de figuren die het vaak kansloos en "iets voor nerds" noemen is dat deze types totaal geen ervaring hebben met Twitter. Dan vraag ik me als kritische persoonlijkheid toch af hoe je daar een mening over kunt hebben. Dat kan dus niet. Mensen die roepen dat het niets meer is dan de WWW functie op Hyves zijn al helemaal niet goed snik. Ik vertelde het Roy laatst ook al: Twitter is de poort naar het internet. Roy kaatste deze opmerking naar me terug met het argument: "Nee, want voor Twitter heb je internet nodig." No shit, Sherlock! Maar dat bedoelde ik natuurlijk niet.

Met Twitter heb je alles binnen handbereik. Twitter is het eerste met het laatste nieuws, kan je in 1 oogopslag laten zien waar al je vrienden mee bezig zijn of wat ze gedaan hebben en kan je dit zelfs aan elkaar laten zien door foto's op via Twitpic het web op te gooien vanaf je mobiele telefoon. Hiernaast zijn je favoriete blogs te volgen via Twitter en zijn zelfs tijdschriften/tv-programma's te volgen, zodat je op de hoogte kunt blijven. Als kers op de taart zijn ook nog eens je favoriete BN'ers op de voet te volgen.

Bijna alles wat je op het internet zou willen doen komt wel voorbij op de Twitter. Dit is natuurlijk het idee achter de opmerking over "de poort". Hopelijk snapt Roy het na dit stukje ook. Toch wil ik ook graag een beetje kritiek uiten op Twitter, want ja... Zo ben ik dan ook wel weer.

Heb je geen mobiel internet? Dan is er in mijn ogen weinig lol te beleven aan Twitter. Als je alle updates moet bekijken op je computertje is het allemaal wat onoverzichtelijker, omdat je alles in één keer moet bekijken in plaats van onderweg in meerdere bezoekjes aan de populaire website. Het is dan vaak sneller om gewoon van website naar website te gaan.

Al met al blijft het top en alles behalve iets voor nerds. Probeer het eerst zelf, voor je een oordeel velt.

Amen...

Scrubs #2

2010-03-20T23:03:00.006+01:00

Eind vorig jaar liet ik op deze plek mijn twijfels over het negende seizoen van Scrubs al aan jullie zien, maar nu dit negende seizoen er op zit kan ik eindelijk mijn definitieve oordeel vellen. De moeite waard? Of moeten we het gewoon bij de originele 8 seizoenen houden?

Mensen die mijn Twitter volgen konden van de week al genieten van mijn mening over dit feitje. Ik zal hier dus ook maar gelijk met de deur in huis vallen. Ben je fan van de eerste 8 seizoenen? Stel dan alles in staat om het negende seizoen niet te zien.

Natuurlijk is niet alles slecht. Zeker de eerste 6 afleveringen zijn zeer goed te pruimen. Dit heeft echter niets te maken met het feit dat aan het begin van dit seizoen zo goed was, maar meer het feit dat het einde van het achtste seizoen er voor gezorgd had dat een negende seizoen een inleiding nodig had met de originele karakters. Zach Braff toonde zijn humoristische gelaat maar in 6 afleveringen dit seizoen en ook zijn zogenaamde liefje kwam maar 2 afleveringen voorbij. Daarna was het klaar met de pret en moesten we het doen met de slechte en kansloze vervangers van het origineel. Geen prettige belevenis.

De flashbacks die altijd hilarisch waren bleken nu niet meer dan flauw en daarnaast ook nog eens onwijs schaars. De overige grappen waren slecht en de verhaallijnen zwak en vaak al een keer vertoond. Al met al geen enkel positief ding over de tweede helft van het negende seizoen. Ik denk dat ik over 7 afleveringen hooguit 1 keer geglimlacht heb. En dat is niet veel voor een komedie-serie.

Waar komt het succes van Scrubs dan vandaan? Ik weet het wel. Het succes van Scrubs was Zach Braff, die in de serie J.D. speelt. Zijn gezichtsuitdrukkingen, zijn bewegingen, zijn manier van doen en het geweldige acteerwerk brachten de serie naar een hoogtepunt. J.D. was de ziel van Scrubs en toen de producenten dat weghaalde bleef er niets meer over dan een verpakking zonder inhoud, een lichaam zonder geraamte, een huis zonder muren of een junkie zonder spuit.

Nee, Scrubs is niet meer wat het was, maar ik voel me nog altijd verplicht te kijken. Al is het alleen maar om die geweldige momenten die de serie me heeft bezorgd. Toch kan ik het niet meer aan. De serie is te slecht geworden en het enige wat ik kan hopen is dat de producenten van Scrubs mijn gesmeek kunnen horen:

"Alsjeblieft, geen tiende seizoen meer...

Alsjeblieft niet..."

Friends with benefits

2010-03-05T20:31:00.010+01:00

Vrienden met voordelen. Nee, dat is niet zomaar een simpele vertaling van de titel, maar dat is waar het hele verhaal vandaag over gaat. Zogenaamde vrienden die elkaar gebruiken voor seks, in de volksmond ook wel neukmaatjes genoemd. Iets waar vaak heel stoer over gedaan word en wat nog algemeen geaccepteerd is ook.

Dat laatste vind ik erg. Dat je iemand hebt waar je gewoon seks mee hebt en verder geen relatie mee hebt is tot daar aan toe, maar dat mensen nog het lef hebben om erover op te scheppen gaat mij persoonlijk een stapje te ver. Ik kan me er onwijs aan ergeren als er weer zo'n kansloze persoonlijkheid op aan het scheppen is over hoe hij/zij die "wel even gaat doen" van het weekend. Gadverdamme! Zijn we met zijn allen zo ver afgezakt en is onze maatschappij serieus zo naar de klote dat we dit tegenwoordig normaal en gaaf vinden? Dat pubers dit stoer vinden kan ik nog begrijpen, maar het gebeurd overal.

De grote vraag is waarom? Ik kom misschien wat ouderwets uit de hoek en sommige mensen vinden dit waarschijnlijk uit mijn mond totaal ongeloofwaardig, maar ik snap het niet. Laatst werd mij verteld dat mensen die daar aan doen ook gewoon behoeftes hebben en dat ik dat maar hoor te accepteren, maar dan kan ik gewoon niet. Ik vind het naast onwijs kansloos ook nog eens onwijs triest. Seks is in mijn ogen iets wat weggelegd is voor mensen met een relatie of in ieder geval voor mensen die elkaar leuk vinden en niet zomaar even willen neuken. Waarom zoeken de mensen die nu neukmaatjes hebben dan niet gewoon een partner of beter nog: begin een relatie met je neukmaatje!

Dat gebeurd niet en ik zal jullie precies vertellen waarom dit niet gebeurd (houd je vast, nu word het nog triester dan het al was). Het is tegenwoordig namelijk hip om single te zijn en je als een hoer (zowel mannelijk als vrouwelijk dit keer) te gedragen. Er kunnen in mijn ogen drie dingen aan de hand zijn:

1. Je vindt het stoer om geen relatie te hebben en je als een complete klootzak/snol te gedragen en zo lekker te kunnen doen en laten wat je wilt, maar toch vast seks te kunnen hebben.

Als dit de keuze is die je wilt maken in je leven ben je in mijn ogen te min voor deze samenleving en mag je je van mij betreft voor altijd opsluiten in een kelder met alle mensen die samen met jou die keuze hebben gemaakt. Dan mogen jullie elkaar lekker aflebberen en vingers overal insteken, maar dan heeft de normale samenlevingen tenminste geen last van jullie. Gelukkig is er nog een tweede keuze:

2. Tweede optie is dat je een extreme vorm van bindingsangst hebt, maar te trots bent om dat toe te geven tegenover de persoon die je leuk vind en jezelf dus maar wijs blijft maken dat neukmaatjes zijn de beste oplossing is.

Natuurlijk is dit niet het geval. Dit is niet de beste oplossing. Dit is de meest makkelijke oplossing voor mensen die geen confrontatie met hunzelf aan durven te gaan. Voor deze mensen heb ik maar één advies. Doe normaal en ga gewoon voor een relatie. Wat je nu doet is namelijk niet cool. Speciaal voor de mensen die zich niet kunnen vinden in beide opties is er nog een derde:

3. Je faalt en je wilt niet inzien dat je voldoet aan punt 1

Hiermee sluit ik deze tirade af. Single zijn is niet cool en al helemaal niets iets om over op te scheppen. Gedraag je normaal, voor één keer in je leven. Alsjeblieft...

Marco Borsato; mijn muziek, mijn leven, mijn held

2010-02-19T19:34:00.008+01:00

Marco Borsato is afgelopen jaar veel in het nieuws geweest. Zijn bedrijf ging failliet, hij werd twitteraar van het jaar en het was nog maar de vraag of Wit Licht naar de Oscars zou gaan. Veel dingen die eigenlijk niets te maken hebben met Borsato als artiest. Niets wat te maken had met hetgeen waar ik deze man, door de jaren heen, door ben gaan bewonderen. Zijn muziek.

Oké, ik was pas 4 jaar oud toen deze man doorbrak, maar van zijn muziek heb ik altijd al genoten. Hoewel ik er vroeger wat minder voor uit kwam wist ik als klein jongetje de tekst van 'Dromen zijn bedrog' al helemaal uit mijn kop en zat ik vaak genoeg op de achterbank van de auto weg te dromen bij de oorstrelende klanken van 'Hij had het willen zeggen'. Zelfs op jonge leeftijd had deze artiest mij al min of meer in zijn greep. De muziek raakte me, terwijl ik veel van de gezongen emoties nog niet eens had ervaren.

De cd's draaide ik grijs en de teksten kende ik uit mijn hoofd, maar er voor uit komen durfde ik er op de basisschool nooit zo goed. Misschien vonden ze het wel stom dat ik fan was van Marco Borsato en werd ik er wel mee gepest. Het risico durfde ik niet te lopen, dus besloot ik mijn passie voor Nederlandstalige en vooral Borsato's muziek te verbergen. Dit terwijl zijn muziek er altijd voor mij is geweest. Als ik me rot voelde, was daar een nummer voor. Als ik me gelukkig voelde, was daar ook een nummer voor.

Hoe meer soorten gevoelens ik door het leven heen leerde kennen en tegenkwam, des te meer begon ik gehecht te raken aan mijn collectie Borsato-muziek. Ik had vriendinnetjes genoeg, dus vlogen 'Je hoeft niet naar huis vannacht' en 'Binnen' je letterlijk om de oren in mijn toentertijd kleine kamer. Mijn geluk kon niet kapot en ik voelde me, samen met mijn muziek, de koning van de wereld. Helaas kwam aan al dit moois vaak ook snel een einde.

De perfecte gelegenheid voor 'Waarom' en 'Margherita'. Heerlijke jank-muziek die mij geholpen heeft mindere tijden door te komen. Afwisselend met het hoopvolle 'Voorbij', wat samen met Do gezongen is, probeerde ik langzaam de vrolijke sfeer weer terug te brengen, maar vaak duurde dit wat langer dan gehoopt. Gelukkig heeft Borsato genoeg treurige muziek en kon ik met lol dus nog wel even op. Dus deed ik het licht in mijn kamer weer uit en ging ik mezelf zielig zitten vinden met 'Onbewoonbaar verklaard'.

Gelukkig kwam er altijd een einde aan deze tijden en kon mijn liefde voor de muziek verder en verder groeien. Met als hoogtepunt de Wit Licht tour in het Gelredome, waar de tranen over mijn wangen rolde bij het horen van mijn favoriete nummer 'Waarom nou jij'. Alle emoties die ik ooit gevoeld had en alles waar ik ooit over in had gezeten schoot in mijn hoofd voorbij en even had ik het gevoel alsof hij dat voor mij zong. Onzin natuurlijk, maar het raakte me diep. Zelfs nu, als ik het moment terug zie op de dvd van het concert, krijg ik kippenvel.

Een heerlijk gevoel wat mij alleen maar meer verslaafd maakt aan de muziek. Mijn Last.fm statistieken zeggen genoeg. Ik heb 23798 liedjes afgespeeld sinds 11 november 2008, waarvan er 11,550 van Borsato zijn. Een gigantisch aantal in verhouding met het totaal. Ik vind het heerlijk en ik krijg er geen genoeg van. Zoals Herman mij laatst al vertelde: "Hoe vaker je het luistert, des te lijper het wordt". Meneer van der Werf slaat daar de spijker op zijn kop. Borsato zal mij blijven steunen door middel van zijn muziek en ik hoop dat er nog stapels cd's uitkomen. Ik zal er net als iedereen op moeten wachten, maar als het moment daar is lees ik het als eerste op de Twitter van Marco Borsato.

Half 9

2010-02-15T16:08:00.005+01:00

Marco Borsato klinkt uit mijn speciale iPod wekker. Met de slaap nog voor een groot deel in mijn ogen draai ik me om en kijk ik naar het oplichtende schermpje. Jezus, het is nog niet eens 7 uur. Dit zijn toch geen tijden meer, maar ik moet er wel uit. College begint om half 9. Oh oh, wat heb ik toch een haat aan half 9.

Zo langzaam als het maar kan stap ik uit mijn bed. Brr! Koud. Was het maar zomer. Dan had ik ook een niet zo'n hekel gehad aan dit tijdstip. In de zomer is dit een mooie tijd. De zon verwarmt de kamer, buiten fluiten de vogeltjes, blaft de hond van de buren en de jas kan aan de kapstok blijven hangen. Opstaan kost geen moeite en de dikke kleren kunnen in de kast blijven. Heerlijk! Zo'n zomerse half 9.

Maar niet nu. Nu is half 9 koud. De sneeuw die op het raam gevallen is zorgt ervoor dat er geen enkel zonnestraaltje door je raam komt. Als de zon er al is, dat is ook nog maar de vraag. De vogels houden hun snavel op elkaar en de hond van de buren vind het te koud om naar buiten te gaan. Het is doodstil buiten, het enige geluid wat je hoort is het klappertanden van mensen. Het geluid van half 9.

Daar loop ik dan buiten, nog voor half 9. Dik ingepakt met muts, sjaal en dikke jas. Mijn witte gezicht valt op tussen de zwarte attributen van mijn winterse outfit en terwijl ik mijn ogen naar de grijze en grauwe wereld laat turen, denk ik na over hoe het hier in de zomer zou zijn. Geen grijze kale bomen. Geen lantarens die branden en geen ijs op de sloot. Niet dat verdomde winterse half 9.

Nee, want dan zijn de bomen groen. Is het asfalt op de wegen gewoon te zien en zitten de sloten vol met eenden. Mensen rijden in hun korte broek naar hun bestemming en lachen vriendelijk naar elkaar. Het is tenslotte een mooie dag. Terwijl je naar de strak blauwe hemel tuurt, denk je aan de mooie momenten die deze zomer nog met zich mee gaat brengen, maar eerst moet je de rest van deze dag nog door. Het is tenslotte nog niet eens half 9.

Terug in de realiteit kom ik aan op mijn bestemming: school. De helft van de klas is leeg en de mensen die er zitten zijn chagrijnig. De één is gevallen, de ander heeft het koud en een enkeling is te laat omdat de treinen nauwelijks reden door de sneeuwval. Een winters hbo met allemaal bleke gezichten en zwarte kringen onder hun ogen. Een slagveld, aangericht door een winterse half 9.

Een slagveld wat in de zomer nergens te zien is. Dan zijn de mensen vrolijk en al lang en breed aanwezig op school. Stralende gezichten om me heen, want we hebben vroeg les en kunnen vanmiddag nog naar het strand. Gebruinde mensen met een gezonde en frisse blik. Iedereen is er en iedereen is vrolijk. Oh oh oh, was het maar vaker zomer, om half 9.

Terug naar huis, weer die kou. Het is al laat en het duister begint alweer over de huizen van Rijswijk neer te dalen. Het is hetzelfde duister waar ik vanmorgen door naar school reed, maar nu de andere kant op. Ach, ik ben bijna thuis. Daar staat de verwarming hoog en staat de boerenkool op tafel. Vanavond een filmpje kijken. Een heerlijke winterse film. Een film die begint om...

Half 9

Eindelijk, iemand die zegt hoe het zit

2010-02-08T13:56:00.004+01:00

Eigenlijk behoeft Pat Condell geen introductie, dus dat ga ik ook niet doen. Zelf volg ik mr. Condell al een hele tijd, maar ik ga hem toch is met jullie delen. Kijk je ogen uit.

Sommige video's gaan een tijdje terug, maar allemaal de moeite waard om te kijken. Vind de rest hier. Zo, dat was het wel weer.

Review: Rhythm Paradise

2010-02-01T12:31:00.012+01:00

Als er één ding is die de DS te weinig heeft in mijn ogen zijn het muziek games. Natuurlijk zijn er games als Elite Beat Agents, maar door de geringe populariteit lijkt de muziek games toch een schaars genre te zijn op de DS. Één van de games die hier verandering in wilde brengen is Rhythm Paradise. Met een grote campagne waar Beyoncé de hoofdrol in speelt probeerde de producenten de ritmische game voor een groot publiek interessant te maken. Deze missie is niet helemaal geslaagd, maar is dit te danken aan de game zelf of zijn de mensen van tegenwoordig te kritisch om een ietwat aparte game aan te schaffen.

Dat Rhythm Paradise een aparte game is wordt gelijk duidelijk als je het allereerste spelletje opstart. Met korte en snelle polsbewegingen ram je een staaf door twee platte schijven die zo op een lopende band terecht komen. Op het eerste gezicht geen bijster leuke bezigheid, maar met de gezellige deuntjes eronder toch een hele leuke klus om te klaren. Het is zelfs vrij verslavend om bij de korte spelletjes, die vaak niet langer dan 3 minuten duren, een perfecte score neer te zetten. Juist hierom is het vrij vreemd te noemen dat de replay-knop compleet mist. Als je in een spelletje in de fout gaat moet je verplichte de game beëindigen of het spelletje uitspelen. Dit is zeker als je alles op perfect wilt halen een grote ergernis, omdat je op deze manier telkens de vervelende tutorial op het begin door moet klikken. Dit geldt echter alleen voor de korte spelletjes en niet voor de remix levels die na elke vier normale levels te spelen zijn. Bij de remix levels breng je wat je in de vier nummers daarvoor hebt geleerd in de praktijk in een grote remix waar de vier voorgaande liedjes in voorbij komen, deze duurt dan vanzelfsprekend ook een stuk langer dan de korte levels.

Het ontbreken van een replay knop, welke al ik eerder genoemd heb, is te verwaarlozen als je kijkt hoeveel lol je kan hebben met de redelijke hoeveelheid spelletjes die Rhythm Pardise bezit. Het is jammer dat je ze één voor één vrij moet spelen, wat vervelend is als je ergens vast zit, maar ook dit is te verwaarlozen. Het ontbreken van een multiplayer is een groter gemis. De game is uitermate geschikt om met een tweede persoon samen een ritmisch kunstwerk neer te zetten, maar deze optie ontbreekt volledig. Dit gemis wordt nog groter als je kijkt naar de extra functies, die eigenlijk het noemen niet waard zijn. Er zijn een paar oneindige spelletjes die je niet uit kan spelen, maar als enige doel hebben een hoge score halen. Deze worden helaas heel snel vervelend en zijn eigenlijk het noemen niet waard.

Wat het noemen wel waard is, is de leuke grafische stijl. Hoewel deze vrij kinderlijk oogt, zorgen de leuk vormgegeven personages en grappige stijl voor een grafisch plaatje wat perfect past bij de game. Rhythm Paradise is alles behalve een prachtig ogende game, maar is door zijn practische uiterlijk overzichtelijk een soms zelfs briljant in zijn eenvoud, al ogen sommige levels wel heel erg kaal en dat was niet nodig geweest.

Waar het natuurlijk om draait in een muziek game is de muziek. Deze is, net als de graphics, simpel te noemen, maar ook hier hoef je je nauwelijks aan te storen. Hoewel er duidelijk geen grote componisten aan te pas zijn gekomen zijn de korte deuntjes vaak catchy genoeg om dagen in je hoofd te blijven hangen of om een spelletje gewoon nog een keer te spelen omdat het zo lekker klinkt.

Voor een game die op veel vlakken word beschreven als simpel, ligt de moeilijkheidsgraad zeker bij de wat latere spelletjes vrij hoog. Sowieso is het bij de meeste spelletjes een hele opgave op een perfecte score neer te zetten, omdat dit opperste concentratie vereist, maar daar wordt het niet minder leuk. Wat het wel spelplezier wel minder leuk maakt is de besturing die het soms zo moeilijk maakt. Hoewel de bewegingen die je moet maken eigenlijk nooit heel erg lastig uit te voeren zijn, moet het soms zo snel achter elkaar gebeuren, dat de moeilijkheidsgraad door de touchscreen besturing bizar hoog word. Dit wekt dan ook eerder frustratie op dan dat het uitdagend werkt.

Conclusie

Hoewel het al een grote uitdaging is om alle spelletjes te halen, is het een nog grotere uitdaging om deze ook perfect te halen. Dit is echter geen enkel probleem, omdat de spelletjes keer op keer leuk blijven om te spelen, mits de besturing normaal meewerkt. Als dit niet het geval is kan de game flink op je zenuwen werken en zal je binnen de kortste keren de neiging hebben je DS uit het raam te gooien. Hoewel zowel de muziek en de grafische stijl simpel, en soms te simpel, zijn is dit bijna niet storend en blijven de catchy deuntjes soms dagen in je hoofd rondspoken.

Leuke verslavende/uitdagende gameplay
Grappige grafische stijl
Catchy muziek

Soms frustrerende besturing
Iets te lege omgevingen in de spelletjes
Geen multiplayer/saaie extra's
Geen replay-knop

Eindcijfer: 7

Het waren tien fantastische jaren

2010-01-24T10:57:00.006+01:00

Afgelopen vrijdag was het zover, mijn laatste week als tiener ging in. Hoewel 20 worden voor sommige geen ramp is, heb ik er al weken een dubbel gevoel bij. De tienerjaren horen de beste te zijn van iemands leven en dat zijn ze tot nu toe zeker, maar betekent dat ook dat ik mijn hoogtepunt nu wel gehad heb? Ergens hoop ik van niet, maar het is zeker zo dat ik dingen meegemaakt heb, die ik de komende 50 jaar niet meer mee ga maken.

Zo was daar natuurlijk in het begin van mijn tienerjaren de overgang naar de middelbare school, met als afsluiting van de basisschool tijd een geweldige musical. Hier trad ik in het voorprogramma op als die rooie van K3 en had ik, in het stuk zelf, origineel de rol van Pim Fortuyn, maar toen die plotseling vermoord werd, kreeg ik de rol van Peter R. de Vries toegewezen. Met mijn niet al te serieuze rol in het stuk en flauwe punch-line maakte ik de zaal elke keer weer aan het lachen. Een mooie avond en een geweldige afsluiter voor een groot deel van mijn leven.

Vervolgens kwam de tijd van de middelbare school. Veel dingen gedaan, meegemaakt en ook veel nieuwe mensen ontmoet, waaronder Lennaert, met wie ik niet veel later van school afgetrapt zou worden om vervolgens onze wegen even te scheiden en allebei op een andere middelbare school te komen. Hiervoor was het een roerige periode. Er ging een hoop mis door mijn eigen toedoen, maar ik had het ook onwijs naar mijn zin. Ik had niet te klagen aan aandacht van de dames, ik had een goede groep mensen om me heen en ik had het grootste gedeelte van de tijd een vriendin. Prima geregeld zou je denken.

Klopt, maar ik ging hier niet altijd even goed mee om. De mensen die dicht bij mij stonden heb ik niet altijd even goed behandeld en dat ging ook door toen ik naar mijn nieuwe school ging. Waar ik eigenlijk overnieuw wilde beginnen zette ik mijn oude patroon moeiteloos voort en hoewel ik ook de laatste twee jaar op mijn nieuwe school prima vermaakt heb. Heb ik me hier ook het grootste gedeelte als een kwal gedragen en kwam de grote verandering pas na het slagen op havo-niveau.

Langzaam komen we naar het moment waar ik me nu bevind, ik heb zojuist mijn propedeuse gehaald en dat betekend dat ik helemaal op mijn plek zit bij mijn opleiding communicatie, wederom met mijn maatje Lennaert. Heb het nog altijd prima naar mijn zin, maar heb mijn leven een stuk meer op orde. Ik doe een stuk minder vreemde dingen en daar zijn niet alleen mijn dierbaren blij mee, maar ik zelf ook. Ik ben in de afgelopen tijd een stuk volwassener geworden en heb mezelf meer ontwikkeld en hoewel ik daar blij mee ben, zal ik altijd de jonge Joey missen. Nu begint mijn leven pas echt serieus te worden en kan ik alleen maar hopen, dat ik mijn oude zelf niet nog meer in de steek laat. Tienerjaren, ik zal jullie missen vanuit de grond van mijn hart.

4 maal is scheepsrecht

2010-01-18T22:07:00.004+01:00

Het begon jaren gelezen zo mooi en simpel. Een nieuwe handheld van Nintendo met een touchscreen. Iedereen viel toentertijd als een blok voor het nieuwe apparaat, maar ergens wist iedereen dat er snel een 'verbeterde' versie zou komen.

En die kwam er inderdaad. Nintendo deed wat ze bij o.a. de Gameboy ook meerdere malen gedaan had, er kwam een nieuwe en betere versie van het oude product op de markt. De ultieme handheld, de DS Lite was geboren. Overal waar het eerste versie de fout in ging, deed de DS Lite het beter. Hij was mooier, lichter, helderder en een heel stuk kleiner. Het lijkt erop dat Nintendo wederom een halfbakken product op de markt had gebracht om later nog eens flink geld te verdienen aan een verbetering.

Zoals ik al zei was de DS Lite voor veel gamers en niet-gamers de ultieme handheld, maar Nintendo kennende zou er snel nog iets komen. Mijn Lite begon kuren te vertonen, maar verstandig dat ik was wachtte ik op een nieuwe remake van het apparaat. Ik kende Nintendo immers langer dan vandaag. Ja hoor, daar was na een paar jaar eindelijk de aankondiging. Een kleine verbetering weliswaar, maar met 2 camera's en een handjevol extra functies toch de moeite waard om mijn oudere DS te vervangen.

Ik was blij als een kind. Met mijn nieuwe DS, de DSi, had ik eindelijk weer een handheld die het helemaal perfect deed en dat met een hele hoop goeie games in aantocht. Mijn wereld leek even niet kapot te kunnen tot Nintendo een, ook voor mij, onverwachte zet deed. Er kwam een 4e remake van de DS. Is dat nou echt nodig?

De DSi XL is eigenlijk simpelweg een grotere versie van de DSi die ik sinds kort in mijn bezit heb, maar toch knaagt er iets. Zo zijn er op deze zoveelste versie al programma's voor geïnstalleerd, dat is niet heel vreemd, maar het is vreemd te noemen dat ik voor diezelfde programma's wel gewoon moet betalen, omdat ik een normale DSi in mijn bezit heb. Daarnaast zijn de schermen een aanzienlijk stuk groter (93%) en zijn de nieuwe kleuren in mijn opinie ook een stuk mooier.

Dilemma, dilemma! We hebben alle drie de soorten DS'en al thuis liggen en ergens wil ik toch het geld uitgeven voor een vierde. Ik lijk wel gek, maar Nintendo lijkt op mij de grootste boevenstreken te kunnen uithalen.

Het einde van papier

2010-01-17T14:45:00.004+01:00

Digitalisering is iets waar ik compleet achter sta, maar de laatste tijd begin ik te twijfelen of de hele samenleving niet teveel doorslaat. Wat echt alles lijkt tegenwoordig digitaal te gaan. Is het echt altijd makkelijker voor ons? Of is het alleen makkelijker voor de grote bedrijven en instellingen?

Afgelopen jaar kreeg een brief van Hi, mijn provider, dat ik voortaan gaan papieren rekeningen meer zou krijgen, maar dat deze informatie voortaan opgeslagen zou worden op de site van Hi en dat ik een sms'je zou krijgen als het erop staat. Prima, maar naast dat het sms'je altijd om half 7 in de ochtend binnen komt en mijn wekker altijd voor is, is het daarnaast ook nog een heel vervelend dat ik nooit op de site van Hi kom en dus de hoogte van mijn rekening pas zie, als het afgeschreven word.

Natuurlijk is het veel makkelijker om het allemaal digitaal te regelen, maar ik mis mijn papieren rekening. Die keek ik namelijk altijd direct in en zag gelijk wat de kosten deze maand weer waren. Zo makkelijk is het voor mij dus niet, eerder moeilijker. Daarnaast beheer ik mijn rekeningen liever zelf, dan dat iedere hacker even in de database kan koekeloeren naar wie en hoeveel ik nou eigenlijk uitgeef aan mijn mobiele telefoon.

Dat heb ik naast me neergelegd en ik ben ermee akkoord gegaan dat het bij de ontwikkeling hoort van de samenleving. Tot ik gister van mijn werkgever het bericht kreeg dat ik voortaan geen loonstrookjes meer zou krijgen. Wat? Geen loonstrookjes? Nee, alles komt op een speciale website te staan en je krijgt een mailtje als het er is. Sorry hoor, maar zulke informatie is zelfs voor mij te persoonlijk om zomaar even op een website te zetten. Het zal best goed beveiligd zijn, maar het knaagt toch een beetje aan me.

Op het moment zitten al mijn loonstrookjes allemaal netjes in een map waar al mijn administratieve zaken in zitten, maar dat lijkt dus nu ook te stoppen. Het internet lijkt langzaam een database te worden van alle persoonlijke dingen die we voorheen netjes in de kast bewaarde. Mij gaat het iets te ver, maar ik zal me er nog even tegen verzetten, door de komende maanden mijn loonstrookjes uit te printen en alsnog in de vertrouwde map te doen. Als de bedrijven de moeite niet meer willen doen, doe ik het zelf wel.

Review: Sherlock Holmes

2010-01-09T11:01:00.021+01:00

Als nieuwkomer in de wereld van Sherlock Holmes had ik geen idee wat me te wachten stond. Boeken van deze detective had ik nog niet gelezen en ik heb me ook laten influisteren dat er een tv-serie was die ik nog nooit van mijn leven gezien heb. Toch ging ik met hoge verwachtingen naar de film, want iets in mij vertelde me dat de pientere detective en zijn trouwe maat John Watson wel eens de vroege topper van 2010 zouden kunnen worden.

Verhaal 7/10
Eenmaal aangekomen bij de film heb je niet eens de tijd om je billen lekker in de stoel te laten zakken, want het verhaal dropt de hele zaal gelijk in een zoektocht van mr. Holmes. In een duistere kerker sluipt onze dappere held naar zijn doel waar hij, hoe kan het ook anders, op het moment van mislukken plots gered word door zijn kamaraad, Watson. Hier houden ze samen Lord Blackwood aan, welke verdacht word van gebruik van zwarte magie en 5 moorden. Lord Blackwood wordt ter dood veroordeeld en de wereld lijkt eventjes gered.

Het duurt echter niet lang voordat chaos weer toeslaat in London. Lord Blackwoord is door middel van zwarte magie opgestaan uit het graf en zal deze zwarte magie willen gebruiken om eerst over London, vervolgens Engeland en daarna over de wereld te regeren. Hier komen vanzelfsprekend Holmes en Watson weer om de hoek kijken. Logischerwijs is het de taak van de twee vrienden om deze zwarte magiër te stoppen en de geheimen achter zijn zwarte magie te ontrafelen.

Personages 5/10
Dit is vanzelfsprekend een taak die de snuggere Holmes met beiden handen aanpakt. Naast dat hij voor persoonlijke triomf wilt achterhalen hoe Lord Blackwood het voor elkaar krijgt dit soort trucs te vertonen, lijkt er ergens in hem ook een volksheld te schuilen die gewoon de dag wilt redden met grote en vooral moeilijke zaken. De manier waarop ze dit uitwerken is met vlagen vreemd te noemen, aangezien Holmes nauwelijks wat weg heeft van een slimme en vlugge detective, maar meer lijkt op verstrooide betweter die op zijn tijd van een verkleedpartij houd(wat echter geen enkele toevoeging geeft aan de film) en goed lijkt te zijn in gokken. Dit word op een gegeven ogenblik vrij vervelend en moet opgetrokken worden door de komische manier van vechten die onze vriend erop na houdt gedurende het grootste gedeelte van de film, wat raar is, aangezien vooral in het begin van de film twee keer word aangetoond dat Holmes wel degelijk aan ware bokskampioen is, maar daar lijkt de regisseur voor zijn eigen bestwil niet naar terug te grijpen.

Zo zijn er ook bij Watson dingen die bewust achterwege worden gelaten. In het begin word meerdere keren verwezen naar een gokverslaving, maar die komt in de film nauwelijks naar voren. Hiernaast is het zelfs ronduit vervelend te noemen dat gedurende de hele 2 uur Watson elke keer niet mee wilt op avontuur, maar elke keer de verleiding niet kan weerstaan en er toch achteraan komt hobbelen. Zijn de twee dan eindelijk op avontuur, is de combinatie van maffe feiten en leuk uitgevoerde gevechten vermakelijk genoeg om ervan te genieten, maar er rommelt nog genoeg aan de beide heren.

De twee liefjes van de vrienden worden nauwelijks toegelicht en hebben geen bijster grote rol in het verhaal. Wat in één geval vreemd is aangezien Holmes zijn meisje een grotere rol lijkt te hebben met het oog op een vervolg. Er wordt daadwerkelijk niets uitgelicht en over de geschiedenis van de relaties is niets duidelijk. Een gemiste kans in mijn ogen.

Locatie 8/10
Dit alles speelt zich af in het oude Engeland. Een locatie die perfect uitgewerkt is en zorgt voor een sfeervolle omgeving die zich uitstekend leent voor een film als dit. Met de typische Engelse politiemannen, de stoffige bolhoeden bij mannen, de ouderwetste straten en een London dat duidelijk nog in opbouw is wordt er een geweldige toon gezet wat betreft de sfeer. Een heerlijke ouderwetse omgeving, waar eigenlijk niets op aan te merken is. Enige minpuntje is dat het verhaal zich alleen afspeelt in London, maar Blackwood de wereld wilt overnemen. Om deze reden hadden ze er van mij ook locaties buiten London bij mogen betrekken, maar dit is nauwelijks storend.

Het plot 7/10
Hoewel het plot niet origineel te noemen is, is het zeker vermakelijk om naar te kijken. Zeker als Holmes alle op het eerste gezicht losse feiten aan elkaar knoopt, alle goocheltrucs die eerst met zwarte magie bestempeld worden ontrafelt en daarmee zijn ware gezicht als briljante detective laat zien. Door de film heen wordt je meerdere keren bewust gemaakt van een groter complot waar dit verhaal maar een kleine schakel in is. Hier word aan het einde een link mee gemaakt en zo is het bijna zeker dat er een vervolg komt op dit humoristische avontuur.

Conclusie: 6,8

Hoewel er genoeg is om aan te sleutelen voor het vervolg is Sherlock Holmes, zeker als je je verstand op nul zet, een zeer vermakelijke en leuke film om naar te kijken. Met zijn kleine slimmigheden en humoristische momenten is de film een goed begin voor het filmjaar 2010, maar geen ware topper. De kansen die er zijn om dit daar wel in te veranderen zijn kansloos laten liggen en is ook te danken aan de irritante manier hoe de personage het bloed soms onder je nagels vandaan halen. Bijster origineel is het verhaal niet, maar dat had waarschijnlijk niemand verwacht en hoewel het gedurende de film meer lijkt op een chaotische puinhoop, maakt het einde waar Holmes zich ontpopt tot briljante held een hele hoop goed.

Good work, Watson.

Een terugkerende passie

2009-12-27T22:54:00.006+01:00

Vroeger toen ik nog klein en schattig was had ik zoals elk ander kind fases. In zo'n fase vind je iets tijdelijk heel erg leuk en wil je dat maar al te graag hebben en/of doen. Ik heb er velen gehad en voor mij was één van die tijdelijke passies drummen.

Ik zie mezelf nog helemaal bezig met stokjes die ik ergens gevonden had. Drummen op de schoolbanken, op mijn bureau, op de eettafel en op het deurtje van de wasmachine. Gek werd mijn moeder ervan. Smekend viel ik op mijn kleine knietjes, want ik wilde zo graag op drumles, maar dat was geen optie. Ik deed al zo veel verschillende dingen en ik zo geen tijd hebben om er ook nog drumles bij te nemen. Teleurgesteld stormde ik naar mijn kamer om weken later mijn passie weer vergeten te zijn.

Ik heb onlangs de game Band Hero aangeschaft met de complete set instrumenten(die bestaat uit een gitaar, drumstel en een microfoon) erbij. Het gitaar spelen ging me voor de wind, omdat ik een paar jaar geleden ook al Guitar Hero 3: Legends of Rock aan mijn collectie had toegevoegd. Tot mijn verbazing kon ik naast gitaar spelen ook een aardig nootje zingen. Dit heb ik dan ook al redelijk veel gedaan, maar ik voelde me toch pas echt thuis toen ik ging zitten achter dat prachtige drumstel.

Na jaren zat ik eindelijk weer met drumsticks in mijn handen te wachten tot ik kon gaan rocken. Na een paar nummers gespeeld te hebben droop het zweet van mijn voorhoofd en gleden te stokjes uit mijn handen van datzelfde zoute lichaamswater. Zoals een echte rocker betaamd ging ik echter gewoon door. Tot mijn moeder binnen kwam. Met grote ogen staarde ze naar mij en naar het scherm van mijn lcd-tv toen ze de woorden uitsprak die mij toch wel een beetje kwetste: "Misschien had ik je toch wel op drumles moeten doen vroeger. Je lijkt er aanleg voor te hebben!"

Helaas gaat dit nog altijd niet gebeuren, omdat ik nu zelf tot de conclusie gekomen ben dat ik er geen tijd voor heb. De passie is teruggekeerd, maar ik zou het moet uiten in Band Hero, waar ik voor eventjes verander in dat idool wat ik misschien had kunnen worden, als mijn moeder niet zo koppig was geweest jaren geleden.

Vrolijk Kerstfeest!

2009-12-25T01:07:00.006+01:00

Het is zover! Het is eerste kerstdag! De dag waar iedereen al het hele jaar op wacht! Aangezien ik toch vrij weinig aan het uitspoken ben op dit moment wil ik deze gelegenheid aangrijpen om iedereen die dit leest een prettig kerstfeest te wensen. Vreet je helemaal vol, drink tot je niet meer kan lopen en pak cadeaus uit tot de vellen van je vingers vallen~~, maar denk af en toe ook even aan de mensen die het minder hebben. want daar draait kerst om~~.

Nogmaals een vrolijk kerstfeest en dat je er dit jaar, zoals elk jaar, weer van mag genieten om daarna weer trouw elk blog die ik schrijf te lezen, maar dat spreekt voor zich!

Happy Christmas!

Review: The legend of Zelda: Spirit Tracks

2009-12-23T20:10:00.013+01:00

Onze groen gemutste vriend lijkt de afgelopen jaren een zwak te hebben voor nieuwe vervoersmiddelen. Zo werd in The Wind Waker zijn trouwe paard Epona al vervangen door een zeilboot en een paar jaar later werd deze weer vervangen voor een luxe stoomboot in Phantom Hourglass. Nu lijkt Link het over een hele andere boeg te gooien in zijn nieuwste avontuur op de Nintendo DS. Tegenwoordig is deze blonde rakker namelijk machinist.

Even mijn diploma ophalen
Zoals altijd begin je de game als Link die nog geen idee heeft wat hem allemaal te wachten staat. Terwijl Link nietsvermoedend zijn machinist-diploma op gehaald heeft bij Zelda worden de problemen, die op dat moment nog klein zijn, steeds groter en groter. Als de twee samen op pad gaan wordt tot overmaat van ramp Zelda's lichaam gestolen door één van haar medewerkers, Cole, die dit nodig heeft om zijn snode plannen uit te voeren. Om dit tegen te houden moeten Link en de ondertussen in een geest veranderde Zelda de verschillende tempels langs die alleen te bereiken zijn via de spirit tracks die, hoe kan het ook anders, verdwenen zijn door toedoen van Cole. Deze kunnen hersteld worden, maar daarvoor worden de twee wel van hot naar her gestuurd.

Tjoek tjoek
Dit heeft als gevolg dat je een groot gedeelte van de game in de trein doorbrengt. Dit werkt in principe perfect en er is dan ook vrij weinig op aan te merken. Je bent uitgerust met een kanon om tegenstanders een kopje kleiner te maken, maar je kan ook gewoon de hoorn laten klinken om ze van het spoor te jagen. Het grootste nadeel aan de nieuwe manier van reizen is dat na een paar keer de lol er wel van af is en dat er dan alleen nog maar een slome en saaie manier van reizen overblijft. Persoonlijk had ik in dit deel liever weer in een boot Hyrule rond gevaren, al is het alleen maar om niet de vaste gelegde routes keer op keer af te hoeven leggen.

Tarzan krijgt muziekles
Gelukkig zijn er ook een hoop vernieuwingen die stukken beter uitpakken. Zo kom je gedurende de game, naast vertrouwde items als bommen en je boog, een handjevol nieuwe items tegen. Zo krijg je op een bepaald ogenblik een zweep waarmee je als een echte Tarzan van het ene naar het andere platform kan slingeren, maar krijg je ook een item waarmee je wervelwinden kan creëren om zo schakelaars te activeren of gewoon tegenstanders duizelig kan maken.

Het belangrijkste en leukste nieuwe item is toch wel Link's nieuwe instrument, de panfluit. Deze fluit krijg je aan het begin van de game van Zelda, die hem weer van Tetra gekregen heeft, die we allemaal nog kennen uit The Wind Waker en Phantom Hourglass. Dit instrument speelt een grote rol bij het herstellen van de spirit tracks en wordt bestuurd door middel van de microfoon op de Nintendo DS. Je schuift met de touchscreen de panfluit zo dat je de juiste noot te pakken hebt en deze laat je dat horen door te blazen in de microfoon. Naast dat dit ontzettend leuk is om te doen is het, zeker later in de game, nog flink lastig ook.

Echt moeilijk is het niet
Dit is dan ook wel één van de moeilijkste dingen uit de game, want voor een Zelda-game is Spirit Tracks belachelijk makkelijk. Ik snap heel goed dat een game ook iets voor beginners te bieden moet hebben, maar zo simpel als spirit tracks is ronduit schandalig. Ben je een beginner? Dan hoef je niet te twijfelen, want dan is hij waarschijnlijk uitdagend genoeg voor je. Ben je een Zelda-fan van het eerste uur? Dan loop je met je ogen dicht door de eerste vier tempels heen en ben je hoogstwaarschijnlijk net zo teleurgesteld als ik was.

De laatste lootjes van de game zijn een stuk moeilijker en bieden zelfs voor de ervaren speler genoeg uitdaging. Het is alleen jammer dat dit slechts de laatste 2-3 uur van de game betreft, want ik, en velen met mij, hadden liever de hele game zo gezien. Zeker na de beloftes van Nintendo.

Conclusie
Al met al is Spirit tracks een waardige game in de serie en blijft het een must have in de collectie van iedere DS-eigenaar. Grafisch haalt het, net als "Phantom Hourglass" het meeste uit je DS en het verhaal is, zoals bij elke Zelda-game, van onwijs hoog niveau. Het is jammer dat het treinreizen zo verschrikkelijk saai wordt en dat de moeilijkheidsgraad in het begin belachelijk laag ligt, maar als ik mijn blonde vriend met zijn nieuwe items aan de slag zie gaan, vergeet ik dat allemaal en geniet ik van elk moment.

8,5

Terug in de tijd: Wie wint er in de winter van mvr. W. Inter? [part 1/2]

2009-12-21T17:49:00.008+01:00

Het volgende verhaal is het eerste uit twee delen. Het is compleet random, maar is daarom ook uniek. Hopelijk valt het in de smaak. Ik heb dit eerste deel ~~ongeveer 1,5 jaar geleden~~ op 3 november 2008 geschreven.

De pijn, van het toelaten van een Xbox360 in mijn huis, is enigszins uit mijn hartje verdwenen en dus leefde ik nog lang en gelukkig. Ah, wat heerlijk! Zo’n happy end! Jammer genoeg duurde dit niet voor lang. Juist toen ik dacht dat alles op rolletjes leek te gaan keek ik naar beneden en ontdekte ik dat ik helemaal geen skeelers aanhad. “Jezus Gristus!” Schreeuwde ik hardop. “Daar gaat m’n wereldrecord op de 24,5 km achteruitskeeleren!” Wat ik alleen nog niet wist, was dat dit het begin was van een koude en kille periode in mijn leven. De winter stond namelijk voor de deur!

“DingDong” galmde er door het hele huis. In de hoop dat er iemand thuis was schreeuwde ik nog naar beneden of alsjeblieft iemand de deur open wilde doen. “DingDongDingDongDingDong!” Klonk weer door het huis. Het leek erop dat de winter ongeduldig werd en graag binnen gelaten wilde worden. “Waarom is er dan nooit iemand thuis en sinds wanneer hebben wij een bel die DINGDONG doet in plaats van TRING!?” Dacht ik hardop terwijl ik naar beneden liep. Precies op het moment dat ik de deur open wilde doen hoorde ik een schaterlach uit de meterkast komen. Na even geaarzeld te hebben, of ik de winter wel binnen moest laten, deed ik de deur toch maar open.

“Hallo buurvrouw, hoe maakt u het?” Zei ik in een poging aardig te doen tegen mijn buurvrouw, genaamd Willeke Inter. “Niet zo goed jongeman, ik ben mijn buidelrat kwijt en ik weet zeker dat hij hier is!" Omdat ik geen idee had waar ze het over had probeerde ik haar maar gerust te stellen met de gedachte dat wij hier veel spullen van haar hadden (slipjes, naaktfoto’s en verscheidene collectors items uit de keuken van Mvr. Inter), maar dat we haar buidelrat niet gezien hadden. Koppig dat ze was geloofde ze me niet en stormde ze mijn huiskamer binnen, waar ze onderweg nog bijna struikelde over een zak Duyvis Borrelnootjes, maar aangezien dat niet relevant is voor het verhaal zal ik daar verder niet op ingaan.

Onzeker als ik ben stond ik nog in de deuropening met m’n gezichtje naar buiten te turen, terwijl Willeke al in mijn huiskamer stond. Toen ik de deur dichtdeed en me wendde naar de huiskamer, hoorde ik in mijn rechteroor weer dat kleine schaterlachje. Even schoot er door mijn hoofd dat het misschien de buidelrat van mijn lieftallige buurvrouw zou kunnen zijn, maar toen ik besefte dat buidelratten helemaal niet kunnen lachen, liep ik door. Eenmaal aangekomen in de huiskamer trof ik een ware ravage aan. “Wat is hier gebeurd!?” Zong ik uit volle borst. “Ik weet het ook niet, maar ik trof het al zo aan.” Zei Willeke. Opeens herinnerde ik me dat ik gister een huiskamervoetbaltoernooi had gehad en dat het daarom zo’n varkensstal was. “Ah! Ik weet het alweer” zei ik dan ook. Mvr. Inter vroeg nog of ik het wilde vertellen, maar ik had daar geen behoefte aan en vervolgde mijn weg, met de wind door mijn borsthaar, naar de keuken.

In de keuken pakte ik vrijwel gelijk een handdoek en begon mezelf af te drogen. “Je bent niet eens nat! Waar ben je in godsnaam mee bezig?” zei Willeke. Toen ik me besefte dat ze gelijk had pakte ik de tv-gids, snoot mijn neus erin en keek naar het programma voor vanavond. “Hej! Vanavond moet AC Milan tegen Inter voetballen, ik hoef zeker niet te vragen voor wie jij bent.” giechelde ik. Ze keek me verbaasd aan en antwoorden dat ze voor AC Milan was en de grap niet snapte. Met een gezicht zo zuur als een pruim ging ik zitten en pakte ik een pruim uit de mand. “Gadverdamme! Zuur!” Ik spuugde de hap die ik zojuist genomen had uit, toen ik opeens een hartverscheurende schreeuw uit mijn huiskamer hoorde komen. Ik riep of het wat zachter kon. Ik zat tenslotte zure pruimen te eten, maar toen ik besefte dat ik Willeke nergens meer kon vinden, viel het kwartje! Ik raapte het kwartje op, vroeg me af waarom ik deze niet omgeruild had naar euro’s toen het nog kon, zette mijn meest dramatische blik op, keek in de camera en zei: “Tum... Dum... Dum...”

Wordt vervolgd..

Hartpijn door nostalgie

2009-12-21T11:35:00.005+01:00

Nostalgie... Vreemd woord eigenlijk. Een klein beetje speurwerk leert mij dat het woord voortkomt uit het Grieks. Noostol betekent thuiskomst en algia betekent zoiets als droefheid en lijden. Nogal zware woorden voor iets wat eigenlijk helemaal niet zo treurig is. In mijn opinie is er maar 1 treurig iets aan nostalgische gevoelens en dat is dat je die gevoelens pas kan hebben, als je steeds ouder en ouder word.

Zelf geniet ik dagelijks van een stukje nostalgie. Nog niet zo lang geleden vond ik de soundtrack van Pokémon Blue, die ik als klein mannetje grijs speelde. Vrolijk heb ik alle deuntjes mee gefloten, want ik kende ze nog allemaal uit mijn kop en zag bij elk liedje het gedeelte in de game, waar dat liedje bij hoort, voor me. Heerlijkheid ten top, maar zodra ik op de stopknop drukte voelde ik me oud en wilde ik terug naar die tijd.

Een totaal ander stukje nostalgie uit mijn jeugd herleef ik elke maandag, dus ook vandaag, weer opnieuw. Dragonball Kai is in principe niets meer dan een verkorte en iets mooiere versie van de serie Dragonball Z uit mijn kindertijd. Veel meer dan geschreeuw en een tamelijk voorspelbaar verhaal was het niet, en dat is het nog steeds niet, maar toch houdt het mij elke week weer aan mijn beeldscherm gekluisterd. Zelfs nu ik weet wat er al gaat gebeuren(want ik heb het hele verhaal nog maar iets van 5 keer gezien) boeit het me nog en krijg ik bij het zien van de afleveringen elke keer zo'n warm gevoel in mijn buik. Een verlangen naar vroeger.

Zo zijn er in mijn dagelijkse leven nog veel meer dingen die mij terug doen denken aan die mooie tijd. Ik hoef op dit moment alleen maar over mijn rechterschouder te kijken om in mijn vitrinekast de vele generaties spelcomputers te zien die ik al heb versleten. Ik weet het, ik word volgende maand pas 20, maar alsnog heb ik het gevoel dat het me allemaal veel te snel voorbij is gegaan. Ik wil terug naar die tijd en ineens weet ik waar die zware termen uit de eerste alinea vandaan komen. Het doet me pijn.

Scrubs; een nieuw begin

2009-12-16T23:58:00.004+01:00

Een tijdje geleden braken de koppen(lees: Zach Braff en kornuiten) achter de geniale komedie Scrubs mijn kleine hart door na 8 succesvolle seizoenen te stoppen met de serie. Vandaag kwam ik echter tot de ontdekking, bedankt Karim, dat dit niet het geval is en dat er al vier afleveringen van het nieuwe negende seizoen in de lucht zijn geweest.

Terwijl ik het internet afzocht naar de nieuwste aflevering en me helemaal warm voelde van binnen zat me toch iets dwars. Zouden ze het niveau weer omhoog kunnen krikken, want het was, vooral in het laatste seizoen, niet zo onwijs goed als de eerste paar seizoenen. Dit gevoel werd echter groter en dreigender toen ik ontdekte dat de serie een hele nieuwe weg ingeslagen heeft, namelijk de weg van een medische school. Jawel, Scrubs draait nu niet meer om een ziekenhuis, maar om een school.

Na een tijdje gekeken te hebben en hier en daar wat informatie opgezocht te hebben, kwam ik erachter dat er een aantal dingen ontbreken/gaan ontbreken die de serie zo briljant maakte. Zo staat hoofdrolspeler, en voormalig regisseur van de serie, Zach Braff slechts voor zes afleveringen in de planning, om de overgang naar het nieuwe concept te versoepelen. Persoonlijk vind ik dat de serie zijn succes te danken heeft aan de briljante inbreng van mr. Braff, maar daarnaast was er nog één grote schakel die ik miste in het geheel, namelijk de conciërge, na John Dorian één van de meest briljante personages uit de serie. Ook heb ik in de eerste vier afleveringen Elliot en Carla nauwelijks/niet hun opwachting zien maken.

Al met al ben ik blij dat één van mijn favoriete series toch op de beeldbuis is teruggekeerd, maar ik vraag me af of het nog hetzelfde is als je zoveel weghaalt uit een succesvol concept. Er is met Turk, dr. Cox, heel af en toe dr. Kelso en een handjevol nieuwe personages genoeg om van te genieten, maar is het genoeg om het niveau hoog genoeg te houden om er elke week weer voor te gaan zitten? De tijd zal het ons leren.

Aardig gevonden worden is zó 2008

2009-12-06T12:35:00.004+01:00

Het einde van het jaar nadert en dat betekend dat het tijd is om terug te blikken op het afgelopen jaar en daarbij vaak ongevraagd ook de rest van je leven. Vind je dat je de juiste keuzes gemaakt heb in het afgelopen jaar en hoe zou het zijn gegaan als je dat ene dingetje niet iets anders had gedaan. Nooit zal je erachter komen, maar erover nadenken blijft altijd even leuk. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Ik vind dat ik alles heb gedaan, zoals ik het had moeten doen.

Ik zal eerlijk zijn. Als ik om mij heen kijk is er een grote groep mensen die me niet aardig vind tegenover een kleinere groep die dit wel doet. Hier lig ik uiteraard totaal niet wakker van, want zoals ik al aangaf: ik doe alles, hoe ik vind dat ik het moet doen en ik zeg daarom soms dingen die niet altijd goed opgevangen worden door mensen, daarnaast is mijn gevoel voor humor wat confronterender dan de meeste mensen aankunnen. Dat resulteert vanzelf in een hoop boze blikken en niet te ontwijken discussies. Maar ja, zo ben ik en waarom zou ik me anders neerzetten dan hoe ik ben?

Juist, we zijn aanbeland bij de ergernis van het jaar. Ik heb me dit jaar het meest geërgerd aan mensen die zich anders voordoen dan ze eigenlijk zijn om zo aardig gevonden te worden door een grote groep mensen(raar genoeg de groep mensen die mij niet lief heeft) en een beeld van zichzelf neer te zetten wat totaal niet overeenkomt met wat er in de werkelijkheid gebeurd. Nu is dit natuurlijk niet iets wat nieuw is, want het gebeurd al jaren. Het is voor mij alleen de eerste dat ik er met mijn neus zo bovenop zit en iedereen om mij heen er met open ogen in zie trappen.

Ja, af en toe denk ik dat ik een van de weinige in mijn omgeving ben die nog hersenen in mijn kop heb zitten. Als ik bepaalde figuren de informatie op hun hyves, facebook en myspace pagina's zo zie rangschikken, zodat er er een 'perfect wezen' onstaat, gaat bij mij de knop om. Woest kan ik er om worden. Eigenlijk moet ik het laten, maar ik kan het niet. Ik kan niet leven met zulke hypocriete wezens in mijn buurt. Doe gewoon normaal en gedraag je gewoon. Je gaat mij niet wijsmaken dat het leuk is om je te gedragen als een 13 in een dozijn mooi-boy, om vervolgens een foto te maken van jezelf waar je de nadruk legt op je oorbelletjes. Of je proberen te gedragen als een over de top zelfstandige vrouw die zoveel mogelijk jongens aan het lijntje houdt om zo bij haarzelf een beeld te creëren dat ze de perfecte studente is.

Ik sluit af met wijze woorden die al vaak genoeg gezegd zijn; gedraag je normaal en praat en/of gedraag je niet als een gehersenspoelde idioot die maar al te graag aan het beeld wilt voldoen wat er in deze verpeste maatschappij over 'stoere' en 'perfecte' mensen heerst.

Japanner doet ontdekking van de eeuw

2009-12-06T12:32:00.001+01:00

Dit blog is oorspronkelijk geschreven voor De Roze Bril.

Afgelopen week deed ik mijn dagelijkse rondje langs mijn favoriete websites toen mijn oog viel op een artikel van SpitsNieuws.nl. Dit artikel gaat over een spleetoog die trouwt met een figuur uit een spelletje op zijn Nintendo DS. Ja, je leest het goed, deze Japanner is getrouwd met een virtueel personage uit een videospel. Toen ik even wat verder naar beneden scrollde zag ik niets anders dan negatieve reacties. "Die gasten zijn gek!" "Vroeger werden dat soort mensen gemarteld!" En nog meer van dat soort uitspraken, maar toen ik even verder nadacht kwam ik tot een hele andere conclusie.

Wat mannen willen!

Al jaren worden er grappen over gemaakt. Moeder de vrouw die je zachter kan zetten met de afstandbediening van je TV of zelfs uit kan zetten met diezelfde afstandbediening. Het gaat nog verder als ik door winkels als EXPO loop en zelfs echte producten zie liggen die op deze wens van, blijkbaar een grote groep, mannen ingaan.

You've got the power

Waarschijnlijk zie je al waar ik naartoe ga, maar deze Japanner heeft natuurlijk de oplossing gevonden voor alle mannen met problemen over dit onderwerp. Een vrouw met een power-knop! De Japanner en zijn digitale tortelduifje zijn direct na hun huwelijk vertrokken op huwelijksreis. Heerlijk rustig natuurlijk. Zeurt mevrouw teveel, dan is één druk op de power-knop genoeg om daar een einde aan te maken. Heeft mevrouw honger, dan is één druk op de power-knop genoeg om dat nog even uit te stellen. De mogelijkheden zijn eindeloos! En al die vrouwen maar roepen dat ze geen mannen nodig hebben! Hier wordt maar bewezen dat het andersom net zo'n groot feest is!

Geen vuiltje meer aan de lucht

Geen gezeur, geen geklaag, geen eindeloos geklets, geen gezeur over plassen, maar alleen aandacht van je vrouwtje als jij dat wilt en nodig vind. Geen vuiltje aan de lucht! Nu zijn er natuurlijk kritische mannen die één probleem tegenkomen in mijn plan, wees niet bang mannen, daar is al jaren geleden een oplossing voor bedacht! -klikken op eigen risico, niet echt voor kleine oogjes bestemt-

Ik zeg: Weg met de vrouw! Laten we met zijn alle aan de digitale liefjes gaan! TJAKKA!!

Terug in de tijd: Did you ever lose a Chukie?

2009-11-19T18:13:00.006+01:00

Onderstaand verhaal is ruim twee jaar geleden geschreven. Het onderwerp spreekt tijdens het lezen voor zich en behoeft niet echt een introductie.

Did you ever lose a Chukie?

Het was woensdag 3 oktober 2007. Een dag die mooi begon met regen en de eerste 4 uur vrij, maar een dag die eindigde in een ware hel door een zwaar verlies, het verlies van mijn nunchuk. Mijn nunchuk, Chukie genaamd, heeft een kort, maar zeer mooi leven gehad. Ookal is hij er nu niet meer om, samen met mij, verder te genieten van het leven, zal ik hem nooit vergeten. Als eerbetoon aan Chukie wil ik zijn leven in vogelvlucht met jullie doornemen. Alle trieste, maar ook de vele mooie momenten die wij samen hebben gehad.

Terug naar 15 december 2006, toen ik die mooie vierkante doos in mijn handen gedrukt kreeg bij de MediaMarkt. Ik was door het dolle heen! Mijn leven kon niet meer stuk! Ik kon eindelijk bewegend gamen! Ik maakte de doos open, zag Chukie liggen en het was liefde op het eerste gezicht! Ik kon niet wachten om zwaaiend met mijn zwaard als Link door Hyrule Field te rennen, een moment dat niet lang op zich liet wachten. Chukie was er vanaf het begin bij. Elke keer als ik vast liep bij een puzzel tot het moment dat ik Ganondorf de genadeslag toediende door één simpele beweging met mijn maatje. Ja Chuk, eigenlijk was jij degene die Hyrule gered heeft van de schaduw.

Het redden van Hyrule is niet het enige waar Chukie mij doorheen geworsteld heeft. Ik werd raar aangekeken toen ik voor het eerst een Kamehameha deed met geschreeuw en al, terwijl Chukie degene was die dit allemaal mogelijk maakte. Hij was degene die boxen volkomen pijnloos maakte en hij was degene die mij mijn eigen handgranaten liet gooien in Red Steel. Sorry... Ik word even emotioneel, hij heeft me zoveel moois gebracht.

Toen was daar die donkere dag, die dag toen ik dacht dat ik ons nog dichter bij elkaar kon brengen. Ik wou een led lampje onder de analoge stick plaatsen zodat deze licht zou geven en Chuk er nog mooier uit zou zien. Ik diende hem een narcose toe en vertelde dat het echt geen pijn zou doen, want wie mooi wil zijn moet nou eenmaal pijn lijden.

Op het moment dat Chukie opengedraaid werd, draaide ik even mijn hoofd weg. Ik kon het niet aanzien. Toen ging het fout, ik zag de bui al hangen, zal ik Chukie nu echt kwijt gaan raken? Tranen schoten spontaan in mijn ogen, maar ik gaf de hoop niet op. Toen deed het lampje het uiteindelijk en was ik blij dat ik Chukie kon ontwaken uit zijn slaap en hem kon laten zien hoe mooi hij was geworden. Ik klikte hem aan en het prachtige licht verscheen, dat was helaas niet het enige wat verscheen...

Op mijn beeld verscheen de tekst: "Please ensure a nunchuk is connected." En ik wist niet wat ik moest denken. Ik resette mijn Wii en probeerde het opnieuw, maar weer lukte het niet. Ik zakte door mijn knieën en barstte in huilen uit. Ik was hem kwijt! Het lampje deed het en hij zag er prachtig uit. Hij kon er alleen zelf niet meer van genieten.

Nu, een paar uur later, zit ik hier met Chukie Jr. in mijn linkerhand, de hand waar Chukie zich gister nog als een vis in het water voelde. Hij zal nooit meer meemaken hoe het voelt om in een Wii zapper te zitten en hij zal nooit zijn grotere broer the Wii Balance Board ontmoeten. Als ik mijn Wii uitzet smijt ik Chukie Jr. op mijn bed en ga in een hoekje zitten. Super Mario Galaxy wordt geen topgame zonder Chukie en het genot van head shots geven in Medal of Honor: Heroes 2 zal ook nooit zo goed zijn zonder hem. Ik kom tot de conclusie dat ik dit niet kan, maar ik moet verder. Zonder games kan ik eenmaal niet leven. Het enige wat ik kan doen is hopen dat Chukie Jr. de pijn kan verzachten en mij het plezier van gamen weer in kan laten zien. Als ik klaar ben met denken ga achter mijn computer zitten en begin met schrijven. Het was woensdag 3 oktober 2007. Een dag die mooi begon...

Het zwarte kwaad nadert

2009-11-19T17:23:00.003+01:00

Morgen is het zover. De zwarte Nintendo Wii waar fans al vanaf dag 1 op wachten komt in de Europese schappen te liggen. Flink klote dat elke fan al een witte in zijn of haar (huis)kamer heeft staan, want iedereen met een normaal werkend brein gaat geen tweede Wii aanschaffen voor de kleur.

Lekker makerij

Toen de Wii jaren geleden werd aangekondigd als "Revolution", werd dit met een geweldige trailer gedaan. In deze trailer waren al verschillende kleuren van de controller te zien en later werd het apparaat zelf ook in beeld gebracht met vijf verschillende kleuren; namelijk zwart(als hoofdkleur), rood, groen, grijs en als laatste wit. Iedere game-liefhebber smachtte naar de prachtige zwarte spelcomputer, maar wisten nog niet dat ze daar nog jaren op zouden moeten wachten.

Import

Zelf was ik één van de gekken die maar al te graag een zwart exemplaar wilde hebben. Dus toen het zwarte apparaat in augustus van dit jaar in Japan uitkwam, twijfelde ik geen moment om een zwarte controller-set over te laten komen uit het land van de rijzende zon. Zo blij als een kind was ik toen het binnenkwam. Ik had nu tenminste nog een, in Europa, exclusieve zwarte controller te pakken. Een schrale troost natuurlijk voor iemand die oorspronkelijk al het apparaat in de zwarte kleur wilde, maar dat gevoel smolt weg als sneeuw voor de zon.

Balen joh

Toen werd het apparaat ook voor Europa aangekondigd en ik kan zeggen dat ik daar toch wel een beetje van baalde, want:

1. Ik wil(de) ook die kleur

2. Mijn zwarte controller was niet meer zo exclusief

3. Waarom jaren geleden iets beloven en het dan jaren later pas uitvoeren, waardoor je je fans voor de zoveelste keer teleur stellen.

Morgen mag ik op de officiële release dag van de zwarte Wii aan het werk om die apparaten aan de man te krijgen. Dit zal ik dan ook doen met een onwijs zuur gevoel, want als fan had ik ook de keuze moeten hebben. Niet dus... Balen joh...

Verliefd op multimedia

2009-11-12T10:48:00.000+01:00

Dat ik onwijs, soms zelfs abnormaal, uit kan kijken naar nieuwe multimedia-apparaten, is voor mij niets nieuws. Tenslotte was ik ook één van de "Nintendo-nerds" die 's morgens abnormaal vroeg bij de deur van de MediaMarkt stonden te wachten tot ze eindelijk een Wii mee naar huis konden nemen. Nu, bijna drie jaar na mijn laatste multimedia liefde, denk ik dat ik weer een nieuwe liefde gevonden heb, namelijk de LG Chocolate BL40.

Touchscreen hel

Op het moment ben ik in het bezit van een HTC Touch Diamond, waar ik totaal niet over te spreken ben. Het touchscreen werkt niet altijd goed, de batterij-duur is dramatisch, Windows mobile loopt om de haverklap vast en sms'en op de fiets(wat ik vaak deed) werd simpelweg onmogelijk. Dit, en nog een scala aan andere redenen die deze telefoon een ramp maken, waren voor mij de hoofdredenen om een paar maanden geleden touchscreen telefoons helemaal af te zweren en mijn HTC in de kast te leggen. Even terug in de tijd op met een oude Nokia, wat mij prima beviel tot ik de nieuwste Chocolate van LG voorbij zag komen het web.

Liefde op het eerste gezicht

En daar zat ik dan, na meerdere keren het promotiefilmpje van deze prachtige telefoon bekeken te hebben. Terwijl ik kriebels in mijn buik kreeg van briljante 4"inch breedbeeldscherm en het heerlijke design verlangde ik meer en meer naar deze telefoon. Stiekem toch wel met meerdere twijfels in mijn achterhoofd: "Zal de batterij-duur ook hier zo dramatisch zijn of zal hij me na een tijdje ook weer vervelen?" Ik weet het allemaal niet nog niet. Het enige wat ik op het moment weet is dat hij op meerdere websites een cijfer van rond de 8 scoort en dat ik dit bloedmooie apparaatje maar al te graag in mijn bezit zou willen hebben.

En nu maar wachten tot ik in maart een nieuw toestel uit mag kiezen...

Mijn eerste weblog

2009-11-11T22:11:00.000+01:00

Jaren lang heb ik mijn hersenspinsels gedeeld met vrienden, overige klasgenoten, familie en ook compleet vreemde mensen op amateuristische sites en met af en toe een blog op Hyves. Nu heb ik dan eindelijk de overstap gemaakt naar een professioneel blog en ga ik vanaf nu hier mijn avonturen en aparte verhaaltjes met jullie delen.

Van oud tot nieuw

Naast nieuwe blogs zal ik jullie ook om de zoveel tijd verblijden met een verhaal wat ik door de jaren heen geschreven hebt. Soms zitten in deze verhalen een diepe boodschap verborgen, soms is het gewoon een onzin verhaal wat ik gewoon kwijt moest. Om de hoeveel tijd ik dit zal doen weet ik nog niet precies, maar dit zullen jullie allemaal mee gaan maken.

Voor meer informatie over mij en mijn interesses verwijs ik jullie door naar mijn profiel. Hopelijk bevalt mijn gloednieuwe weblog en kom je vaak terug!

Tot horens!