Hoewel mijn grote vriend Boudewijn me tot nu toe verraste door zonder veel moeite van te voren alle onderwerpen van mijn blogs te raden, weet ik zeker dat hij hier niet eens moeite voor hoeft te doen. Het gaat hier namelijk niet over een cadeau wat ik gekregen heb, maar om een cadeau wat ik gegeven heb. Toch wat kudos voor mezelf. Gewoon, omdat dat moet kunnen op een witte zaterdagochtend.
23 september 2010 was het feest en bij feest horen cadeautjes. Nu ben ik zelf niet echt iemand die doorgaans veels moeite doet voor cadeautjes kuchwelwaarkuch, maar voor Boudewijn was dat anders, de kleine man met het grote voorhoofd wilde ik iets geven wat hij voorlopig niet zou vergeten. Met deze instelling begon ik al weken van tevoren met zoeken. Talloze lijstjes werden gemaakt en langzaam raakte ik er van overtuigd dat ik, welke van alle cadeaus op het lijstje het ook zou worden, ik het meest awesome cadeau van 2010 zou geven.
Toen ging er iets mis, tum dum dum! Het lijstje was ondertussen teruggebracht naar een top 3 van gave cadeaus, maar ik kreeg serieuze concurrentie, omdat, de altijd goed gemutste, Vincent ook uitgenodigd werd om op deze heugelijke avond naar Boudewijn zijn verjaardag te komen en mee te gaan naar de skihut. Met het angstzweet op mijn voorhoofd maakte ik met veel pijn en moeite een beslissing. Tijd voor stap 2. Zoals de echte Hollander die ik ben had ik geen zin om dat alleen te betalen, dus belde ik Roy. Meneer is namelijk de meest inspiratieloze cadeaugever en grijpt dus elke kans aan om gewoon geld neer te leggen en ergens van mee te profiteren.
Zo gezegd, zo gedaan. Roy betaalde mee en binnen een paar dagen lag mijn cadeau op de mat. Bijna kwijlend over de doos wilde ik het eigenlijk niet meer weggeven, zelf wil ik er namelijk ook wel zo één. Toch ging ik 23 september met de doos onder mijn arm richting Boudewijn. Daar aangekomen kwam ik tot de ontdekking dat ik moest wachten tot Roy er was om mijn cadeau te geven, wat dus betekende dat ik als laatste moest, wat mij prima uitkwam. Vincent kwam eerst met zijn volle meter bier. De reactie van Boudewijn maakte me enigszins onzeker. "DIT IS HET BESTE CADEAU OOIT!" Ik wist dat er een grote kans was dat ik erover heen zou gaan en ook Boudewijn wist eigenlijk stiekem al dat ik hem niet teleur zou stellen, of in ieder geval, ik ga er van uit dat hij dat wist. Toen Roy kwam sprong Boudewijn nog net niet op de nog onuitgepakte doos om deze vervolgens te ontdoen van zijn verpakking. De woorden die volgde waren een pak van mijn hart...
"EEN PAINTBALLGUN!? DAT IS HET MEEST AWESOME CADEAU OOIT!!!!! IK WIL OP IETS SCHIETEN!!!"
Het verhaal wat hierop volgde, bewaren we voor een andere keer... #omdathetkan
