vrijdag 3 december 2010

Jaaroverzicht 2010 - De grootste ergernis van 2010

Het is geen geheim dat ik van Twitter houd. Hoewel mijn Twitter-account al veel langer bestond ben ik het dit jaar pas echt gaan gebruiken. En hoe! Eigenlijk is het zelfs een understatement als je zegt dat ik verslaafd ben, want met (in de laatste maanden) tussen de 70 - 100 tweets per dag meldt zelfs Twittercounter.com dat ik moet oppassen dat ik niet "overshare". Ach, het maakt mij niet zo veel uit. Ik vind het leuk en ik deel graag mijn leven met anderen, dat is toch de intentie van Twitter: jezelf delen met de wereld...

Nu snap ik dat de meeste mensen behoefte hebben aan een soort van privacy. Dit vind ik ook niet raar, vooral bij sociale netwerken als Facebook en Hyves niet. Aangezien daar toch regelmatig foto's op verschijnen die je niet per se met onbekenden wil delen(lees: vakantiefoto's). Toch vind ik het regelrecht vreemd te noemen dat je bij een netwerk als Twitter je account privé maakt. Dit heeft tot gevolg dat mensen die jij geen toestemming hebt gegeven jou niet kunnen volgen en dus geen tweet van jou kunnen lezen. Nog vervelender is het voor de mensen waar je wel toegang aan verleend hebt. Tweet je dan eindelijk iets wat de moeite waard is om te delen met de wereld, dan zijn jouw tweets met deze instelling namelijk niet via de reguliere weg te retweeten(gelukkig zijn er meerdere wegen die naar Rome leiden), maar in simpelste vorm neemt een privé Twitter-account al het nut van Twitter weg.

Je deelt je nog wel, maar met de mensen waarmee jij je wilt delen. Dat kan, maar daarvoor ga je maar lekker op Facebook zitten. Twitter is bedoeld om je mening te delen over algemene zaken, die iedereen aangaan, en niet alleen het simpele "Wat ben ik aan het doen?" Neem je die eerste functie weg dan sluit jij je bij een grote groep die Twitter helaas niet gebruiken waar het voor bedoeld is en in mijn ogen eigenlijk gewoon weg moeten blijven van dit gigantische netwerk. Je zorgt ervoor dat mensen die Twitter wel gebruiken waarvoor het bedoelt is hun ding niet kunnen doen. Is er een discussie aan de gang? Dan kunnen wij maar één kant lezen. Alsof je een interessante discussie volgt die iemand anders heeft aan de telefoon. Je hoort maar één kant en dat is frustrerend. Natuurlijk kan je achteraf vragen waarover het precies ging, maar de kracht van een discussie live volgen is de optie om je er in te kunnen mengen.

In het begin van dit jaar viel dit nog wel mee. Toen was Twitter nog niet zo populair, maar nu de berichtenservice aan populariteit wint en dus ook de mensen die er eerst sceptisch tegenover stonden beginnen aan één van de grootste uitvindingen van de afgelopen jaren stroomt Twitter gedurende 2010 vol met deze internetziekte. Bijna alle nieuwe accounts die aangemaakt worden zijn privé en de kracht van Twitter als berichtenservice, krachtig nieuw medium en marketinginstrument valt langzaam weg. Daarom een oproep aan alle nieuwe Twitteraars van 2011 en privacy-monsters die zich al op Twitter bevinden: Stop met het verpesten van Twitter en gebruik het op de manier waar het voor bedoeld is, anders donder je maar gewoon op. Een Twitter-account hoort simpelweg niet op privé.