Het einde van een tijdperk. Meer is het niet, maar minder ook niet. Een tijdperk wat me gevormd heeft. Een tijdperk dat me gemaakt heeft tot hoe ik nu ben. En een tijdperk wat ik, tot een uur geleden, nog liefhad als niets anders. Nu niet meer. Nu is het einde aangebroken, het einde van The Dynamic Duo.
Het onafscheidelijke duo. Het duo dat altijd op één lijn zat. Het duo dat elkaar beter kenden dan zichzelf. Het duo dat altijd samen was en zo niet, dan toch spraken mensen het tijdelijke uno nog aan in meervoud. Het duo wat samen de verschrikkelijkste dingen meemaakte, maar het meemaakte met een lach. Het duo wat tijdelijk gescheiden was, maar uiteindelijk weer samen kwam. Juist omdat het The Dynamic Duo was.
Het duo met de afspraken, waar we eigenlijk nooit over spraken. Het duo met de leugens, die we anderen lieten geloven. Het duo met de geheimen, die ook echt geheimen bleven. Het duo dat hetzelfde sprak, maar toch op een eigen manier. Het duo dat elkaar kon gallen, maar toch met een glimlach uit elkaar ging. Het duo wat kon lachen om grappen, waar niemand anders om kon lachen. Het duo wat eerder donkere tijden kende, maar wist dat The Dynamic Duo toen nog sterk genoeg was daar uit te komen.
Het duo wat wist als er iets niet goed was en het dan beter probeerde te maken. Het duo dat misschien niet altijd alles goed uitsprak, maar tegelijkertijd het beste kon praten. Het duo dat er altijd was voor elkaar, zelfs al was dat helemaal niet nodig. Toen gebeurde het. Toen kwam dat donkere monster voorbij. Klein van gestalte, maar groot in haar daden. Dat verschrikkelijke mens, dat ik op de dag van vandaag meer verafschuw dan ooit. Door haar en alleen door haar, ben ik één van de belangrijkste personen in mijn leven kwijt.
Door haar deed jij niet meer voor mij, wat ik een aantal maanden daarvoor voor jou gedaan heb toen jij rock bottom had bereikt. Toen ik je in plaats van elke dag, nog maar één keer in de maand sprak. Toen ik je naast het weinige spreken, ineens nog minder zag. Toen ik je nodig had, maar je er niet was. Toen ik met alles wat ik in mijn kop boven water heb moeten houden en jij daar geen woorden aan vuil heb gemaakt. Toen ik me precies hetzelfde voelde als jij een tijd eerder, verwachtte ik dat je het in ieder geval zou proberen, zoals ik het bij jou probeerde. Dat je met me had gepraat, zoals ik dat met jou deed en me gezelschap had gehouden, gewoon omdat ik dat net zo hard nodig had als jij.
Ja, daar veranderde The Dynamic Duo langzaam in twee Uno's. Daar veranderde LeJo in Lennaert en Joey. Daar veranderde de broeders van andere moeders in twee van elkaar ontvreemde en uit elkaar gegroeide personen, die niets meer gemeen hebben dan een gemeenschappelijk verleden. En waarom? Omdat dat kleine monster, dat verschrikkelijke verwende en kleine monster, mij niet moet, maar niet uit kan leggen waarom. Mij geen blik waardig gunt, maar niet uit kan leggen waarom. Geen kennis wilt maken met mij, maar niet uit kan leggen waarom. Jou met alles wat ze in haar mars heeft weg houdt bij mij, maar niet uit kan leggen waarom.
Maar nee. Je hebt gelijk... Ik ben degene die jou als vriend in de steek gelaten heeft. Tot nooit meer oude vriend, ik zal met pijn in mijn hart de belangrijkste persoon in mijn leven uitzwaaien en je missen tot in de eeuwigheid. Je bent niet meer 'mijn' Lennaert. Je bent slechts een schim van de gast die ik ooit als beste vriend had. Je hebt me teleurgesteld op alle vlakken en je hebt me pijn bezorgd die tot in het kelders van m'n hart voelbaar is....
Meer is het niet, maar ook niet minder....
