Dat, dat is de smaak van de steun die ik verloor. De steun die ik had toen ik de ware smaak van mijn leven nog niet wist. De steun die mij door alles heen sleepte. Die steun die ik nodig had, ook al wist ik het nog niet. Juist die steun viel weg. Stop daarom je vinger nog maar eens in het potje en daarna in je mond. Wat je nu proeft, dat, mijn beste, is de smaak van de steun die ik een hele tijd geleden verloor.
Dat, dat is de smaak van de kou. De kou van de eenzaamheid die ik eigenlijk over mezelf afriep. Ik wist dat ik er niet tegen kon, maar ik bedroog mezelf door te zeggen van wel. Die eenzaamheid sleepte me door een dal. Een diep dal. Altijd geliefd, maar toch alleen. Die kou, ja die kou zou ik voelen, maar ook proeven. Stop je vinger nog maar eens in het potje en daarna in je mond. Wat je nu proeft, dat, mijn beste, is de smaak van de kou die ontstond door die eenzaamheid.
Dat, dat is de smaak van de nacht. De nacht waarin ik word geconfronteerd met mijn gedachten. Mijn gedachten die ik niet in bedwang heb. Ik heb geprobeerd mezelf te temmen, maar er is geen houden aan. In die donkere nacht word ik geconfronteerd met mijn angsten. Mijn ware gevoelens. Ik verlang naar een tijd, waar ik tegelijkertijd bang voor ben. Een tijd die ik niet ken. Een tijd van geluk. Die gedachten komen met de nacht. Stop je vinger nog maar eens in dat potje en daarna in je mond. Wat je nu proeft, dat, mijn beste, is de smaak van de nacht waarin ik werd geconfronteerd met die gedachten.
Dat, dat is de smaak van mijn leven. De smaak die ik verafschuw, maar tegelijkertijd omarm. Dat is de smaak van "ik wil niet meer". Dat is de smaak van "ik kan er niet meer tegen". De smaak die iedereen kent, maar bij iedereen toch weer anders is. De smaak die iedereen het liefste niet wil kennen. Stop je vinger nog maar in dat potje en daarna in je mond. Wat je nu proeft, dat, mijn beste...
is de smaak van mijn tranen...
