Terwijl er in mijn hoofd nog duizenden beschrijvingen over de jongeman voorbij schieten kijkt hij alweer naar buiten. Dat doet hij nu al zo'n 70 minuten. Zou hij het niet willen leren? Hij kan nog geen woord gehoord hebben. "Ach, waar maak ik me ook druk om. Waarom zou ik me druk maken over zo'n simpele ziel?" Denk ik bij mezelf. Precies op dat moment roept de docent mijn naam. "Zou jij eens willen laten horen wat je hebt?" In mijn ooghoek zie ik dat ook de snel afgeleide vlegel er eens goed voor gaat zitten. Met een arrogante grijns op mijn gezicht begin ik met lezen. De ene prachtige woordspeling na de andere verlaat mijn mond. Van het gezicht van de docent kan ik aflezen dat hij geniet. Geniet van mijn woorden en geniet van mijn creaties.
Nadat ik mijn blaadje met een voldaan gevoel neerleg wacht ik op de lovende woorden van mijn docent. Daar kan ik echt van genieten. "Prachtig! Heerlijk! Geniaal! Maar wel een tikkeltje overdreven. Je laat te graag zien dat je goed kan schrijven, maar alsnog echt goed gedaan!" Met een zelfvoldane blik draai ik me om en kijk ik naar de hoek. Hoofdschuddend kijkt de jongen me aan en draait hij vervolgens zijn hoofd weg. Ik draai me weer om en ben tevreden. "Hij weet gewoon dat ik de beste schrijver hier ben en dat hij helemaal niets kan. Zijn eigen schuld. De mislukkeling."
Een paar weken later moet alles ingeleverd worden. Een hele map vol met briljante stukken van mijn hand, maar eerst wordt het besproken. Ik heb niets om me druk over te maken dus ik ga rustig zitten. Terwijl een paar tafels achter me de ongeïnteresseerde knul ook plaats neemt. Glimlachend denk ik aan de geïrriteerde blik op zijn gezicht als ik een zooi veren in mijn hol geschoven krijg. Een paar minuten later sta ik op. Voldaan en zelfverzekerd. De docent vond het geweldig, zoals verwacht. Ik sta op en blijf expres nog even wachten. Ik wil graag zien hoe dat monster met de grond gelijk gemaakt wordt.
Dan gaat hij zitten. De lach die langzaam op mijn gewaad verschijnt is moeilijk te onderdrukken. Laat de woorden die hem met de grond gelijk maken maar komen. "Geweldig! Dit is het beste wat ik in tijden heb gelezen heb. Je hebt een fantastisch talent! Hier moet je echt iets me doen!" Ik kan mijn oren niet geloven. Dit moet haast wel een nachtmerrie zijn, maar het gaat maar door! "Ik zou als ik jou was van opleiding wisselen. Het is zonde als je dit niet gebruikt." Nadat de jongen zijn map terug krijgt en opstaat loopt hij langzaam naar me toe en gooit hij weer zo'n nonchalante knipoog mijn kant op. "Talent? Daar word je me geboren... Daar kan ik ook niets aan doen" zegt hij, op de meest arrogante manier die ik me voor kan stellen, tegen me. Verslagen moet ik me vasthouden aan een tafeltje anders val ik om van verbazing. Het enige wat ik in mijn verslagen staat nog met moeite uit mijn mond krijg is...
"Fuck off, Joey!"
