Iedereen die mij goed kent weet het van mij. Ik ben Marco Borsato verslaafd aan het liefste vertel ik dat aan zoveel mogelijk mensen of laat ik in ieder geval tot vervelendst toe merken dat ik het alles wat deze man aanraakt geniaal vind. Tot nu toe niets nieuws, dagelijkse kost voor mij, maar aan het begin van dit jaar zorgde mijn weblog dat ik een soort waardering ontving van mijn grootste idool. Waar ik op dat moment eigenlijk niet van durfde dromen.
Een groot deel van 2009 was Borsato sterk vertegenwoordigd op Twitter, sommige noemde hem verslaafd, maar fans als ik vonden het werkelijk heerlijk. Dit is ook de reden dat hij begin 2010 uitgeroepen werd tot Twitteraar van het jaar. Maar wat heeft deze verslaving van mijn grootste held nou te maken met mijn verslaving? Dat zal ik nu eens haarfijn uitleggen.
Ik was nog niet gek lang bezig met dit weblog, ik had het misschien een paar maanden en ik besloot op een dag maar eens een stukje te tikken over Borsato. Zijn muziek heeft immers zoveel invloed op alles gehad wat ik door mijn leven heen heb gedaan en gevoeld, dat het een kwestie van tijd was dat ik hierover een, in mijn ogen niet eens zo bijzonder goed, verhaal ging schrijven. Dat gebeurde en met deze simpele tweet verkondigde ik dat dit nieuwe verhaal op mijn weblog te lezen was.
Tot mijn verbazing kreeg ik de dagen die daar op volgde veel nieuwe volgers en kreeg ik ook bijzonder veel reacties (via Twitter) van onbekenden. Allemaal leuk natuurlijk, het is immers altijd leuk om te horen dat mensen het leuk vinden wat je schrijft. Tot ik eens even ging neuzen op de Twitter van mr. Borsato. Hier scrolde ik even naar beneden en plots zag ik mijn eigen naam voorbij komen. Toch een beetje geschrokken wreef ik in mijn ogen. "Staat dat daar nou echt!?". Ja, het stond er echt(afbeelding hierrrrrrr)!
Blij als een kind schreeuwde ik het bijna uit van vreugde. Want hoe gaaf het ook is dat je veel complimenten van onbekenden krijgt, niets verslaat toch het gevoel dat jouw grootste held, waar je het stuk over geschreven heeft, jouw blogje blijkbaar gelezen heeft en nog de moeite waard vond om te delen ook met 30.000 andere fans en volgers. Een groter compliment kan je als fan eigenlijk bijna niet krijgen. Zelfs nu, maanden later, als ik terugdenk aan het moment dat ik die retweet zag staan, krijg ik een gevoel van vreugde wat door heel m'n lichaam loopt. Ik wist toen al dat dit moeilijk te overtreffen was. En inderdaad. Ik heb veel leuke reacties gehad op mijn weblog, maar dit was toch wel mijn hoogtepunt van het jaar, met ook een klein beetje dank aan Twitter natuurlijk.
